श्रीपृथिव्युवाच— नमस्ते कमलनयनाय, शङ्खचक्रगदाधराय ते। अद्य मां समुद्धर कृपया, यतोऽहं त्वत्त एव पूर्वमुत्पन्ना। त्वया पूर्वं समुद्धृता स्मि, हे जनार्दन, त्वत्तो हि मम स्वरूपं, यथा चान्ये भवन्ति भूतानि, व्योमादीनि च तेभ्यः सम्प्रसूतानि। नमस्ते परमात्मने, सर्वभूतात्मने नमः; प्रकृतेः परायास् त्वमेव कारणं, कालस्वरूपोऽसि च। त्वमेव सर्वभूतानां स्रष्टा, त्वमेव पालकः, त्वमेव संहर्ता; सृष्ट्यादिकर्मसु ब्रह्मविष्णुरुद्ररूपं धारयसि। यदा जगतिैकस्मिन्समुद्ररूपे सर्वं जगत् लीनं भवति, तदा त्वया सर्वं ग्रसति, हे गोविन्द, त्वमेव मुनिभिः चिन्त्यसे। न कश्चन तव परं तत्त्वं वेद, अवतारेषु तव रूपाणि सुरलोकवासिभिः पूज्यन्ते। ये मोक्षकामिनः, ते त्वां परब्रह्मरूपेण उपासते; वासुदेवं विना को वा मोक्षं प्राप्नुयात्? यद् यन्मनसा ग्राह्यं, यदिन्द्रियैर्गम्यते, यद्बुद्ध्या निर्णीयते, सर्वं तत् तव रूपमेव। त्वया मया व्याप्या, त्वया धृता, त्वया सृष्टा, त्वय्येव विश्रान्ता; अतः मां माधवीति जनाः प्राहुः। जय जय सर्वविद्यात्मन्! जय स्थूलसूक्ष्मरूपिन्, अक्षर! जय अनन्त! जय अव्यक्तव्यक्तात्मन्, प्रभो! जय सर्वात्मन्, परापरस्वरूप! जय यज्ञपतये, निष्कल्मष! त्वमेव यज्ञः, त्वमेव वषट्कारः, त्वमेव ॐकारः, त्वमेव वह्नयः। त्वमेव वेदाः, त्वमेव वेदाङ्गानि, त्वमेव यज्ञपुरुषः, हे हरि; सूर्यादिग्रहतारानक्षत्रमिदं जगच्च त्वमेव। हे पुरुषोत्तम, साकारश्चासि, निराकारश्च; दृश्यश्चादृश्यः। यदुक्तं मया, हे परमेश, यदनुक्तं, सर्वं तुभ्यं नमः—पुनः पुनः प्रणमामि। श्रीपराशर उवाच— एवं पृथिव्या स्तूयमानः, पृथिवीधरो भगवान्, सामगानमिव घोषयन्, सुमहान् निनादं चकार। ततः महावराहः, पूर्णविकसितकमलनयनः, स्वदंष्ट्रया पृथिवीं उद्धृत्य, पातालात् समुत्थितः, नीलोत्पलपत्रच्छन्नमिव महाचलरूपः बभासे। यदा स उत्थाय जलान्यपि मुखवायुनाऽपाकिरत्, तदा जनलोकाश्रितान् सनन्दनादीन् प्रभास्वरानृषीन् सुस्नातानिव कृत्वा शुद्धानकार्षीत्। पादाग्रैः पातालतले सलिलानि मथ्यमानानि महानिनादं जनयन्ति; तेन श्वासैः सर्वतो वितरितानि जलानि, तत्रैव सिद्धयोगिनः विचरन्ति। वराहो महानुत्थाय, जलार्द्रनाभिः, वेदमयशरीरं कम्पयन्, रोमकूपान्तर्वासिनो मुनयः तं स्तुवन्ति। ये योगिनः लोके जनान्तराले वसन्ति, तेषां हृदयानि हर्षपूर्णानि, ते सनन्दनादिभिः सह, पृथिवीधरं दृढदृष्टिं प्रणम्य स्तुवन्ति। हे