अनजानेन मया एष कर्म कृतम्, त्वां मृगम् इति मन्यमानः; अतः मम अज्ञानजनितं पापं क्षन्तुम् अर्हसि, त्वं च दग्धं मां त्रातुं समर्थः इति स व्याधः विनयं कृत्वा प्रोवाच। तदा भगवान् तम् उवाच—"मा ते किंचित् अपि भयम् अस्तु; मम अनुग्रहेण त्वम्, हे व्याध, स्वर्गं देवानां निवासं गच्छ।" इत्येवम् उक्ते भगवता, तत्रैव दिव्यं विमानं समुपाजगाम; तस्मिन्नारुह्य स व्याधः तेन भगवतोऽनुग्रहेण स्वर्गलोकं ययौ। तस्मिन्गते, स भगवान् आत्मानम् आत्मनि संयोगयन्, वासुदेवव्याप्ते अमृतरूपे, अचिन्त्ये, शुद्धे ब्रह्मणि प्रविवेश। स च त्रैविध्यमार्गात् परं गत्वा, अमृतानां मध्ये अजातः, सर्वात्मा, असीमः विष्णौ मानवदेहम् उत्सृज्य स्थितः।