ततः, द्विजश्रेष्ठ, त्रिलोक्याः सर्वाः भगवान् देवेशं जनार्दनं च वज्रं चक्रं च धारयन्तौ दृष्ट्वा भयाकुलाः अभवन्। इन्द्रः यदा वज्रं प्रक्षिप्तवान्, तदा भगवतः हरिं तद् गृहीत्वा, सः चक्रं न मुमोच, शक्रं च स्थातुं आज्ञापयत्। तदा, देवेशस्य वज्रहीनं विहतगुरुडमारूढं च दृष्ट्वा, सत्यम्भामा भगवद्भक्तं वीरं पलायनाय उद्युक्तं प्राप्य उवाच— "त्रैलोक्यनाथ, त्वं शचीपतिः, पलायनं तव न उचितम्; शची स्वयं परिजातमालया भूषिता तव समीपं आगमिष्यति।" "यदि त्वं शचीं पूर्ववत् न पश्यसि, किं तव देवाधिपत्यं, यदा सा परिजातमालया शोभिता तव समीपं आगच्छति?" "शक्र, पर्याप्तं, युद्धं नास्ति; त्वं लज्जां न कर्तुम् अर्हसि। परिजातः नीतः भवतु, देवाः च शोकात् विमुक्ताः सन्तु।" "अहं स्त्री, चञ्चलचित्ता, स्वपत्निं स्तोतुं इच्छन्ती, अतः शक्र, अहं तव सह युद्धं अकरवम्।" "अतः, पर्याप्तं, परिजातः अन्येन नीतः; सा रूपेण गर्विता, किं स्त्री स्वपत्न्याः गर्वं न कुर्यात्?" एवं सत्यम्भामया उक्तः, देवेशः प्रतिनिवृत्य, "पर्याप्तं, उग्रे, मित्रे तव निन्दायाः," इत्युक्त्वा प्रत्युवाच। इन्द्रः उवाच— "न हि मम लज्जा उत्पद्यते, येन सर्वस्य सृष्टिकर्ता, संहारकर्ता, पालनकर्ता च, सर्वरूपधारी, तेन पराजितः।" "यतोऽयं जगत् अनादि, मध्य, अन्तहीनं, तस्मात् उत्पन्नं, तस्मात् वियुक्तं न भवति, सृष्टि-प्रलय-स्थितिकरणं च यस्य, कथं मम लज्जा, तेन पराजितस्य?" "यस्मात् सर्वलोकानां आदिरूपः, सूक्ष्मः, अज्ञेयः, अजः, अनुत्पन्नः, नित्यः भगवान्, स्वेच्छया लोकहितं करोति, तं को मनुष्यः जयितुं शक्तः?" एवं देवाधिपतिना स्तुतः, केशवः, स्मितपूर्वकं, हृष्टः, द्विजश्रेष्ठ, इदं वचनं उवाच— "त्वं देवाधिपः, इन्द्रः; वयं मर्त्याः, लोकनाथ! यद् अपराधं मया कृतं, तद् क्षन्तव्यम्।" "परिजातवृक्षः स्वस्थानं नीयताम्; अहं केवलं वचनस्य पालनाय तं नीतवान्।" "एष वज्रः, यं त्वं मयि प्रक्षिप्तवान्, स्वशस्त्रं, शत्रुनाशाय, गृहाण।" इन्द्रः उवाच— "भगवन्, 'मर्त्यः अस्मि' इति वचनं मया मोहितः अस्मि; वयं त्वां दिव्यं जानिमः, तव सूक्ष्मं स्वरूपं न गच्छामः।" "त्वं यथार्थः, लोकपालकः, आदौ स्थितः, दैत्यनिहन्ता, लोकस्य कण्टकं अपास्यसि।" "परिजातः द्वारकां नीयताम्, कृष्ण! त्वं यदा मृत्युलोकं त्यजसि, तदा सः भूमौ न स्थास्यति।" एवं "एवमस्तु" इत्युक्त्वा, हरिः भूमिं अवतीर्य, सिद्धगन्धर्वसिंहैः स्तुतः अभवत्। ततः द्वारकायाः शिखरे स्थित्वा, शङ्खं दध्मौ, द्वारकावासिनां हर्षं उत्पन्नं च। गुरुडात् अवतर्य, सत्यम्भामया सह, महापरिजातवृक्षं गृहद्वारे स्थापयत्। तं वृक्षं समीपं आगत्य, सर्वे मानुषशरीरधारिणः पूर्वजन्म स्मृतवन्तः, हर्षेण तं वृक्षं पश्यन्तः, श्रद्धया समागताः। ततः सर्वे मानवशरीरधारिणः वृक्षे समीपं समागताः, हर्षेण तं पश्यन्तः। ततः, गजाश्वाद्यधनं सेवकैः आनीतम्; कृष्णः नारकस्य स्त्रियः धनं च स्वीकृतवान्। ततः, शुभे काले, जनार्दनः ताः कन्याः, याः नारकेन सर्वतः संगृहीताः, विवाहं कृतवान्। एकस्मिन्नेव काले, विप्र, गोविन्दः तासां गृहे गृहे धर्मतः हस्तग्रहणं कृतवान्। षोडशसहस्राणि एकशतं च स्त्रियः—एतावन्त्यः रूपाणि भगवन् मधुसूदनः धृतवान्। प्रत्येकः कन्या मन्यते, मधुसूदनः स्वयमेव तस्याः हस्तं गृहीतवान्। रात्रौ, ब्राह्मण, लोककर्ता केशवः, सर्वासां गृहेषु विश्वरूपं धृत्वा वासं कृतवान्। पराशरः उवाच— प्रद्युम्नाद्याः, हरिः रुक्मिण्या जाताः पुत्राः, भानु, भैमरिकः च सत्यम्भामायाः। दीप्तिः, ताम्रपक्षः, अन्ये च रोहिण्याः पुत्राः; जाम्बवत्या सम्बः अन्ये च बलवन्तः पुत्राः। भद्रविन्दः अन्ये च नागजित्याः पुत्राः; संग्रामजित् अन्ये च शैव्यायाः पुत्राः। माद्र्याः गात्रवान् वृकादेवः अन्ये च पुत्राः; लक्ष्मण्याः पुत्राः; कालिन्द्याः श्रुतः अन्ये च। अन्येषां पत्नीनां अपि, चक्रधरः, अशीतिसहस्राणि एकशतं च पुत्रान् उत्पादितवान्। तेषु सर्वेषु, प्रद्युम्नः, रुक्मिण्याः पुत्रः, श्रेष्ठः; प्रद्युम्नात् अनिरुद्धः, तस्मात् वज्रः। अनिरुद्धः, युद्धकुशलः, बाणस्य कन्या उषां विवाहं कृतवान्। तत्र हरिः शंकरः च, बाणस्य सह युद्धे, चक्रपाणिना बाणस्य सहस्रबाहवः छिन्नाः। मैत्रेयः उवाच— कथं युद्धं अभवत्, ब्राह्मण, हरः कृष्णः च स्त्रियाः कारणात्? कथं हरिः बाणस्य बाहून् नाशयामास?