एतेषां संयोगजननात् सर्वं जगत् सम्यक् आपूरितम्। शनैश्चरः, शुक्रः, लोहिताङ्गः, मनोजवः, स्कन्दः, सर्गः, सन्तानः, बुधः—एतेषां पुत्राः, क्रमशः, अभवन्। एवं रुद्रः दोषरहितां पत्नीं सतीं, दक्षस्य प्रजापतेः कन्यां, स्वीकृतवान्। दक्षस्य कोपात् सती स्वदेहं परित्यज्य, ब्राह्मणश्रेष्ठ, हिमवत्-मेना-योः कन्या पुनः अभवत्। पुनः भगवन् हरः पार्वतीं, सर्वतोऽनुपमां, पत्नीत्वेन स्वीकृतवान्। भृगुपत्नी ख्यातिः धातृं च विधातृं च, देवद्वयं, तथा श्रीं, नारायणस्य देवाधिदेवस्य पत्नीं, अपादयत्। श्रीमैत्रेयः उवाच—क्षीरसागरमन्थनात् श्रीः उत्पन्ना इति श्रूयते, किं तु भृगुकन्यायाः ख्यात्याः श्रीः जातेत्येव वदसि—एतत्कथं सम्भवति? पराशरः उवाच—श्रीः विश्वस्य नित्यजननी, विष्णोः अव्यभिचारिणी श्रीः। यथा विष्णुः सर्वत्र व्याप्य अस्ति, तथा सा अपि, ब्राह्मणश्रेष्ठ। अर्थो विष्णुः, वाक् तु सा; नीति सा, मार्गदर्शनं हरिः। ज्ञानं विष्णुः, प्रज्ञा सा; धर्मः सः, उत्तमकर्म सा। सृष्टा विष्णुः, सृष्टिः श्रीः; भूमिः सा, धारकः हरिः। तृप्तिः भगवन्, समृद्धिः लक्ष्मीः, सन्तोषः, मैत्रेय, नित्यः। कामः श्रीः, भगवन् स्पृहः; यज्ञः सः, आहुति सा; घृतनिषेकः देवी, पिष्टं जनार्दनः। पत्न्याः गृहं, ऋषे, लक्ष्मीः; पूर्वदिशा मधुसूदनः; वेदी लक्ष्मीः, हरिः यूपः; समिधः श्रीः, भगवन् कुशः। भगवन् सामरूपः, गीतिः पद्मस्थिता सा; स्वाहा लक्ष्मीः, जगन्नाथः वासुदेवः, होमः आहुति। शङ्करः भगवन्, शौरी गौरी-लक्ष्मीः, ब्राह्मणश्रेष्ठ; मैत्रेय, केशवः सूर्यः, तस्य तेजः पद्मस्थिता सा। विष्णुः पितृगणः, पद्मा स्वधा, नित्यपुष्टिदात्री; स्वर्गः श्रीः, विष्णुः सर्वात्मा, अनन्तः। चन्द्रः श्रीधरः, तेजः श्रीः, अव्यभिचारिणी; स्थैर्यं लक्ष्मीः, जगतो गतिः वायुः, हरिः सर्वत्र अस्ति। महर्षे, समुद्रः द्विजः, गोविन्दः तटः, लक्ष्मीः रूपम्, इन्द्राणी देवी, मधुसूदनः देवाधिपः। यमः स्वयम् चक्रधारी, धूमोर्णा कमलालयः, ऋद्धिः श्रीः, श्रीधरः देवः, धनाधिपः स्वयम्। गौरी लक्ष्मीः, महाभागा; केशवः वरुणः; श्रीः देवसेना, ब्राह्मणश्रेष्ठ, हरिः देवसेनापतिः। अवस्तम्भः गदाधारी, शक्तिः लक्ष्मीः, ब्राह्मणश्रेष्ठ; काष्ठा लक्ष्मीः, निमेषः सः, मुहूर्तः सः, कालः। ज्योत्स्ना लक्ष्मीः, दीपः हरिः, सर्वेश्वरः; जगज्जननी लक्ष्मीः लतारूपा, विष्णुः वृक्षरूपः। विभावरी श्रीः, दिवसः चक्रगदाधरः; वरदः विष्णुः, वधूः पद्मवनस्थिता। भगवान् नदीरूपः, श्रीः अपि नदीरूपा; ध्वजः पुण्डरीकाक्षः, पताका कमलालयः। तृष्णा लक्ष्मीः, जगद्व्यापी नारायणः; कामः च रागः, मैत्रेय, लक्ष्मीः च गोविन्दः अपि। किं बहु वदामि? संक्षेपेण एषः उक्तः। देवेषु, पशुषु, मनुषेषु, पुंनाम भगवन् हरिः; स्त्रीनाम श्रीः, तयोः पार्श्वात् किञ्चिदपि नास्ति। पराशरः उवाच—एतदपि शृणु, मैत्रेय, यद् त्वया अत्र पृष्टम्; श्रीसम्बन्धितं यथा श्रुतं तव कथयामि। दुर्वासाः, शङ्करांशः, पृथिव्यां विचरन्, विद्याधर्याः हस्ते दिव्यं माल्यं ददर्श। तस्य गन्धेन सर्वः चन्दनवनः सुरभितः अभवत्, तद् वनवासिभिः अत्यर्थं स्पृहणीयम् अभवत्। तपस्वी, उन्मत्तव्रतधारी, तां रम्यां माल्यं दृष्ट्वा, सुन्दरीं विद्याधर्यां याचितवान्। तेन याचिते, तन्वी विद्याधर्याः स्त्री, विशालाक्षी, नमस्कृत्य, श्रद्धया तस्मै माल्यं दत्तवती। स तद् माल्यं स्वशिरसि स्थापयित्वा, उन्मत्तवत् भूमौ विचरन्, मैत्रेय। स त्रैलोक्यनाथं, देवेशं, शचीपतिं, देवैः सह स्थितं, ऐरावतारूढं, मदान्धं, तत्र आगच्छन्तं ददर्श। स उन्मत्तवेषधारी, तद् माल्यं स्वशिरसः उतार्य, अमरराजाय दत्तवान्। देवाधिपः तद् माल्यं ऋषेः गृह्य, ऐरावते शिरसि स्थापयामास, यथा गङ्गा कैलासशिखरे शोभते। मदान्धः गजः, गन्धेन आकृष्टः, तद् माल्यं सूण्डया गृह्य, गन्धं घ्रात्वा, भूमौ अपातयत्। ततः, मैत्रेय, दुर्वासाः महामुनिः, देवेन्द्रे कोपितः, रुष्टः, इदं वचनं अभाषत्— "इन्द्र, मदेन मुह्यमानः, दुर्मनाः, अहङ्कारयुक्तः, मया दत्तं माल्यं, लक्ष्म्याः प्रतीकं, न समादृतवान्। न त्वया 'धन्यः' इति उक्तं, न मम नमस्कृतं, न माल्यं शिरसि स्थापितं, त्वदीया कपोलाः प्रमोदेन फुल्लिताः।" "मया दत्तं माल्यं न त्वया सम्यक् मूल्यं कृतम्—हे मूढ, त्रैलोक्यस्य लक्ष्मीः त्वत्तः निवर्तिष्यति।