परमेश, केशव, विजयपतिपतिं, गदाशङ्खखड्गचक्रधरं त्वामेव सृष्टिसंहारस्थितिकारणं, त्वमेव परं नाथं, तव पादयोः परं नास्ति। तव पादौ वेदौ, दंष्ट्रे यूपौ, दन्ता क्रियाः, वक्त्रं वेदिः, जिह्वा वह्निः, रोमाणि कुशा, त्वमेव यज्ञरूपः। दिवानिशौ तव नेत्रे, परमं ब्रह्म शीर्षम्, श्लोकसङ्घातो रोमावलिः, नासिका सर्वाहुतिः, भगवन्। तव शुण्डा हव्यवाहनः, वाणी सामस्वरः, पूर्ववेदिः शरीरम्, सर्वयज्ञसम्बन्धः; श्रवणं पुण्यदानकर्मणाम्—नित्यात्मन्, वरदा, प्रसन्नो भव। भूमिमिमां यद्व्यपगतपदेन संचरन्ति, त्वमेव जगतः आद्यं, अक्षरं रूपं; त्वां परं विद्मः, उन्नतमधमस्य त्वमेवेशः। तव दंष्ट्राग्रे संस्थिता पृथिवी, नीलोत्पलदलमिव कर्दमात् उद्धृतं जलाशये महापद्मं समाश्लिष्य स्थितमिव दृश्यते। द्यावापृथिव्योर्मध्ये, अनन्तविस्तारे, तव स्वरूपं व्याप्य अस्ति; सर्वं विश्वं तव तेजसा पूरितम्—सर्वहिताय त्वं सदा भूयाः। त्वमेव परमं तत्त्वं, जगन्नाथ; त्वद्विभूत्या सर्वं चराचरं जगत् व्याप्य अस्ति। यदिह रूपेण दृश्यते, तद् विज्ञानमयं तव स्वरूपमेव; ये तु विज्ञानहीनाः, ते पृथक्कृतं जगद् मन्यन्ते, हे योगिनः। ये मूढबुद्धयः, ते सर्वमिदं द्रव्यरूपं पश्यन्ति, वस्तुमात्रं मन्यन्ते, मोहाम्भोधौ निमग्ना भ्रमन्ति। ये तु विज्ञानिनः, शुद्धचित्ताः, ते सर्वं विज्ञानमयं पश्यन्ति, तव रूपं ददृशुः, हे परमेश। प्रसन्नो भव, सर्वव्यापिन्, लोकानां हिताय; पृथिवीं समुद्धर, कमलनयन, यदिदं रूपं गूढं धारयसि। भगवन् गोविन्द, सत्त्वमय, भूतनाथ, अस्माकं कृते पृथिवीं समुद्धर, प्रसन्नो भव, कमलनयन। यदिदं जगतां हितं सृष्ट्यादिकर्म ते प्रसीदतु; नमस्ते, प्रसन्नो भव, कमलनयन। श्रीपराशर उवाच— एवं स्तूयमानः, परमात्मा पृथिवीधरो भगवान् शीघ्रं पृथिवीं उद्धृत्य महाजले स्थापयामास। तस्मिन्महाजले पृथिवी नावमिव स्थित्वा, तस्य विशालशरीरात् न निमग्ना अभवत्। ततः समां कृत्वा पृथिवीं, आद्यः अनादिरात्मा प्रभुर्भगवान् पर्वतान् पृथिव्यां विभागशः स्थापयामास। पूर्वसृष्टौ विनष्टान् पर्वतान्, स्वशक्त्या, निःसङ्कल्पः, पुनः ससर्ज। ततः पृथिवीं विभाग्य सप्तद्वीपान् यथापूर्वं निर्माय, चतुर्लोकान् भूभ्यः प्रारभ्य स्थापयामास। ततः ब्रह्मरूपं धारयन्, रजोगुणमयः, चतुर्मुखः श्रीहरिः सृष्टिकर्म अकरोत्। सृष्टौ तु सः केवलं निमित्तकारणम्; कारणानि तु सृष्ट्याद्यर्थं स्वयमेव मुख्यकारणानि भवन्ति।