देवाः भगवन्तं याचन्ति—“यावत् इच्छसि, तावत् अस्मिन् स्थले वस; यथोचितं तव आश्रितैः सह स्थातव्यम्।” ततो भगवान् उवाच—“यद् उक्तं त्वया, हे दूत, तद् अहम् अपि सम्यक् वेद; यदुवंशस्य विनाशः मया पूर्वमेव आरब्धः। अद्यापि पृथिव्याः भारः यदुभिः न अपाकृतः; सप्तरात्रेण अहं शीघ्रं तं भारं अपास्ये। यथा द्वारकानगरं समुद्रात् उत्थाप्य स्थले स्थापितवान्, तथा यदून् निवर्त्य, सुरलोकं गमिष्यामि। देहं मानवाकारं त्यक्त्वा, संकर्षणेन सह, सुरेषु केवलं इन्द्रेण आगमनं मम गण्यते, अन्यैः न। यद्यपि जरासन्धादयः, ये पृथिव्याः भारस्य कारणम् आसन्, हताः, तथापि यदुवंशः एकस्मात् अपि बालात् न क्षीणः। अतः, पृथिव्याः महाभारं अपास्य, सुरलोकं गमिष्यामि तस्य रक्षायै; एतत् सर्वं तेषां निवेदय।" एवं वासुदेवेन उक्तः दिव्यदूतः प्रणम्य, हे मैत्रेय, दिव्यगत्या इन्द्रराज्ञः समीपं जगाम। ततः भगवान् दिव्यदूतस्य गमनानन्तरं, दिनरात्रयोः पृथिव्यां, आकाशे, द्वारकायां च, विनाशसूचकानि अद्भुतानि निमित्तानि पश्यति। तानि दृष्ट्वा, यदवः प्रति उवाच—“पश्यत एतान् भीषणान् निमित्तानि; तव हिताय, शीघ्रं प्रभासं गच्छामः।” भगवतः वचनेन, यदूनां अग्रगण्यः, भक्तश्रेष्ठः उद्धवः, हरिं प्रणम्य, उवाच—“भगवन्, किं कर्तव्यं मम, तद् उपदिश; अहं मन्ये, भगवतः सम्पूर्णयदुवंशनिवृत्तिः शीघ्रं भविष्यति। अच्युत, अहं पश्यामि वंशविनाशस्य निमित्तानि।” भगवान् उवाच—“मम प्रसादात् दिव्येन मार्गेण, बदरिकाश्रमं गन्धमादनपर्वते गच्छ; तत्र नरनारायणयोः पवित्रं स्थानं अस्ति। तत्र मनः मयि स्थाप्य, मम कृपया सिद्धिं प्राप्स्यसि; यदुवंशनिवृत्त्यनन्तरं अहं स्वर्गं गमिष्यामि। यदा द्वारकां त्यक्त्वा गच्छामि, हे समुद्र, त्वं नगरं प्लावय; मम गृहं विना सर्वं निमज्जय; मम भयात् जलानि तद् गृहं न स्पृशन्ति; तत्र अहं भक्तानां हिताय स्थित्वा भविष्यामि।” एवं भगवता उक्तः उद्धवः प्रणम्य, केशवस्य अनुमत्याः तपोवनं, नरनारायणयोः आश्रमं, शीघ्रं जगाम। ततः सर्वे यदवः, कृष्णं रामं च अग्रे कृत्वा, रथैः प्रभासं जग्मुः। प्रभासे आगत्य, वासुदेवेन प्रेरिताः कुकुराः, आन्धकाः, वृष्णयः च, तत्र महतीं मद्यपानवेलां आरब्धवन्तः। तत्र पानकाले, परस्परस्पर्धया विवादः उत्पन्नः; अधिकश्लाघया कलहाग्निः प्रादुर्भूतः, विनाशाय। मैत्रेयः पृच्छति—“हे ब्राह्मणश्रेष्ठ, स्वे स्वे आस्वादे रममाणानां, विवादस्य कारणं किम्? कलहस्य हेतुं वद।” पराशरः प्रतिवदति—“ते ‘मम खाद्यं स्वादु, तव न’ इति वादयन्तः, स्वादु-अस्वादु विषयस्य विवादात् कलहः अभवत्। ततः, क्रोधात् रक्तलोचनाः, परस्परं आयुधैः आघातयन्ति, दैवबलात्। आयुधेषु क्षीणेषु, समीपस्थाः एरकाङ्कुरान् गृह्णन्ति। तान् एरकाङ्कुरान् गृह्णन्तः, वज्रसदृशान् दृष्ट्वा, तैः परस्परं भीषणयुद्धं कृतवन्तः। प्रद्युम्नः, साम्बः, कृतवर्मा, सात्यकिः, अनिरुद्धः, पृथु, विपृथु, चारुवर्मा, चारुकः, अक्रूरः, अन्ये च, ब्राह्मण, वज्रसदृशैः एरकाङ्कुरैः परस्परं आघातयन्ति। हरिः यदून् निरोधनाय यत्नं कृतवान्, किन्तु ते केशवम् एरकाङ्कुरस्य पक्षपातिनं मन्यन्ते, परस्परं आघातयन्ति। कृष्णः अपि कुपितः, हस्ते एरकाङ्कुरं गृह्णाति; तद् विनाशाय लोहमुसलरूपं अभवत्। तेन पापिष्ठान् यदून् हत्वा, अन्ये अपि परस्परं हत्वा विनष्टाः। समुद्रमध्ये, विजयी चक्रधारी रथः अश्वैः युक्तः निर्गच्छति, दारुकः पश्यति। चक्रः, गदा, शार्ङ्गधनुः, तूणीरः, शङ्खः, मुकुटः च, हरिं परिक्रम्य, सूर्यपथेन निर्गच्छन्ति। क्षणेन, यदवः कोऽपि न अवशिष्टः, केवलं महात्मा कृष्णः दारुकः च, ब्रह्मन्। गच्छन्तौ, रामं वृक्षमूलस्थं पश्यतः; तस्य मुखात् महाः सर्पः निर्गच्छति। यज्ञात् उत्पन्नः सर्पः, सिद्धैः, अन्यैः सर्पैः च, पूजितः, समुद्रं गच्छति। ततः, तर्पणं गृह्णन्, समुद्रः आगत्य, जलं प्रविशति, सर्पश्रेष्ठैः पूजितः। बलरामस्य गमनं दृष्ट्वा, कृष्णः दारुकं प्रति उवाच—“एतद् सर्वं वसुदेवाय उग्रसेनाय च निवेदय।” बलरामस्य प्रस्थानं, यदूनां विनाशं, योगस्थितः अहम् अपि देहं त्यक्ष्यामि। द्वारकावासिनः, अहुकः च, विज्ञाप्यन्ताम्—“समुद्रः सर्वां द्वारकां प्लावयिष्यति।” अतः, सर्वे अर्जुनस्य आगमनं प्रतीक्ष्यन्तु; पाण्डवस्य गमनानन्तरं द्वारकायां न स्थीयतव्यं।