श्रीपराशर उवाच— यदा भगवान् कृष्णस्तथोक्तवान्, तदा श्रेष्ठो यादवः, महान् भक्त उद्ववः, हरिं प्रणम्य, तमिदम् उवाच— "भगवन्, किं कर्तव्यं मया, तदधुनाऽनुशाधि। अहं मन्ये, भगवत्स्वरूपः त्वं शीघ्रमेव सवांशं कुलमिदं संहरिष्यसि। अच्युत, अहं लक्षणानि पश्यामि यानि अस्य कुलस्य विनाशाय सूचयन्ति।" भगवानुवाच— "मदनुग्रहेणोत्पन्नेन दिव्येन मार्गेण त्वं गच्छ, गन्धमादनपर्वते स्थितं पुण्यं बदरिकाश्रमं यत्र नरनारायणौ वसतः। तत्र मनः मयि स्थाप्य, मदनुग्रहेण सिद्धिं प्राप्स्यसि। अहं च कुलं संहृत्य स्वर्गं गमिष्यामि। यदा द्वारकां त्यक्ष्यामि, तदा हे समुद्र, त्वं तां प्लावय; मम गृहे विहाय अन्यानि सर्वाणि निमज्जय, मम भीत्या तवापि जलानि तत्र न प्रविशन्ति; तत्र अहं भक्तजनहितकामः स्थित्वा भविष्यामि।" एवं भगवता समादेशितः, स उद्ववः तं प्रणम्य, केशवस्य अनुमत्याऽऽश्रमं तपोवनं नरनारायणयोः समीपं शीघ्रम् अगच्छत्। ततः सर्वे यादवाः, कृष्णरामादिभिः सह, शीघ्ररथान् समारुह्य प्रभासं ययुः। प्रभासे समुपस्थिताः कुकुराः, आन्धकाः, वृष्णयः च, वासुदेवेन प्रेरिताः, तत्र महतीं मद्यपानक्रीडां चक्रुः। तत्र मद्यं पिबन्तः, परस्परस्पर्धया विवादः समुत्पन्नः। अतिशयदर्पेण सङ्घर्षाग्निः जातः, येन विनाशः अभवत्। मैत्रेय उवाच— "भगवन्, प्रत्येकः स्वमन्नं भुञ्जानः, किं कारणं तेषां कलहे? को वा विवादस्य हेतुः? तद्विस्तरेण कथय।" श्रीपराशर उवाच— "ते परस्परं वदन्तः— 'मम अन्नं स्वादु, तव तु न,'— इति स्वाद्वस्वाद्विषये विवादः अभवत्, तस्मात् कलहः संजातः।" ततः कोपात् रक्तलोचनाः, ते परस्परं समुपेत्य, आयुधैः अन्योन्यं ताडयामासुः, भाग्यवेगेन प्रेरिताः। शस्त्राणि क्षीणानि सति, समीपस्थं एरककाण्डं जगृहुः। तानि एरककाण्डानि गृहीतानि वज्रसमानि अभवन्; तैः घोरयुद्धे परस्परं ताडयामासुः। तत्र प्रद्युम्नः, साम्बः, कृतवर्मा, सात्यकि, अनिरुद्धः, पृथु, विपृथु, चारुवर्मा, चारुकः, अक्रूरादयः, हे ब्राह्मण, एरककाण्डैः वज्रसमानैः अन्योन्यं ताडयामासुः। हरिः तान् निरोद्धुम् इच्छन्, यादवैः एवम् उन्मत्तचित्तैः, केशवोऽपि एरककाण्डसख्यं आरोपितः, तेनापि न तेषां कलहो विरमितः। स्वयं कृष्णः कोपाविष्टः, एरककाण्डं गृहीत्वा, तद्विनाशार्थं तद् गदा रूपं प्राप, तेन दुष्टयादवान् निपातयामास। अन्येऽपि परस्परं समुपेत्य, अन्योन्यं निहत्य, क्षयं गता। ततः सागरमध्ये, चक्रधारिणः विजयवहनं, अश्वैः युक्तं, दारुकस्य पश्यतः, प्रस्थितम्। चक्रं, गदा, शार्ङ्गधनुः, तूणीरः, शङ्खः, मुकुटं च, हरीं प्रदक्षिणीकृत्य, सूर्यपथेन जग्मुः। क्षणेन, कृष्णदारुकौ विहाय, कोऽपि यादवः न जीवन् अवशिष्टः। तौ गच्छन्तौ, वृक्षमूलासीनं रामं दृष्ट्वा, तस्य मुखात् महाः सर्पः निष्पतन् दृष्टः। स सर्पः, यज्ञात् निर्गत्य, सागरं प्रति जगाम, सिद्धैः अन्यैः च सर्पैः पूजितः। तदा सागरः, तद्दक्षिण्यं गृहीत्वा, सर्पश्रेष्ठैः पूजितः, जलं प्रविष्टः। बलरामस्य प्रयाणं दृष्ट्वा, कृष्णः दारुकं प्रति उवाच— "एतद् सर्वं वसुदेवाय उग्रसेनाय च निवेदय। बलरामस्य निर्गमनं, यादवविनाशः च— अहम् अपि योगस्थितः, इदं शरीरं त्यक्ष्यामि। द्वारकावासिनः, अहूकः च, एतद् वद— 'सागरः सर्वां पुरीं प्लावयिष्यति।'" "अतः सर्वेऽपि अर्जुनस्य आगमनं प्रतीक्षन्तु; पाण्डवस्य निर्गम्य, द्वारकायां स्थातव्यं न। अर्जुनसहितः यत्र स कौर्वः गच्छति, तत्रैव गन्तव्यम्। तं प्राप्य, अर्जुनाय मम वचनं निवेदय— 'मम पाल्यजनान् त्वं बलतः रक्ष।' त्वं च अर्जुनसहितः द्वारकावासिनः नय; वज्रः च राजा भविष्यति।" एवं भगवता समादेशितः, दारुकः कृष्णं पुनः पुनः प्रणम्य, प्रदक्षिणीकृत्य, तेन उपदिष्टमुपायत्। स गत्वा द्वारकायां अर्जुनं सर्वं निवेद्य, वज्रं च राजे स्थापयामास। भगवतः गोविन्दस्य, वासुदेवस्वरूपिणः, सर्वभूतेषु स्थितस्य, परमात्मनि आत्मनं योजयित्वा, स परं ब्रह्म समाविशत्; सः परमपुरुषः चतुर्थं पदं प्रविष्टवान्। महर्षेः दुर्वाससः वचनं पूज्य, स यदुकुलोत्पन्नः योगसंस्थितः, जानुस्थितपादः अभवत्। तदा जरा नाम मृगयुः, एकं लौहबाणं गदाशेषात् कृतं गृहीत्वा, तत्र समुपस्थितः। मृगस्वरूपे स्थितं पादं दृष्ट्वा, स तेनैव बाणेन ताडितवान्। ततः चतुर्भुजं पुरुषं तत्र दृष्ट्वा, स जरा प्रणम्य, पुनः पुनः क्षमां याचमानः अभवत्।