यत्र यत्र सः कौरेवः गच्छति, तत्र तत्र त्वं तेन सह गन्तव्यः, इति भगवता निर्दिष्टः। तं सम्प्राप्य, मम वचनं अर्जुनाय ब्रूहि—"यः मम पालयितव्यानां रक्षणे समर्थः, तव बलस्य सहाय्येन एतान् जनान् रक्ष।" ततो द्वारकायाः जनान् अर्जुनसहितः त्वं नय; वज्रः च गत्वा यादवानां राज्ञः भविष्यति। एवं भगवतः वचः श्रुत्वा, दारुकः पुनः पुनः कृष्णं प्रणम्य, तं प्रदक्षिणं कृत्वा, यथोक्तं निर्गतः। सः द्वारकां गत्वा अर्जुनं तद् आख्यातवान्, च वज्रः बुद्धिमान् यादवेषु राजा अभिषिक्तः। तदनन्तरं, श्रीगोविन्दः वासुदेवस्वरूपः, स्वात्मनं परब्रह्मणि संस्थाप्य, सर्वभूतेषु आत्मानं धारयन्, तदात्मानं परे आत्मनि संयोगयामास; सः परमपुरुषः चतुर्थं पदं प्रविवेश। तत् समये, दुर्वाससः महर्षेः वचः सत्कृत्य, यादवः योगेन लीनः अभवत्, जानुस्थले पादं स्थापयन्, महाभाग। अथ एकः जरा नाम मृगयुः तत्र आगतः, यस्य हस्ते एकः लौहमयः बाणः आसित्, मुषलशेषात् निर्मितः। सः तद्दिनं मृगरूपे पादं दृष्ट्वा, तेनैव बाणेन तं वेधितवान्, द्विजश्रेष्ठ। ततः सः चतुर्भुजं नरं तत्र ददर्श, प्रणम्य पुनः पुनः क्षमां याचितवान्। "अज्ञानतः मृगत्वा त्वां वेधितवान्, पापं मया कृतं, त्वं दग्धस्य मां त्रातुं समर्थः, क्षमस्व," इति सः प्रार्थितवान्। तदा भगवान् तम् अवदत्—"मा भैः, मम प्रसादात् त्वं स्वर्गं देवालयं गच्छ," इति। तस्यैव वचः अनन्तरं, दिव्यं विमानं तत्र आगतम्; तस्मिन् आरोह्य, सः मृगयुः भगवत्प्रसादेन स्वर्गं गतः। तस्य गमनानन्तरं, भगवतः आत्मा परात्मनि संलीनः, ब्रह्मणि—अक्षरे, अचिन्त्ये, शुद्धे, वासुदेवव्याप्ते—प्रविष्टः। विष्णौ अमरजातेषु अजातः, अप्रमेयः, सर्वात्मा, त्रीणि पथानि अतिक्रम्य, मानवदेहम् उत्सृज्य, परं पदं प्राप।