श्रीपराशर उवाच — अदित्या अनुमतिं प्राप्त्वा, देवानां नृपः जनार्दनं यथाविधि महतीनां पूजया सम्पूजितवान्। तत्र शची, सत्यभामां मानुषीं मन्यमाना, तस्यै पारिजातपुष्पं न दत्तवती, अपि तु स्वयं तैः पुष्पैः अलङ्कृतवती। ततः कृष्णः सत्यभामया सह रम्यं दिव्यं नन्दनादिकं उद्यानं दृष्टवान्। तत्र सः पारिजातवृक्षं सुवासितं, पुष्पसमूहैः शोभितं, सदा हर्षदं, ताम्रकिशलयैः विभूषितं अपश्यत्। केशवः केशिनाशनः, लोकनाथः, अमृतमथनकाले उत्पन्नं सुवर्णकान्तिसदृशं पारिजातवृक्षं अपश्यत्। सर्ववृक्षेषु श्रेष्ठं तं वृक्षं दृष्ट्वा, सत्यभामा गोविन्दं इदं अब्रवीत् — "कृष्ण, किमर्थं एष वृक्षः द्वारकायां न नीयते?" "यदि तव वचनं सत्यम् अस्ति, यदि त्वं मम प्रियतमासि, तर्हि एष वृक्षः मम गृहस्य शोभायै नीयताम्।" "जाम्बवती रुक्मिणी च न तव प्रियासि यथा अहम्, यथा त्वं पूर्वं स्निग्धवचनेन उक्तवान्।" "यदि एतत् सत्यम्, गोविन्द, न केवलं सौजन्यं, तर्हि पारिजातः मम गृहस्य भूषणं भवतु।" "पारिजातपुष्पसमूहं मम केशेषु धारयित्वा, पत्नीसु तेजस्विनी भवितुम् इच्छामि।" एवं सत्यभामया उक्तः हरिः स्मितं कृत्वा पारिजातवृक्षं गरुडस्य उपरि स्थापयामास। ततः उद्यानपालाः उक्तवन्तः — "गोविन्द, एष पारिजातवृक्षः शची, देवराजपत्नी, तस्य प्रियवस्तु; तं न नेतुम् अर्हसि।" "सः देवराजाय उत्पन्नः, यः तं कुतूहलात् स्वपत्नी शचीदत्तवान्।" "अमृतमथनकाले देवैः शच्याः अलङ्काराय निर्मितः, एष वृक्षः शुभदायकः न; तं गृहीत्वा त्वं न सुखं प्राप्स्यसि।" "देवराजः सदा तस्याः मुखं पश्यति; तस्याः कृते तं वृक्षं प्राप्तवान्। स्वहितं इच्छन् कः तं गृहीत्वा गच्छेत्?" "कृष्ण, नूनं इन्द्रः तत्र प्रतिकारं करिष्यति; मरुतः शक्रं वज्रधारिणं अनुगमिष्यन्ति।" "अतः अच्युत, सर्वैः देवैः सह विवादः न भवतु; बुद्धिमन्तः तस्याः परिणामे दुःखदः कर्म न प्रशंसन्ति।" एवं तैः उक्ता सत्यभामा क्रोधात् उक्तवती — "शच्याः किं पारिजातेन, वा शक्रस्य देवाधिपत्येन?" "यदि एष वृक्षः अमृतमथनकाले सर्वलोकहिताय उत्पन्नः, तर्हि किमर्थं वासवः एव तं धारयति?" "यथा अमृतं, चन्द्रः, श्रीरपि सर्वलोकानां, तथा पारिजातवृक्षः अपि सर्वेषां सामान्यः।" "पत्युः महद् अभिमानात् शची तं संयच्छति; पर्याप्तं धैर्यं, बलात् वृक्षः नीयताम्।" "त्वं शीघ्रं गत्वा पौलोम्यै मम वचनं निवेदय — 'सत्यभामा एतद् गर्वितं वचनं ब्रूते।'" "यदि त्वं पत्युः प्रिया, यदि तव पति तव वशे अस्ति, तर्हि मम पत्युः वृक्षं न गृहीतुं यत्नं कुरु।" "जानामि तव पति शक्रः, देवाधिपः; तथापि, त्वं दिव्या, अहम् मानव्या, पारिजातवृक्षं तव गृहात् हरिष्यामि।" श्रीपराशर उवाच — एवम् उक्ताः उद्यानपालाः शच्यै गत्वा तद्वचनं निवेदयामासुः। ततः शची शक्रं चक्रपाणिं उत्तेजयामास। तदा सर्वदेवसेनया परिवृतः इन्द्रः, द्विजश्रेष्ठ, पारिजातवृक्षाय हरेः युद्धाय निर्गतः। तत्र देवाः, आयुधैः — मुसलैः, खड्गैः, गदाभिः, शूलैः, उत्तमायुधैः — शक्रं वज्रधारिणं अनुगम्य युद्धाय स्थिताः। तदा गोविन्दः शक्रं देवसमूहं युद्धाय सज्जं, नागराजस्य उपरि स्थित्वा, दृष्टवान्। तेन शङ्खः नादितः, दिशः निनादेन पूरिताः, सहस्रशः शराणां वर्षं मुक्तवान्। दिशः आकाशं च शरसमूहैः पूरितं दृष्ट्वा, देवाः अपि शस्त्रास्त्राणि बहूनि प्रत्युत्सृज्य युद्धाय सज्जाः। देवैः सहस्रशः विसृष्टानि सर्वास्त्राणि मधुसूदनः क्रीडया सरलतया छिन्नवान्। वारुणस्य पाशं गृहीत्वा दूरं क्षिप्तवान्, तं गरुडः बालसर्पवत् चञ्चुना विदार्य खण्डितवान्। यमदण्डः गदाघातेन भग्नः, देवकीपुत्रेण भूमौ क्षिप्तः। शौरिः चक्रेण कुबेरस्य शिबिकां रजःकणत्वं नीतवान्, सूर्यं च प्रहारं कृत्वा तेजः अपहरत्। अग्निः शरैः शीतलः कृतः, वसवः दिशः पलायिताः, रुद्राणां शूलाग्राणि चक्रेण छिन्नानि भूमौ पतितानि। साध्याः, विश्वाः, मरुतः, गन्धर्वाः, यक्षाः च शार्ङ्गधनुषः शरैः आकाशे कापासदृशाः अपवाहिताः। गरुडः चञ्चुना, पक्षैः, नखैः देवांश्च आघ्राय, विदार्य, ग्रसन् विचरति। ततः मधुसूदनः च देवाधिपः परस्परं शतसहस्रशः प्रहारैः वर्षमाणौ मेघाविव वर्षधाराभिः समरे युध्यमानौ। घोरयुद्धे गरुडः ऐरावतं युद्धाय प्रवृत्तः, जनार्दनः शक्रं सर्वदेवैः सह संग्रामे प्रवृत्तः। यदा सर्वे शराः, आयुधानि, अस्त्राणि च समाप्तानि, इन्द्रः शीघ्रं वज्रं गृहीत्वा, कृष्णः सुदर्शनचक्रं गृहीत्वा स्थितौ।