ततः समुद्रमध्ये विजयी चक्रधरस्य रथः, अश्वैः सञ्चालितः, दारुकस्य साक्षात् दृष्ट्वा, ब्राह्मण, निर्गच्छति स्म। तदनन्तरं चक्रं, गदा, शार्ङ्गधनुः, तूणीरः, शङ्खः, मुकुटः च, हरिं परितः परिक्रम्य, सूर्यपथेन निर्गच्छन्। क्षणमात्रेण, महात्मा कृष्णः दारुकः च विहाय, यदवः कोऽपि जीवितः नाभूत्, महर्षे। तौ गच्छन्तौ, वृक्षमूलस्थं रामं ददृशतुः, यस्य मुखात् महान् सर्पः निष्क्रामति स्म। स सर्पः यज्ञात् निष्क्रान्तः, सिद्धैः अन्यैः च सर्पैः पूजितः, समुद्राय प्रस्थितः। तदनन्तरं, समुद्रः हविः गृहित्वा, अग्रसर्पैः पूजितः, जलं प्रविष्टः। बलरामस्य प्रयाणं दृष्ट्वा, कृष्णः दारुकं सम्बोधितवान्—“एतत् सर्वं वसुदेवाय उग्रसेनाय च निवेदय।” बलरामस्य निर्गमनं, यदूनां विनाशं च, योगस्थितः अहम् अपि देहम् त्यजिष्यामि। द्वारकावासिनः अहूकः च, ज्ञापय—“समुद्रः सम्पूर्णां नगरीं प्लावयिष्यति।” अतः सर्वे अर्जुनस्य आगमनं प्रतीक्षन्तु; पाण्डवः गच्छति चेत्, द्वारकायाम् न स्थीयात्। यत्र स कौरवः गच्छति, तत्र सर्वे तेन सह गच्छन्तु। अर्जुनं प्राप्त्वा, मम वचनं तस्य निवेदय—“मम संरक्षणे स्थितान् एतान् जनान् त्वया बलात् रक्षनीयम्।” त्वं अर्जुनः च, द्वारकावासिनः समादाय, गन्तव्यम्; वज्रः च, गत्वा, यदूनां राजा भविष्यति। श्रीपराशरः उवाच—एवं उक्तः दारुकः कृष्णं पुनः पुनः प्रणम्य, परिक्राम्य, आज्ञां गृह्य निर्गतः। स द्वारकायां अर्जुनं निवेद्य, वज्रः बुद्धिमान् राजा अभवत्। श्रीगोविन्दः, वसुदेवस्वरूपः, परमं ब्रह्मणि स्थित्वा, सर्वेषु भूतेषु आत्मानं स्थापयन्, तुरीयावस्थायां आत्मा आत्मनि संयोजितः, परमपुरुषः तुरीयस्थितिं प्रविष्टः। दुर्वासमहर्षेः वचनं पूज्य, यदुः योगं आस्थाय, पदं जानुनि स्थापयत्, विप्र। ततः, जरः नाम शिकारः, एकं लौहमयम् शलाकं गदाशेषात् निर्मितम् आदाय आगतः। हरिणरूपं पदं दृष्ट्वा, तेन तं शलाकेन ताडितम्। ततः, तत्र चतुर्भुजं पुरुषं दृष्ट्वा, प्रणम्य, बारं बारं क्षमां याचितवान्। “अज्ञानात् अहम् एतत् कृतवान्, त्वां हरिणं मन्यमानः; मम पापं क्षमस्व, त्वं दग्धं मां रक्षitum समर्थः।” श्रीपराशरः उवाच—ततः भगवान् तम् उवाच—“ते भयम् किंचित् नास्ति; मम प्रसादात्, शिकार, स्वर्गं देवस्थानं गच्छ।” श्रीपराशरः पुनर् उवाच—तस्य वचनानन्तरम्, दिव्यः विमानः आगतः; तं विमानम् आरोह्य, शिकारः तेन कृपया स्वर्गं गतः। तस्य गमनात्, भगवत् आत्मानं आत्मनि संयोज्य, ब्रह्मणि प्रविष्टः—अक्षरं, अकल्पनीयम्, विशुद्धम्, वासुदेवव्याप्तम्। अमृतमध्ये अजः विष्णुः, अनन्तः, सर्वात्मा, त्रिविधमार्गं अतिक्रम्य, मानुषं देहं परित्यक्तवान्।