हरिः दूरतः तम् अपश्यत्—सः दिव्यरथे उपविष्टः, चक्रगदाधरः, बलवद्भुजः, हस्ते पद्मं बिभ्रत्। सः माल्यधरः, शङ्खपाणिः, गरुडध्वजेन शोभितध्वजः, वक्षसि श्रीवत्सलाञ्छनः प्रकाशमानः आसीत्। किरीटकुण्डलभूषितः, पीताम्बरधरः, गंभीरवपुः सः, गरुडध्वजधारी तम् अपश्यन् सस्मितम् अभवत्। सः स्वबलसमेतः, हस्त्यश्वरथयुक्तः, खड्गशूलगदाशक्तिशरासनादिभिः सशस्त्रः समरमुपागतः। तत्क्षणमेव शार्ङ्गनिर्गतैः शरैः रिपून् विदारयन्, गदाचक्रप्रहारैश्च, तद्बलं विनाशयामास। जनार्दनः, काशिराजस्य सेनां निहत्य, तदनन्तरं तं पाण्ड्रकं, मूढात्मानं, स्वलाञ्छनधारिणं, वाक्यमुवाच— "यद् त्वं दूतवचनेन माम् उक्तवान्—'इमानि लाञ्छनानि त्यज'—तत् ते सम्पादयामि। एष चक्रं त्वदर्थं निक्षिप्यते, एषा गदा मुमुच्यते, गरुडः अपि ते ध्वजमारोहयतु।" इति उक्त्वा, सः चक्रेण तम् अभिहत्य, गदया ताडयित्वा, गरुडेन च ध्वजं विदार्य, तं पाण्ड्रकं नाशयामास। ततः लोकविलापमध्येम्, बलवतः काशिपतेः सखा स्थित्वा, सः काशिराजः वासुदेवेन समरमकरोत्। तदा शार्ङ्गनिर्गतैः शरैः तस्य शिरः छित्त्वा, काशिनगरे क्षिप्तम्, शोकाकुलजनानां विस्मयं जनयामास। पाण्ड्रकं काशिराजं च ससैन्यं हत्वा, शौरिः पुनः द्वारवतीं स्वर्गमिव प्राप्तः प्रमुदितः प्रविवेश। काशिनगर्यां पतितं शिरः दृष्ट्वा, जनाः विस्मिताः पप्रच्छुः—"किमेतत्?" इति। वासुदेवहस्तेन हतं ज्ञात्वा, तस्य पुत्रः पुरोहितसमेतः शंकरं जगाम। अविमुक्ते महती तीर्थे, प्रीतः शंकरः तं राजपुत्रमुवाच—"वरणं वृणु।" सः चुकार—"भगवन्, कृपया तादृशं कृत्रिमं सृष्ट्वा, येन पितुः घातकः कृष्णो हन्येत।" ईदृशं प्रतिज्ञाय, दक्षिणाग्नेरुत्थितः महत्तमः कृत्रिमः सः सन्निपत्य, ज्वलदास्यकेशः, कोपाविष्टः, "कृष्ण! कृष्ण!" इति क्रोशन् द्वारवतीं प्रति जगाम। तां दृष्ट्वा, भीतदृष्टयः जनाः, मुनिवर, लोकशरणं मधुसूदनं शरण्यं जग्मुः। एषा महती कृत्या काशिराजकन्यया वृषध्वजपूजनानन्तरं सृष्टा इति, चक्रपाणिना ज्ञातम्। "एषा ज्वलद्ग्रिवा घोरकृत्या चक्रेण नाश्यताम्, यद् वयं दुष्टनाशाय लीलया प्रक्षिपामः।" इति। ततः विष्णोः सुदर्शनचक्रं शीघ्रगं, ज्वलन्मालावितानां जटाज्वलद्भास्वरां कृत्यां प्रति प्रस्थितम्। चक्राभिहता महेश्वरकृत्या विक्षिप्ता, तथापि वेगेन ययौ, चक्रं च तामन्वयात्। सा कृत्या विष्णोः चक्रवेगेन निरुद्धशक्तिः, काशीनगर्यां प्रविवेश। तदा काशिसैन्यं पिशाचबलैः सहितम्, शस्त्रास्त्रसमायुतम्, चक्रं प्रति समभ्यद्रवत्। तत् चक्रं सर्वशस्त्रास्त्रविद्, तद्बलं तेजसा दग्ध्वा, कृत्यां च नगरं च समूलं भस्मसात् कृतवान्। सा पुरी राजा, सेवकाः, प्रजाः, अश्वगजाः, पुरुषाश्च, सर्वरत्ननिधिभिः सह, देवैरपि दुरदर्श्या अभवत्। गृहप्राकारवाटिकाः सर्वाः ज्वलनैः आवृता, हरिचक्रेण सा पुरी सम्पूर्णं दग्धा। तत् चक्रं नाशामिषेण, तेजसा ज्वलन्तं, विष्णोः हस्तं पुनः प्राप्तम्। मैत्रेय उवाच—"पुनः श्रोतुमिच्छामि, ब्रह्मन्, बलभद्रस्य प्रवीर्याणि। यमुनाकर्षणादीनि श्रुतानि, किं पुनरन्यत् बलस्य कृतम्?" इति। पराशर उवाच—"शृणु, मैत्रेय, अनन्तस्य, पृथिवीधरस्य, यदुवंशगतस्य महाकर्म।" सम्भः, जाम्बवत्याः सुतः, दुर्योधनस्य कन्यां स्वयंवरे बलात् हृतवान्। ततः क्रुद्धाः कर्णदुर्योधनादयः, भीष्मद्रोणसहिताः, विजितं सम्भं बन्धनं नीतवन्तः। तद्वृत्तं श्रुत्वा, सर्वे यादवाः दुर्योधनादिषु कोपमापन्नाः, सम्भस्य मोक्षाय महदुद्यमं चक्रुः। बलरामस्तु तान् निरोद्धुमुवाच—"ममाज्ञया ते मुच्यन्ते; अहमेव कौरेयान् गमिष्यामि।" इति गर्वगद्गदया वाचा। बलरामागमने ज्ञाते, दुर्योधनादयः राजानः, गोमदर्घ्यपानीयादिभिः तं यथोचितं सत्कृत्य, उपविशत्। सर्वं सम्यग् गृहित्वा, सः कौरेवान् उवाच—"उग्रसेनाज्ञया सम्भं त्वरया मुञ्चत।" इति। तच्छ्रुत्वा, भीष्मद्रोणादयः, कर्णदुर्योधनसहिताः, कोपमापन्नाः। सर्वे कौरेयाः, बाह्लिकादयः च, क्रुद्धाः ऊचुः—"गदाधरं यादवमधिराज्याय अर्हन्तं दृष्ट्वा, वयं तस्य वशे स्थेयमिति?" इति। एवं श्रीविष्णुपुराणे पञ्चमं स्कन्धे काशिराजपाण्ड्रकवधाद्युत्पन्नकृत्यानाशनं बलरामकौरवसंवादश्च विस्तरशः कथितम्।