तदा शच्याः पतिसामर्थ्यदर्पेण संनियन्त्रितेन्द्रे सती, सत्यभामा धैर्यस्य पर्याप्तिम् अवलोक्य, बलात् पारिजातवृक्षस्य ग्रहणमवधारयत्। सा स्वकीयमादेशं शीघ्रं पौलोमीं प्रति दूतैः प्रेषयामास—"सत्यभामा इति वदति, या स्वामीश्वर्या गर्विता च। यदि त्वं पतिस्नेहयुक्ता, यदि च तव पतिः तव वशे स्थितः, तर्हि मम पतिं वृक्षग्रहणात् प्रतिषेधय। अहं जानामि तव पतिः शक्रः देवाधिपतिः; तथापि, त्वं दिव्या सती, अहं तु मर्त्यस्त्री, पारिजातवृक्षं तव गृहात् हरिष्यामि।" एवं सत्यभामायाः वाक्यं श्रुत्वा, तस्याः दूताः शच्यै निवेदयामासुः। शची तु तदाकर्ण्य, चक्रपाणिं देवेन्द्रं युद्धाय प्रेरयामास। ततः सर्वदेवतासैन्यैः परिवृतः इन्द्रः, हे द्विजोत्तम, पारिजातवृक्षार्थं हरेः सह युद्धाय निर्गतः। तदा देवाः आयुधशस्त्रैः—लोहमुसलैः, खड्गैः, गदाभिः, शूलैः च—समलंकृताः, वज्रधारिणा शक्रेण सह स्थिताः। गोपाळः श्रीकृष्णः, शक्रं सर्वैः देवैः सह युद्धाय समुपस्थितं दृष्ट्वा, नागराजे स्थितः तान् समालोकयत्। सः शङ्खं दध्मौ, यस्य निनादेन दिशः सम्पूरिताः, सहस्रशः शराणां वर्षम् अपि ससर्ज। दिशः च नभः च शरशतैः पूरिते दृष्ट्वा, देवाः अपि विविधायुधास्त्राणि प्राहिण्वन्। तेषां सहस्रशः प्रेषितानि अस्त्रशस्त्राणि मधुसूदनः लीलया सर्वाणि छित्त्वा नाशयामास। अपां पतिं यः पाशः, सः हरिणा गृहीत्वा तिरस्कृतः; गरुडः तु तं पाशं बालसर्पवत् चञ्चुना विदार्य चूर्णीकृतवान्। यमस्य दण्डः गदाघातेन भग्नः, देवकीपुत्रेण भूमौ पतितः। शौरिः चक्रेण कुबेरस्य विमानं रजःकणवत् कृत्वा, सूर्यं च प्रहारमकुर्वत् येन तस्य प्रभा न्यूनिता। अग्निः शरैरुपशमितः, वसवः दिशः पलायितवन्तः, रुद्राणां शूलाग्राणि चक्रेण छिन्नानि, ते भूमौ पतिताः। साध्याः, विश्वाः, मरुतः, गन्धर्वयक्षसमूहाः च शार्ङ्गधन्विनः शरैः आकाशे कापासवत् विक्षिप्ताः। गरुडः तु चञ्चुना, पक्षाभ्यां, पादतलैः च देवतान् ताडयामास, विदारयामास, अपि च भग्नांश्चकार। तदा मधुसूदनः च देवेशः परस्परं शतान्ययुतानि प्रहाराणां वर्षयन्तौ, मेघाविव जलधाराः, समरे समासीताम्। तस्मिन्समुद्यते रणसङ्कुले, गरुडः ऐरावतं प्रति युद्धाय प्रवृत्तः, जनार्दनः शक्रादीन् सर्वान् देवतान् प्रति समरमकरोत्। सर्वेषु शरास्त्रशस्त्रेषु क्षीणे, इन्द्रः शीघ्रं वज्रं जग्राह, कृष्णः च सुदर्शनचक्रं समादत्त। तदा त्रिलोक्याः सर्वे प्रजाः भीताः अभवन्, यतः