श्रीपराशर उवाच— एवं भगवतः कृष्णस्य बलदेवेन सहितस्य दैत्यानां नाशः कृतः, तथा पापीयांसां नृपतीनां संहारः लोकस्य हितार्थं संपादितः। भगवानेव फाल्गुनसहितः सर्वसेनानां विनाशेन पृथिव्याः भारं अपानयत्। सर्वेषां नृपाणां वधेन भूमेर्भारं विमुच्य, ब्राह्मणशापस्य निमित्तेन स्वकुलस्य नाशं चकार। ततः द्वारकां परित्यज्य, मानवमूर्तिं परिहाय, हे मुने, विष्ण्वात्मन्यात्मनः स्वधाम प्रविवेश। मैत्रेय उवाच— ब्राह्मणशापेन स्वकुलनाशः कथं कृतः? तथा जनार्दनः कथं मानुषं देहमत्यजत्? इति मम शंस। श्रीपराशर उवाच— विश्वामित्रः, कण्वः, नारदः च महर्षयः पिण्डारकतीर्थे यदूनां पुत्रैः दृष्टाः। तदा ते युवानः, यौवनमदेन प्रमत्ताः, दैवेन प्रेरिताः, साम्बं जाम्बवत्याः पुत्रं स्त्रीरूपेण विभूष्य, तानृषीन् प्रणम्य विनयेन पप्रच्छुः— "एषा स्त्री पुत्रकामिनी, किं प्रसूयेत?" इति। ततः दिव्यदृष्टयः ऋषयः तैः बालकैः मोहिता कोपाविष्टा ऊचुः— "एषा मुसलं जनयिष्यति।" ततः तन्मुसलं सर्वेषां यदूनां नाशहेतुर्भविष्यति, येन समग्रं यदुकुलं विनश्यिष्यति। एतच्छ्रुत्वा ते युवानः सर्वं सत्यम् उग्रसेनं निवेदयामासुः। साम्बस्य उदरे मुसलं जातम्। तद् उग्रसेनः तन्मुसलं चूर्णीकृत्य, तच्छूर्णं समुद्रे प्राक्षिपत्। तस्य लौहस्य मुसलस्य, यदुभिः चूर्णीकृतस्य, शूलाग्राकारः कश्चन अंशः अवशिष्टः। स अपि समुद्रे क्षिप्तः, मत्स्येन मुखेन गृहीतः; मत्स्यवधे तद् शल्यं मृगव्याधेन उदरे लब्धम्। भगवान् मधुसूदनः सर्वं तत्त्वतः जानन्, दैवविधानात् अन्यथा कर्तुं न इच्छति स्म। तदा देवानां प्रेषितः वायुः केशवमुपेत्य सस्मार— "अहं देवानां दूतः, भगवन्, त्वां नमामि।" वासुभिः, अश्विभिः, मरुद्भिः, आदित्यैः, रुद्रैः, साध्यैः सह, शक्रः त्वां सूचयति— "शृणु।" "भूमेर्भारहरणाय भगवन्, शताधिकं वर्षशतमिह स्थितः, दैवतैः प्रेरितः। दुष्टदैत्याः त्वया हताः, पृथिव्याः भारः अपाकृतः; देवाः त्वया संरक्षिताः, स्वर्गे सुखेन वसन्तु। जगन्नाथ, शताधिकं वर्षशतमतीतम्; यदि ते रोचते, त्वं दिवं याहि। देवाः याचन्ते— यावत् इच्छसि, तावत् स्थेहि; स्वकीयैः सहितः यथोचितं वस।" भगवानुवाच— "यत् त्वया उक्तं, दूत, अहम् अपि जानामि; यदूनां नाशः मया पूर्वमेव निश्चितः। अद्यापि पृथिव्याः भारः यदुभिः न निहतः; सप्ताहेऽस्मिन् भारं क्षिप्रमपाकरोमि। यथा द्वारकां समुद्रात् उत्थाप्य स्थले स्थापितवान्, तथा यदून् संहृत्य स्वधाम यास्यामि। मानुषं रूपं संत्यज्य, संकर्षणेन सह, स्वर्गं गमिष्यामि, इन्द्र, अन्यैः अमरैः न दृष्टः। यद्यपि जरासंधादयः पृथिव्याः भारकारिणः हताः, तथापि यदुवंशः एकपुत्रस्यापि हानिं न प्रपेदे। अतः एषः महाभारः संहृत्य, अमरलोकं रक्षार्थं यास्यामि; एषा सूचना देवान् प्रापय।" श्रीपराशर उवाच— एवं वासुदेववाक्यं श्रुत्वा, दिव्यदूतः तम् प्रणम्य, हे मैत्रेय, दिव्यवेगेन देवराजस्य समीपं ययौ। ततः भगवान् कृष्णः दिवसे दिवसे, निशासु च, अद्भुतानि अपशकुनानि भूमौ, नभसि, द्वारकायां च अपश्यत्, ये विनाशसूचकानि आसन्। तानि दृष्ट्वा, यदून् प्राह— "पश्यत एतान् भीषणान् अपशकुनान्; भवतः श्रेयसे, शीघ्रं प्रभासं गच्छामः।" श्रीपराशर उवाच— एवं कृष्णस्य वचः श्रुत्वा, यदूनां श्रेष्ठः भक्तवत्सलः उद्धवः, हरिं प्रणम्य उवाच— "भगवन्, किमहं कर्तव्यमिति मां उपदिश; भगवतः शीघ्रं कुलसंहरणमवेक्षे। अच्युत, एतान् कुलविनाशसूचकान् निमित्तानि पश्यामि।" भगवानुवाच— "गच्छ, मम प्रसादात् दिव्येन मार्गेण गन्धमदनगिरौ बदरिकाश्रमे, यत्र नरो नारायणश्च स्थितौ। मनः मय्येव स्थाप्य, मम अनुग्रहेण सिद्धिं प्राप्स्यसि; अहं कुलं संहृत्य स्वर्गं यास्यामि। यदा द्वारकां परित्यजामि, हे सागरे, तदा त्वं तां प्लावय; मम गृहं विना सर्वं निमज्जय, यतो मम भीत्या जलानि तद्गृहं न स्पृशेयुः; तत्रैव अहं भक्तानां हिताय स्थास्ये।" श्रीपराशर उवाच— एवं समाश्वास्य, उद्धवः तम् प्रणम्य, क्षिप्रम् तपोवनं, नरनारायणयोः आश्रमं, केशवस्य अनुमत्याः जगाम। ततः सर्वे यदवः शीघ्ररथैः प्रभासं जग्मुः, कृष्णेन, रामेण, अन्यैः च सहिताः, हे ब्राह्मण। प्रभासं प्राप्ताः कुकुराः, आन्धकाः, वृष्णयश्च, वासुदेवेन प्रेरिताः, तत्र महान् मद्यपानं कृतवन्तः। तत्र मद्यपाने प्रवृत्ते, परस्परविग्रहेण विवादः अभवत्; अत्यधिकदर्पात् कलहाग्निः उत्पन्नः, येन सर्वनाशः समभवत्।