तदा चित्रलेशा तां वस्त्रे देवतानां प्रमुखान् दैत्यगन्धर्वमानवान् च प्रदर्शयामास। सा गन्धर्वान् सर्पान् देवदानवान् च विसृज्य, मनुष्येषु चान्धकवृष्णिषु दृष्टिं न्यधत्त। श्रीकृष्णबलरामौ दृष्ट्वा सा सुकेशी लज्जया संकुचिता दृष्टिं अन्यत्र न्यवर्तयत्। किन्तु प्रद्युम्नस्य प्रियः सुतः तां यदा निरीक्ष्य, तदा सा स्नेहेन विकसितलोचना लज्जां परित्यक्तवती। साभ्यन्तरेण योगेन मनसा 'एष एव, एष एव' इति सखीमाश्वास्य शीघ्रं द्वारवतीं प्रति जगाम। अन्यस्मिन्नपि काले महाचौरः सुदर्शनचक्रधरः मानुषरूपमास्थाय देवान् सहेंद्रेण क्रीडायां सहजं विजित्य, अन्यं कर्मापि चकार, यजमानानां दैवकार्यं विघ्नयन्। तद्वृत्तान्तं श्रोतुमुत्सुकः सन् सुतिक्ष्णः मुनिं पप्रच्छ। पराशर उवाच—शृणु, महामुने, यथा मानुषरूपधारी श्रीकृष्णः वाराणसीं दग्धवान्। तत्र पौण्ड्रकवसुदेवः मोहाविष्टः जनैः प्रवर्तितः स्वं वासुदेवं अवतारं मन्यमानः, 'अहं वासुदेवोऽस्मि' इति स्मृतिहीनः सन् विष्णोः सर्वलक्षणैः स्वं भूषयामास। स महात्मानं कृष्णं दूतेन सन्दिश्य, सुदर्शनचक्रादिकं च वासुदेवनाम च त्यक्तुमाज्ञापयत्—'मूढ! वासुदेवलिङ्गानि सर्वाणि त्यज, स्वजीवनस्य च हितार्थं, ततः मां प्रणम।' एवं श्रुत्वा जनार्दनः सस्मितमुक्तवान्—'मम चक्रं स्वयमेव स्मरिष्यामि रक्षिष्यामि च।' दूतम् उवाच—'पौण्ड्रकाय मम वचनं निवेदय, तव मिथ्याभिमानः विख्यातः, यथोचितं कुरु। स्वलिङ्गैः युक्तः तव पुरीं गमिष्यामि, चक्रं च त्वयि क्षिप्स्यामि। यच्चाज्ञप्तं त्वया आगन्तव्यमिति, तत् श्वः अविलम्ब्य करिष्यामि। शरणागतं त्वां न पुनः किंचिद्भयं मत्तः भविष्यति।' एवं दूते गच्छति, हरिः तद्विषयं स्मृत्वा गरुडमारुह्य तस्य नगरे शीघ्रं प्रायात्। केशवस्य आगमनसमाचारं श्रुत्वा काशिराजः स्वसैन्येन सहितः रणभूमिं प्राप्तः। पौण्ड्रकवसुदेवः अपि स्वबलैः काशिराजस्य च सैन्येन केशवमभिमुखं गतः। हरिः तं दूरात् शोभनरथे स्थितं, चक्रगदाधरं, बलवद्भुजं, पद्मधरं च दृष्ट्वा, माल्यधरं शङ्खधरं गरुडध्वजं, श्रीवत्सलाञ्छनं वक्षसि विराजमानं, किरीटकुण्डलिनं पीताम्बरं च, गंभीरवपुं दृष्ट्वा, स गरुडध्वजः सस्मितमभवत्। स सैन्येन, गजाश्वयुक्तेन, खड्गशूलगदाशक्तितोमरधनुष्मता, संग्रामं कृतवान्। तदानीं शार्ङ्गनिष्क्रान्तैः बाणैः शत्रून् विदार्य, गदाचक्रप्रहारैश्च, स तद्वै सैन्यं क्षणेन विनाशयामास। जनार्दनः काशिराजस्य सैन्यं निहत्य, स्वलिङ्गधारिणं मूढं पौण्ड्रकमिदं प्रोवाच—'यदुक्तं दूतेन मया लिङ्गत्यागः, तदिदानीं ते साधयामि। चक्रं त्यक्तं, गदा मुक्तं, गरुडोऽपि तव ध्वजमधिरोहतु।' इत्युक्त्वा, चक्रेण तं प्राहिणोत्, गदया ताडयामास, गरुडश्च ध्वजं विदारयामास। तदा जगति करुणनिनादे जाते, बलवान् काशिराजः सख्यर्थं तिष्ठन् वासुदेवेन समरे युद्धमकरोत्। ततः शार्ङ्गबाणैः तस्य शीर्षं छित्वा काश्यां प्रक्षिप्य, शोकाकुलजनानां विस्मयं जनयामास। पौण्ड्रकं काशिराजं च स्वसैन्यैः सह निहत्य, शौरिः प्रमुदितः स्वपुरं द्वारवतीं पुनरगात्। काश्यां पतितं शीर्षं दृष्ट्वा जनाः विस्मिताः 'किमेतत्?' इति पप्रच्छुः। वासुदेवेन निहतं विदित्वा, तस्य पुत्रः पुरोहितेन सह शंकरं गत्वा, अविमुक्ते महातीर्थे तुष्टं शंकरं ववन्दे। तेन 'वरं वृणीष्व' इति प्रोक्ते, स उवाच—'भगवन्, तव प्रसादात् एकां कृत्त्यां उत्पाद्य, पितुः हन्तारं कृष्णं हन्यात्।' शंकरः 'एवं भविष्यति' इत्युक्त्वा, दक्षिणाग्नौ तस्मात् कृत्त्या महती जाताऽग्निसमानमुखी ज्वलद्वलिता, क्रुद्धा 'कृष्ण! कृष्ण!' इति रुदती द्वारवतीं प्रति जगाम। तां दृष्ट्वा भीतदृष्टयः जनाः मधुसूदनं शरण्यं प्रपन्नाः। एषा कृत्त्या काशिराजकन्यया वृषध्वजं पूज्योत्पादिता इति सुदर्शनधारिणा ज्ञातम्।