युवानः सर्वं यथावत् श्रुत्वा उग्रसेनाय निवेदयन्, साम्बस्य उदरात् मुसलः जातः इति कथयन्। ततो उग्रसेनः तं मुसलम् चूर्णयित्वा, तद् यद् चूर्णं जातं तद् महोदधौ क्षिपितम्। तस्मिन्नेव मुसले यद् लौहमयं शूलाग्रसंस्थितं अवशिष्टम्, तदपि यदवैर् चूर्णीकृतं, तत् समुद्रं क्षिप्तम्। तच्च लौहमयं शूलाग्रं मत्स्येन मुखेन गृहीतम्, तं मत्स्यं हत्वा मत्स्यकृद् उदरात् तद् लौहम् अपश्यत्। भगवान् मधुसूदनः सर्वं तत्त्वं विज्ञायापि, दैवेन निश्चितं कर्तुं न इच्छति स्म। तदा देवानां प्रेषितः वातः केशवस्य समीपम् आगत्य, सस्मार नमस्कृत्य रहसि प्रोवाच— "अहं देवानां दूतः, भगवन्। वसुभिः अश्विभिः मरुद्भिः आदित्यैः रुद्रैः साध्यैः च सह, शक्रस्त्वां सूचयति; तद् शृणु महाबाहो। पृथिव्याः भारहरणाय भगवान् अत्र शताधिकवर्षं देवैः प्रेरितः अवतीर्णः। दैत्यान् दुष्टान् त्वया हतान्, पृथिवीभारः अपाकृतः; देवाः त्वया रहिताः स्वर्गे सुखेन निवसन्तु। जगन्नाथ, शताधिकवर्षाणि अतीतानि; यदि ते रोचते, स्वर्गं गच्छ। देवाः त्वां याचन्ते, यावत् इच्छसि तावत् स्थेहि; यथार्हं स्वजनैः सह वस।" भगवान् उवाच— "यद् उक्तं त्वया, दूत, अहम् अपि सम्यग् वेद्मि; यदूनां विनाशः मया प्रारब्धः। अद्यापि पृथिवीभारः अस्ति, यदुभिः न अपाकृतः; सप्ताहेन अहं तं भारं शिग्रं नयामि। यथा द्वारवतीं समुन्नीय स्थलम् उपन्यस्य, एवं यदून् अपसार्य, देवानां लोकं गमिष्यामि। मानवदेहं परित्यज्य, संकर्षणेन सह, अहम् आगतः इति इन्द्र त्वया अन्यैः अमृतैः न गण्ये। जरासन्धादयः ये पृथिवीभारकारकाः, ते हताः; किन्तु यदुवंशः एकपुत्रमपि न क्शीणः। अतः एषः महान् भारः अपाकृत्य, अमरावतीं गतः तस्य रक्षार्थं तिष्ठामि; एतत् देवेषु निवेदय।" एवं वासुदेवेन उक्तः स दिव्यदूतः तम् अर्चित्वा, ओ मैत्रेय, दिव्यवेगेन देवानां नृपतये प्रतस्थे। ततः भगवान् अहर्निशं भूमौ, आकाशे, द्वारवत्यां च, अद्भुतानि विनाशसूचकानि निमित्तानि दृष्ट्वा, यदून् उवाच— "पश्यतैतानि भीषणानि निमित्तानि; भवतां श्रेयसे शीघ्रं प्रभासं गच्छाम।" कृष्णस्य एवं उक्ते, यदूनां श्रेष्ठः भक्तवत्सलः उद्धवः, हरिं प्रणम्य प्राह— "भगवन्, किं कर्तव्यं मया, तद् निर्देशय; अहं मन्ये भगवतः समग्रस्य वंशस्य संहरणं शीघ्रं भविष्यति। अच्युत, वंशविनाशाय निमित्तानि पश्यामि।" भगवान् उवाच— "मम प्रसादात् दिव्येन मार्गेण गच्छ, गंधमादनगिरौ पवित्रे बदरिकाश्रमे, यत्र नरनारायणौ स्थितौ। तत्र मयि चित्तं स्थाप्य मम अनुग्रहेण सिद्धिं प्राप्स्यसि; अहं वंशं संहृत्य स्वर्गं यास्यामि। द्वारवतीं मया परित्यक्तायां, हे सागर, त्वं तां प्लावय; मम गृहम् ऋते सर्वं निमज्जय, मम भीत्या जलानि तद् गृहं न स्पृशेयुः; तत्रैव भक्तानां हिताय स्थास्यामि।" एवं भगवतः आज्ञां श्रुत्वा, उद्धवः तं प्रणम्य, तपोवनं नरनारायणाश्रमं शीघ्रं जगाम। ततः सर्वे यदवः शीघ्ररथान् आरुह्य, कृष्णरामादिभिः सह प्रभासं ययुः। प्रभासे समागत्य, कुकुराः आंधकाः वृष्णयः च, वासुदेवेन प्रेरिताः, तत्र महान् मद्यपानं कृतवन्तः। तेषां तत्र पिबतां, परस्परस्पर्धया विवादः अभवत्; अत्यधिकगर्वात् कलहाग्निः उत्पन्नः, विनाशाय। मैत्रेय उवाच— "कस्य हेतोः ते विवादं कृतवन्तः? किं कारणं तेषां कलहे?" श्रीपराशरः उवाच— "ते स्वाद्वस्वाद्विति परस्परं वादमकरोत्; तस्मात् विवादः, तस्मात् कलहः।" तेषां क्रुद्धनेत्राणां, परस्परं संप्राप्य, शस्त्रैः अन्योन्यं ताडयन्तः, दैवबलात् प्रेरिताः। शस्त्रेषु क्षीणेषु, समीपस्थं एरकातृणं जगृहुः। तद् एरकातृणं गृहीतम् इव वज्रसदृशं जातम्; तैः अन्योन्यं भीषणा युद्धे ताडयन्तः। प्रद्युम्नः, साम्बः, कृतवर्मा, सात्यकि, अनिरुद्धः, पृथुः, विपृथुः, चारुवर्मा, चारुकः, अक्रूरादयः च, ब्रह्मन्, तैः वज्रसदृशैः एरकातृणैः अन्योन्यं ताडयन्तः। हरिः तान् यदून् निरोद्धुं प्रयत्नं कृतवान्, किन्तु ते केशवम् अपि एरकातृणमित्रं मन्यन्तः अन्योन्यं ताडयन्। कृष्णः अपि क्रुद्धः सन्, एरकातृणं पाणौ गृह्य, तद् विनाशाय लौहमयं मुसलमिव जातम्। तेन स दुष्टयदून् ताडयामास; अन्ये अपि परस्परं पतन्तः अन्योन्यं जग्ह्नुः। एवं श्रीमद्भागवते महापुराणे पंचमस्यांशस्य सप्तत्रिंशोऽध्यायः कथितः।