श्रीभगवान् परमेश्वरः, यः शुद्धस्वरूपः सन् लोकव्यवहारेण परमेश्वर इति कथ्यते, स सर्वदेहिनां आत्मा विष्णुः अस्माकं कृपां करोतु। स एव कारणं च कार्यं च, कारणस्यापि कारणं, कार्यस्यापि कार्यं, स हरिः अस्मान् अनुगृह्णातु। कार्यकारणरूपः सः, कार्यस्य अपि कार्यस्य कारणं, तस्य कार्यस्य अपि कार्यं स्वयम् भूत्वा, कारणं च कार्यं च सः भवति—तस्मै नमः। यः कारणानां कारणं, तस्य अपि कारणं, सर्वकारणानां हेतुः, स देवाधिपते, तुभ्यं नमः। भोक्ता, भोक्तव्यं, कर्ता, कृतिः, यस्य स्वरूपं क्रिया च फलम् च, तस्मै परायै अवस्थायै नमः। यत् शुद्धचैतन्यम्, नित्यं, अजं, अक्षरं, अव्ययम्, अव्यक्तम्, विकाररहितम्, तत् विष्णोः परमं पदम्। यत् न स्थूलं न सूक्ष्मं, न च गुणगम्यम्, तत् विष्णोः परमं पदं, शुद्धं सदा, तस्मै नित्यं वयं नमामः। यस्य अनन्तांशभागमात्रेयं विश्वशक्तिः स्थित्वा तिष्ठति, तं परमब्रह्मस्वरूपं अव्ययं वयं नमामः। यत् विष्णोः परमं पदं, यत् न देवा न ऋषयः, न अहम्, न शङ्करः जानन्ति—। यत् विष्णोः परमं पदं, यद् योगिनः सदा यतात्मानः अक्षरं पश्यन्ति ओङ्काररूपे, पुण्यपापक्षये सति—। तस्य भगवतः शक्तयः, ब्रह्मादिभिः, विष्णुना, शिवेन च आरभ्य, पूर्वं न कदाचिद् उत्पन्नाः, तस्य परमं पदं विष्णोः। सर्वेश्वर, सर्वभूतात्मन्, सर्वं, सर्वाश्रय, अक्षर, विष्णो, भक्तेषु अनुग्रहं कुरु; त्वदीयं रूपं भक्तेभ्यः साक्षात् दर्शय। एतद् वचनं श्रुत्वा, ब्रह्मा च देवाः च, प्रणम्य ऊचुः—"अनुगृहाण, साक्षात् दर्शय।" यत् परमं पदं, यद् ब्रह्मापि न वेद, तस्मै जगद्धारिणे, यस्मिन् सर्वं तिष्ठति, अक्षराय, वयं नमः। तेषां वाक्यानन्तरं, देवाः च ब्रह्मा च, बृहस्पतिप्रमुखैः सर्वैः देवर्षिभिः सह, एवं ऊचुः। यः आद्यः, यज्ञस्य आदिः, सर्वपितामहः, सृजतां जगतः कर्ता, निर्गुणः स्रष्टा, तस्मै वयं नमः। भगवन्, भूतभव्यनाथ, विश्वरूपधर, अक्षर, नम्रेषु अनुग्रहं कुरु; सर्वेभ्यः आत्मनः साक्षात्कृतिं ददातु। अत्र ब्रह्मा, त्रिनेत्रः रुद्रः, सर्वे आदित्या, पूषा, पावकः च अग्निभिः सह उपस्थिताः। अश्विनौ, वसवः, सावा, मरुतां गणाः, साध्याः, विश्वे देवाः, देवानां पतिः इन्द्रः अपि अत्र सन्ति। प्रभो, सर्वे देवगणाः, दैत्यसेनाभिः पराजिताः, त्वत्समीपं प्रणम्य शरणं गताः। एवं स्तूयमानः, मैत्रेय, परमेश्वरः, शार्ङ्गचक्रधरः, तेषां