श्रीपराशर उवाच— एवं सत्यम् उक्त्वा हरिं सती सस्मितं ताम् अवलोक्य, स परिजाततरुं गरुडस्योपरि संस्थापयामास। तदा तस्य उद्यानस्य पालकाः हरिं संबोधितवन्तः। ते ऊचुः— "गोविन्द, एषः परिजातवृक्षः शक्रपत्नी शचीदेव्याः परमप्रियः सम्पत्तिः; तं नेयः। इदं वृक्षं सुरराजाय समुद्भूतं, तेन च कौतूहलात् स्वभाग्यशालिनी पत्न्यै शच्यै दत्तम्। अमृतमन्थनकाले सुरैः शच्याः भूषणाय निर्मितं वृक्षं न शुभदं; तस्य हरणेन न ते कल्याणं स्यात्। इन्द्रः सदा तस्याः मुखारविन्दं पश्यति; तस्यैव कृते तं वृक्षं प्राप्तवान्। स्वकल्याणमिच्छन् कः तं आदाय गच्छेत्? नूनं, कृष्ण, इन्द्रस्तव प्रतिकारं करिष्यति; मरुतः च शक्रं वज्रधरं अनुगमिष्यन्ति। अतः, अच्युत, सर्वैः देवैः सह न विवादः कार्यः; यः कर्म परिणामे दुःखदं स्यात्, तं पण्डिताः न सन्तोषयन्ति।" एवं वचोभिः उक्तेषु, सत्यभामा क्रोधसमन्विता उवाच— "किं शच्याः सम्बन्धः परिजातेन? वा कः शक्रः, सुरेशः? यदि अयं वृक्षः अमृतमन्थनसमये सर्वलोकहिताय उत्पन्नः, कथं वासवः एव तस्य स्वामी? यथा अमृतं, चन्द्रमा, श्रीः च सर्वलोकानां, एवं, उद्यानपालाः, परिजातवृक्षः अपि सर्वेषां सामान्यः। पत्युः महदहंकारात् शची तं निगृह्णाति; पर्याप्तं धैर्यं, बलात् वृक्षः नीयताम्। शीघ्रं गत्वा मम वचनं पौलोम्यै निवेदयत— 'सत्यभामा एतद् गर्वितं धृष्टं च वदति। यदि त्वं पतिस्नेहिता, यदि पतिः तव वशे, तर्हि मम पतिं वृक्षहरणात् निवारय। जानामि तव पतिः शक्रः, सुरेशः; तथापि त्वं दिव्या, अहं तु मर्त्या, परिजातं तव हस्तात् हरिष्यामि।" एवं कथिते, त एव पालकाः शच्यै गत्वा सत्यभामाया वचः निवेदयामासुः। शची तद् श्रुत्वा, चक्रपाणिं सुरेशं युधि प्रवर्तयामास। ततः, देवसेनया परिवृतः इन्द्रः, हे द्विजश्रेष्ठ, परिजातवृक्षस्य कृते हरिणा सह युद्धाय निर्ययौ। तदा देवाः लोहदण्डखड्गगदाशूलशस्त्रैः सज्जिताः, वज्रधरेण शक्रेण सह युद्धाय स्थिताः। गोविन्दः तान् समागतान् शक्रं च दृष्ट्वा, सर्पराजे स्थितः, सर्वान् अवलोकयामास। स शङ्खं दध्मौ, दिशः शब्देन पूरयन्, सहस्रशः लक्षशश्च तीक्ष्णबाणान् ससर्ज। तदा देवाः दिशः व्योम च शरशतैः पूरितं दृष्ट्वा, प्रतिपत्त्युपायेन शस्त्रास्त्राणि प्रेषयामासुः। सर्वाणि देवैः प्रक्षिप्तानि सहस्रशस्त्रास्त्राणि, भगवान् मधुसूदनः लीलया सहजं छित्त्वा व्यसनम् अददात्। अपां पतिं पाशं जग्राह, स च गरुडेन तं बालभुजङ्गवत् चूर्णीकृत्य अपास्य चकार। यमस्य दण्डः गदाघातेन भग्नः, देवकीपुत्रेण भूमौ निपातितः। शौरिः चक्रेण कुबेरस्य विमानं रजःसमं कृत्वा, सूर्यं च प्रहारतः तेजोहरणं चकार। अग्निः बाणैः शीतलः कृतः, वसवः दिशः पलायिताः, रुद्राणां शूलाग्राणि चक्रेण छिन्नानि भूमौ पतितानि। साध्या, विश्वाः, मरुतः, गन्धर्वाः, यक्षाश्च शार्ङ्गधन्वनः बाणैः आकाशे कापोतकपुष्पवत् अपासारिताः। गरुडः च पक्षैः, पक्षैः, नखैः देवान् ताडयन्, विदारयन्, खादयन् विचचार। मधुसूदनः च सुरेशः च परस्परं शतशः सहस्रशश्च प्रहारान् वर्षन्तौ, जलदाविव वारिधाराभिः, युद्धं अकुरुताम्। तस्मिन् घोरयुद्धे, गरुडः ऐरावतं समारोप्य युद्धं चकार, जनार्दनः शक्रेण सर्वैः देवैश्च युद्धमकरोत्। शरशस्त्रास्त्राणां क्षये, इन्द्रः शीघ्रं वज्रं जग्राह, कृष्णः च सुदर्शनं चक्रं प्रगृह्य तस्थौ। तदा, द्विजश्रेष्ठ, त्रिलोकी समाक्रन्दत्, दृष्ट्वा वज्रचक्रधरौ सुरेशजनार्दनौ। इन्द्रेण वज्रं प्रक्षिप्ते, श्रीहरिः तद् जग्राह; तस्मिन् काले चक्रं न मुमोच, शक्रं तिष्ठेत्युवाच। इन्द्रं वज्रहीनं, गरुडं च भिन्नं दृष्ट्वा, सत्यभामा पलायमानं वीरं प्रति वचनमब्रवीत्— "त्रैलोक्यनाथ, न युक्तं त्वया, शचिपते, पलायनं कर्तुम्; शची स्वयम् परिजातमाल्याभरणा त्वां समागमिष्यति। किं तव देवेशत्वं, यदि त्वं यथापूर्वं शचीं न पश्यसि, किं तया दीप्तपरिजातमाल्येन समुपेत्य त्वां पश्यसि। अलम्, शक्र, एनं संघर्षेण; न ते लज्जा कर्तव्या। परिजातः नीयतां, देवाः च शान्तिम् उपयान्तु। अहंकारगर्वात्, आत्मप्रशंसनात् शची गृहम् आगते मयि न पश्यति, न च मम किञ्चित् सत्कारं कृतवती। स्त्रीत्वात् मम मनः चपलं, स्वपतिप्रशंसायाम् आसक्तं; अतः, शक्र, त्वया सह मम पतिना सह विवादं कृतवती। अतः, परिजातस्य पर्याप्तं, अन्येन हृतस्य। सा स्वसुन्दरतायाः गर्विता, किं स्त्री स्वपतेर्गर्विता न भवति?" एवं सत्यभमया उक्तः, इन्द्रः, हे द्विजश्रेष्ठ, प्रत्यागत्य ताम् उवाच— "अलम्, कोपिनि, वधू, मित्रायाः प्रति एतादृशं वचः न वक्तव्यम्।