कौरवाः बलरामस्य महाबलिनः कोपं दृष्ट्वा भयाकुलचित्ताः सन्तः विनयं याचन्ते स्म— "राम! राम! महाबाहो! क्षमस्व, क्षमस्व! क्रोधं निगृह्य प्रसादं कुरु, गदाधर!" इति। ततः बलरामस्य कृते शांबं तस्य भार्यया सह विमोच्य समर्प्य, अपराधिनः स्वबलं न ज्ञातवन्तः इति प्रार्थयामासुः। ततो द्रुतं कौरवाः शांबं भार्यया सह नगरात् निष्क्रान्ताः, महर्षे, सभयाः सन्तः। तेषां पश्चात् भीष्मद्रोणकृपादीन् प्रणम्य, सान्त्वनवचनानि उक्त्वा, बलरामः बलिनां श्रेष्ठः, "एतत् मया क्षान्तम्," इति स्नेहपूर्वकं अवोचत्। अद्यापि, द्विजश्रेष्ठ, सा नगरी बलरामस्य बलपराक्रमचिह्नं वहन्ती कम्पितत्वं दर्शयति, इयं च रामस्य प्रसिद्धा कथा। ततः कौरवाः बलरामं शांबं च सत्कार्य, तं भार्यया धनसमेतं विसृज्य प्रेषयामासुः। पराशरः उवाच— "मैत्रेय! बलरामस्यान्यदपि महद् कर्म शृणु, तथा चान्येन कृतं यद् अभवत् तदपि वदामि।" असुरपतिः नरकः, देवद्वेषी, द्रविडनाम्ना महाकपिना मित्रं कृतवान्। द्वेषबन्धनात् स देवान् बलात् प्रतिपेदे; तं बलदर्पसमन्वितं नरकं कृष्णः निहन्ति स्म। तस्माद् स कपिः— "सर्वान् देवान् अहं दण्डयिष्यामि, यज्ञविघ्नं कृत्वा मर्त्यलोकं विनाशयिष्यामि," इति कृतनिश्चयः। अज्ञानमोहितः स यज्ञविघ्नं धर्मभङ्गं जनविनाशं च कृतवान्। वनानि प्रदेशांश्च, नगरग्रामांश्च दग्धवान्; क्वचित् गिरिप्रक्षेपेण ग्रामान् चूर्णितवान्। शिलाः वृक्षांश्च अपाकृष्य सागरजलानि क्षिप्तवान्; ततः सागरमध्यस्थः तरङ्गान् व्याकुलितवान्। तेन समुद्रः कम्पितः, महाप्लावनं जातं, येन तीरे ग्रामनगराणि वेगेन नीतानि। स कपिः कामरूपधारी, विशालरूपः, लुण्ठनविघटनभीषणसङ्घट्टैः सर्वं विक्षिप्य व्यथां जनयामास। तस्य दुष्टकर्मणा जगत् समाकुलम् अभवत्, मैत्रेय; स्वाध्यायशब्दोऽपि नश्रः, महती चापद् अभवत्। एकदा रैवतवने हलायुधः सुरासक्तः, रेवती च अन्याश्च महाश्रिया युक्ता योषितः तत्रासन्। ताः तेजस्विन्यः गायन्त्यः परिवृत्य, यदुनाथः कुबेर इव मन्दरगिरौ रममाणः आसीत्। तदा स कपिः आगत्य, शिरीणस्य हलं गृह्य, गदां च समुत्क्षिप्य ननर्द। तथा ताः स्त्रियः प्रति स कपिः हसितवान्, तासां सुरापूर्णपात्राणि हस्तात् अपातयत्। तदा रोषसमन्वितः बलदेवः तं दण्डयितुम् उद्यतः; परं तं न निगृह्य स कपिः शब्दं चकार। ततः क्रुद्धः बलदेवः गदां समुत्सृज्य, कपिश्रेष्ठः महाशिलाम् आदत्त। स तां शिलां प्रक्षिप्य, बलरामः गदया ताम् अणुशः चूर्णयामास; सा भूधरे पतिता। गदा पतन्त्या कपिः शीघ्रं प्रतिपत्य, क्रुद्धः सन्निकर्षेण बलरामस्य वक्षसि पाणिना ताडितवान्। तदा बलदेवः कोपसमन्वितः मुष्टिना तस्य शिरसि प्रहारं कृतवान्; स द्रविडः रक्तस्रावसमेतः मृतः भूमौ पतितः। तस्य पतनसमये पर्वतशिखरं अपि विदारितम्, मैत्रेय, शतधा वज्राहतं यथा। ततः सुराः पुष्पवृष्टिं कृत्वा रामं स्तुत्वा समीपं गताः— "साधु! महद् कर्म कृतं त्वया," इति। दैत्यपक्षसंपृक्तेनानेन पापकपिना जगत् व्यथितम्, वीर! सौभाग्येन स निहतः। एवं उक्त्वा प्रमुदिताः देवाः गुह्यकसंघैः सह स्वर्गं प्रतिपेदिरे। एवं पृथ्वीधरस्य बुद्धिमतः बलरामस्य अनन्तानि कर्माणि वर्ण्यन्ते, यानि न परिमेयानि। एवं कृष्णः बलरामसहितः दैत्यसंहारं कृत्वा, पापराज्ञां च विनाशं लोकहितार्थं अकरोत्। भगवान् फल्गुनसहितः सर्वसेनानां विनाशेन पृथ्वीभारं अपाकरोत्। सर्वान् नृपतीन् हत्वा पृथ्वीभारं विमोच्य, ब्राह्मणशापनिमित्तेन स्ववंशं नाशयामास। द्वारकां परित्यज्य, कृष्णः मानुषं रूपं त्यक्त्वा, हे मुनिवर, विष्णुधामसमन्वितं स्वं स्थानं प्रविवेश। मैत्रेयः पप्रच्छ— "ब्राह्मणशापेन सः कथं स्ववंशं नाशयामास? तथा जनार्दनः कथं मानुषं शरीरं परित्यक्तवान्?" पराशरः उवाच— "विश्वामित्रः कण्वः नारदः च महर्षयः पिण्डारकतीर्थे यदुवंशपुत्रैः दृष्टाः। तदा तैः युवाभिः, मदोन्मत्तैः, जाम्बवत्याः पुत्रः शांबः स्त्रीरूपेण अलङ्कृतः। स विनयपूर्वकं प्रणिपत्य, मुनीन् उपगम्य, 'एषा स्त्री पुत्रकामिनी, किं प्रसूयेत?' इति पृष्टवन्तः। तदा दिव्यदृष्टयः मुनयः तैः बालकैः प्रमोहिताः, क्रुद्धाः, शप्तवन्तः— 'एषा मुसलं प्रसूयेत्।' तत् मुसलं सर्वेषां यदूनां नाशहेतुः भविष्यति, येन सर्वः यदुवंशः विनश्यिष्यति।