देवेशः च जनार्दनः वज्रचक्रधारणायाम् आस्थितौ। इन्द्रेण वज्रमिक्षिप्ते, हरिः तद्गृहित्वा न मुमोच; सः शक्रं स्थातुमादिशत्। देवेशस्य वज्रहीनस्य, गरुडस्य च विक्लवस्य स्थितिं दृष्ट्वा, सत्यभामा पलाय्यमानं वीरं प्रति वाक्यमब्रवीत्—"त्रैलोक्यनाथ! शच्याः पतिं त्वां न युक्तं पलायितुम्; शची स्वयमेव पारिजातमाल्येन भूषिता त्वां प्रति आगमिष्यति।" "कियदिदं देवाधिपत्यं यदि त्वं पूर्ववत् शचीं न पश्यसि, किं तु सा उज्ज्वलपारिजातमाल्येन समुपेत्य तव सन्निधिं गमिष्यति?" "शक्र, पर्याप्तमिदं विग्रहस्य; न त्वया लज्जनीयम्। पारिजातोऽयं नीतव्यः, देवाश्च शान्तिमुपयान्तु।" "अहं स्त्रीभावात् चञ्चलमना, स्वपतिकीर्तने प्रवृत्ता; अतः शक्र, त्वया सह स्वपतेः सहितया स्पर्धां कृतवती।" "अतस्त्वया पारिजातः परिगृहीतः पर्याप्तः; सा स्त्री स्वसौन्दर्ये गर्विता, किं तु कः स्वपतौ स्त्रीणां गर्वः न भवति?" एवं सत्यभामायाः वचः श्रुत्वा, देवराजः प्रत्यागच्छन्, तां उवाच—"अलमलम्, क्रूरवर्णिनि, सखीमुपहासवाक्यैः।" इन्द्रः उवाच—"न मम लज्जा जायते येन विजितोऽस्मि, यः सृष्टिसंहारपालनकर्ता, सर्वरूपधारी।" "यतः स एव अनाद्यन्तमध्यमिदं विश्वं उत्पद्यते, तस्माद्व्यतिरिक्तं नास्ति, स एव सृष्टिसंहारस्थितिकारणम्; तस्मिन् विजिते मम का लज्जा?" "यस्यान्तः कारणरूपं जगत्सर्वं, सूक्ष्मं, अगोचरं, अज्ञेयम्, जन्मरहितं, अनादि, नित्यं, स एव स्वेच्छया लोकहितं करोति; को मर्त्यः तं जितुमर्हति?" एवं देवराजेन स्तुतः केशवः स्मितपूर्वकं, हृदयानन्देन, वाक्यमुवाच—"त्वं देवाधिपः, वयं मर्त्याः, हे लोकनाथ! मया यदि किञ्चित् अपराधं कृतं, तदपि त्वया क्षन्तव्यम्।" "पारिजातवृक्षः स्वस्थानं नीयताम्; वचनपालनायैव मया सः गृहीतः, हे शक्र।" "एष वज्रस्तव शत्रुनाशनाय, त्वया मयि प्रक्षिप्तः, प्रतिगृह्यताम्।" "भगवन्, त्वं मां मर्त्यं वदसि, किं माम् मोहयसि? वयं त्वां देवम् एव जानिमः, न तु तव सूक्ष्मं स्वरूपं वेदितुम्।" "त्वं यः त्वमेव, जगतां पातः, आदौ स्थितः, लोककण्टकनाशन, दैत्यारिन्।" "अयं पारिजातवृक्षः द्वारकां नीयताम्, हे कृष्ण; त्वयि मर्त्यलोकात् प्रयाते, पृथिव्यां न स्थास्यति।" एवं श्रीपाराशरः कथयति—एवमेतद् अद्भुतं देवदैत्यसंघर्षं, सत्यभामायाः गौरवकथनं, शक्रस्य भगवति श्रीकृष्णे भक्तिपूर्वकं आत्मसमर्पणं, श्रीकृष्णस्य च सौम्यवाक्यैः सर्वेषां शमोपनयनम्।