ततः भगवान् श्रीकृष्णः शार्ङ्गधनुषः शरैः तस्य शिरः छित्त्वा काश्यां नगरीं प्राक्षिपत्, येन तत्र शोकाकुलाः जनाः विस्मयं प्रापुर्युः। पौण्ड्रकं काशिराजं च सपरिषदं हत्वा, शौरिः प्रमुदितः स्वर्गलाभवत्स्मृत्या पुनः द्वारवतीं प्रतिनिवृत्तः। काश्यां नगरे पतितं तद् राजशिरः दृष्ट्वा, तत्रस्थाः जनाः सविश्मयं पप्रच्छुः—"किमेतत्?" इति। तदा वासुदेवेन हतं तम् अवगत्य, काशिराजस्य पुत्रः सपुरोहितः च शंकरं प्रति जग्मतुः। तस्मिन् महति पुण्यक्षेत्रे अविमुक्ते, तुष्टः शंकरः तं राजपुत्रं उवाच—"वरं वृणुष्व" इति। स तु वव्रे—"भगवन्, कृपया तव प्रसादात् मम पितुः घातकं कृष्णं हन्तुं एकं मायिकं सत्त्वं जायेत" इति। शंकरः "एवं भवतु" इत्युक्त्वा, ततः साक्षात् दक्षिणाग्नेः महान् मायासत्त्वः सञ्जज्ञे। स तु मायासत्त्वः ज्वलन्मुखः ज्वलद्गुच्छः, कोपात् "कृष्ण! कृष्ण!" इति उच्चरन् द्वारवतीं प्रति जगाम। तां दृष्ट्वा भीतदृष्टयः जनाः, हे मुनिश्रेष्ठ, लोकशरणं मधुसूदनं शरण्यं प्रपेदिरे। एषा महती कृत्या काशिराजकन्यया नन्दिवाहिनं प्रभुं सम्पूज्योत्पादिता इति चक्रपाणिना ज्ञातम्। ततो हरिः उक्तः—"ज्वलद्गुच्छां तां भीषणां कृत्यां त्वया चक्रेण नाशय, यः चक्रः त्वया क्रीडया प्रक्षिप्तः पापिनां विनाशाय नियुक्तः।" ततः विष्णोः सुदर्शनचक्रं त्वरया तां ज्वलमालिनीं जटाजूटज्वलन्तीं कृत्यां अनुययौ। सुदर्शनचक्रेण ताडिता सा महेश्वरकृत्या विकीर्णा, तथापि वेगेन स ययौ, चक्रं च अनुवव्राज। सा कृत्या त्वरायुक्ता वाराणसीं प्रविवेश, तस्याः शक्तिः विष्णोः चक्रेण निहता, हे मुनिश्रेष्ठ। तदा काश्याः बलवती सेना, पिशाचानां च सामन्ताः, शस्त्रास्त्रधारिणः, चक्रस्य प्रति प्रस्थिताः। सुदर्शनचक्रं तु शस्त्रास्त्रप्रवर्तने कुशलम्, तद् अखिलं सैन्यं तेजसा दग्ध्वा, तां कृत्यां सह वाराणसीं चोपजग्ध। सा पुरी राजा सेवकाः प्रजाः अश्वाः गजाः नराः च, कोषगृहैः सहिताः, देवैरपि द्रष्टुं दुर्लभा जाता। गृहान् प्राकारान् प्राङ्गणानि च सर्वाणि वह्निना आवृतानि; हरिचक्रेण सा पुरी सम्पूर्णं दग्धा। तत् चक्रं, न शक्तिहीनम्, क्रुद्धम्, दुष्करकृत्सु उत्सुकम्, तेजसा दीप्तमानम्, विष्णोः हस्तं पुनः प्राप्तम्। मैत्रेयः उवाच—"पुनः श्रोतुमिच्छामि, हे ब्रह्मन्, बुद्धिमतः बलभद्रस्य वीर्यकर्माणि; तानि मम कथय।" श्रुतं मया, हे भगवन्, यमुनाकर्षणं चान्यानि कर्माणि; किं पुनः बलभद्रेण कृतं तद्वद। पराशर उवाच—"मैत्रेय, शृणु—यदुकुलेन भूमिं धारयन्तेन, अप्रमेयबलवता अनन्तेन यद् कर्म कृतम्।" जाम्बवत्याः सुतः साम्बः, वीर्यशाली, दुर्योधनस्य कन्यां स्वयम्वरे बलात् अपाहरत्। तदा कोपेन कर्णः दुर्योधनः च, भीष्मद्रोणादयः च, विजितं साम्बं बन्धनं कृत्वा गृहीतवन्तः। एतद् ज्ञात्वा सर्वे यादवाः दुर्योधनादिषु कोपाकुलाः, साम्बस्य मोक्षणाय महत् कृत्यं कर्तुं संकल्पं चक्रुः। बलरामः तान् निरोद्धुम् उक्तवान्—"मम आदेशेन ते मोक्ष्यन्ति; अहमेव केवलं कौरवान् गमिष्यामि" इति गर्वगद्गदया वाचा। बलरामस्य आगमनं विज्ञाय, दुर्योधनादयः राजानः तम् अर्हणीयैः दानादिभिः—गावः, अर्घ्यं, जलं च—संपूज्य, सभ्यतया प्रत्यग्रहीषुः। ततः बलरामः तान् कौरवान् सम्बोधितवान्—"उग्रसेनस्य आदेशः—साम्बं त्वरया मुञ्चत" इति। एतद् श्रुत्वा भीष्मद्रोणादयः, कर्णदुर्योधनसहिताः, कोपाकुलाः अभवन्। सर्वे कौरवाः, बाह्लीकादयः च, कोपेन प्रोचुः—"गदायुधं यादवं नृपते योग्यं न मन्यामः; किं वयं तस्याज्ञां गृह्णीमः?" ते वदन्ति—"हाह! किं वाक्यं बलराम त्वया उक्तम्? कः यादवः कुरुकुले आदेशं ददाति?" यदि उग्रसेनः अपि कौरवान् आदेशं ददाति, तर्हि पर्याप्तं श्वेतछत्रैः राजोपचारैः च! "गच्छ बल! साम्बः कृतदोषः, दण्डार्हः; न तवाज्ञया, नापि उग्रसेनस्य वयं तं मोक्ष्यामः।" "कुकुराः अन्धकाः च अस्मान् पूर्वं स्नेहात् सन्मानं कृतवन्तः; किं इदानीं स्वामिसेवकवत् आदेशः?" "युष्मान् समं आसनभोजनादिषु असीम, तत्र युष्माकं गर्वो जातः; ननु स्नेहात् नापि अधमत्वम् अवगच्छाम।" "अर्घ्यं यद् दत्तं बल, सौजन्येन; न तद् अस्माकं वृत्तिः, न च युष्माकं कुलस्य योग्यं।" एवं उक्त्वा सर्वे कुरवः "न हरीसुतं मोक्ष्यामः!" इत्युक्त्वा, निश्चयं कृत्वा शीघ्रं गजसाह्वयाख्यां सभां प्रविविशुः। तदा हलायुधः तदवमानं दृष्ट्वा कोपात् कम्पमानः पादाग्रेण भूमिं ताडयामास। तेन महात्मनः पादताडनेन भूमिः विदीर्णा, सः शब्दः सर्वदिशः व्याप्य तस्थौ। तदा रक्तलोचनः क्रोधविवृत्तवदनः बलरामः उवाच—"एषा गर्वो येषां हृदि शून्यं तेषां एव।