पुरतः प्रादुरासीत्। तं दृष्ट्वा, देवाः तम् अपूर्वरूपं, शार्ङ्गचक्रगदाधरं, तेजोमयं जगदद्भुतं च अपश्यन्। तत्र आदौ प्रणम्य, विस्मयान्वितनेत्राः, देवाः पितामहपुरोगमाः, पद्मनाभं स्तोतुम् आरब्धाः। "नमः, नमः, अद्वितीयाय; त्वं ब्रह्मा, त्वं पिनाकिनः (शिवः), त्वम् इन्द्रः, अग्निः, वायुः, वरुणः, सूर्यः, यमः च। त्वं वसवः, मरुतः, साध्याः, सर्वे देवगणाः; एष देवसंघः तव समीपं आगतः प्रभो। त्वमेव जगतः कर्ता, सर्वव्यापी; त्वं यज्ञः, वषट्कारः, ओंकारः, प्रजापतिः। त्वं वेत्ता च वेद्यम्, सर्वात्मा; त्वया विश्वं व्याप्यते। विष्णो, दैत्यैः जिताः वयं, त्वत्समीपं शरण्यं प्राप्ताः। सर्वात्मन्, अस्मासु अनुग्रहं कुरु; स्वतेजसा अस्माकं बलं पुनः पूरय। दुःखं, इच्छाः, मोहः, शोकः च, यावत् तव शरणं न प्राप्नुमः, तावत् एव सन्तु। यावत् त्वां पापक्षयकरं शरणं न प्राप्नुमः, तावत् अनुग्रहं दर्शय। प्रभो, तेजस्विनां नाथ, स्वशक्त्या सर्वेषां बलं पुनरावर्तय।" एवं स्तूयमानः, प्रणतानां देवानां, हरिः, जगत्स्रष्टा, कृपया स्नेहदृष्ट्या उवाच। "देवाः, अहं वः बलं पुनर्यापयिष्यामि; ब्रूयात, हे देवाः, किमत्र कर्तव्यम्।" "सर्वौषधयः दैत्यैः सह क्षीरसागरे एकत्र कुरुत; मन्दराचलः मन्थनदण्डः भवतु, वासुकिः रज्जुरिति।" "मम साहाय्येन देवाः सागरं मन्थयन्तु; दैत्याः च साम्ना सहकार्ये योज्यन्ताम्।" "युष्मभ्यं समं फलं दातव्यम् इति वक्ष्यन्ति; यत् अमृतं समुद्रमन्थनात् समुत्पत्स्यते—।" "तद् पीत्वा, देवाः, यूयं बलवन्तः अमृताः च भविष्यथ; अहं तु यथा केवलं देवाः एव तद् लप्स्यन्ते, न दैत्याः, तथा व्यवस्थितवान् भविष्यामि; ते केवलं श्रमं लप्स्यन्ते।" इति भगवता उक्ताः, सर्वे देवाः ततः असुरैः सह संधिं कृत्वा, अमृतार्थे प्रयासं चक्रुः। विविधौषधयः संहृत्य, देवाः, दैत्याः, दानवाः च, शरदभ्रलतासदृशे क्षीरसिन्धौ न्यवेश्युः। मन्दराचलं मन्थनदण्डं कृत्वा, वासुकिं रज्जुं कृत्वा, ते अमृताय समुत्कर्षेण मन्थनं चक्रुः, हे मैत्रेय। सर्वे देवाः वासुकितनुं पुच्छभागे गृहीत्वा, कृष्णस्य व्यवस्थानया, दैत्याः तु शिरसि स्थिताः। एवं श्रीविष्णोः परमं स्वरूपं, कार्यकारणरूपत्वं, सर्वात्मभावं, देवैः सह समुद्रमन्थनस्य प्रारम्भः च, एकस्मिन् प्रवाहेण सुसम्बद्धया, श्रद्धया, भक्त्या च यथाशास्त्रं प्रतिपादितम्।