श्रीगोविन्दः तदा नरकस्य सेवकैः सह ताः कन्याः, गजान्, अश्वांश्च शीघ्रं द्वारकानगरीं प्रति आनयितुं समादिशत्। सः तत्र वरुणस्य छत्रं रत्नाचलञ्च अपश्यत्, तौ च हरिः विहङ्गपतिना गरुडे समारोपयत्। ततः स्वयं कृष्णः सत्यभामया सह अदितेः कुण्डले दैत्यस्य च कुण्डले गृहीत्वा देवानां निवासं प्रति प्रस्थितवान्। श्रीपाराशर उवाच—गरुडः तदा वरुणस्य छत्रं रत्नाचलञ्च तथा हरिं सत्यभामया सहितं सुखेन वहन् अग्रे गतवान्। स्वर्गद्वारं प्राप्तः हरिः शङ्खं दध्मौ; तदा देवाः हस्तेषु द्रव्यैः समागत्य जनार्दनं प्रणम्य उपजग्मुः। तैः देवैः पूजितः श्रीकृष्णः सुरमातुः गृहं प्रविवेश, यत् शुभ्रमेघशिखराभं बभूव, अदितिं च दृष्टवान्। सः इन्द्रेण सह तस्याः पादौ ववन्दे, तस्यै उत्तमानि कुण्डले दत्तवान्, नरकवधं च निवेदितवान्। ततः प्रहृष्टा जगन्माता अदितिः, एकाग्रचित्ता हरिं लोकपालकं प्रशशंस। सा उवाच—"हे पद्मनयन! भक्तानां अभयं दातुम्, नित्यात्मन्, सर्वात्मन्, भूतात्मन्, भूतकृत्! मनोबुद्धीन्द्रियचालक, गुणस्वरूप, त्रिगुणातीत, द्वन्द्वातीत, विशुद्धस्वरूप, हृदयं प्रविष्टः। श्वेताद्याख्यविकल्परहित, जन्माद्यस्पर्शी, स्वप्नादिवर्जित, सन्ध्या रात्रिः दिवा पृथिवी व्योम वायुः आपः अग्निः मनो बुद्धिर् अणवः महतः च त्वमेव, अच्युत। त्वमेव कर्ता, कर्तृपतिः, सृष्टिस्थितिसंहारकर्ता, ब्रह्मा विष्णु रुद्राख्यस्वरूपैः। देवाः, दानवाः, यक्षराक्षसाः, सिद्धाः, सर्पाः, कूष्माण्डाः, पिशाचाः, गन्धर्वाः, मनुष्याः, पशवः, मृगाः, विहंगमाः, सरीसृपाः, वृक्षलतादयः, सर्वाणि तृणानि च—एतेषां महदणुस्थूलसूक्ष्मरूपेषु सर्वेषु आत्मसंयुक्तेषु, यत् यत् रूपं दृश्यते, तत् त्वदीया माया। सा माया, यया स्वरूपं न ज्ञायते, मोहिनी, अज्ञानिनः आत्मानं अनात्मानं च भ्रमयति। यद् अस्वस्य विषये 'ममैतत्' इति भावः, अहं-मम भावश्च, सा ते मायैव संसारमातृका। ये तु स्वधर्मनिष्ठया त्वां भक्त्या यजन्ति, ते सर्वां मायाम् अतिक्रम्य आत्मसम्पत्तिं लभन्ते। ब्रह्मादयः देवाः, मनुष्याः, पशवः, विष्णोः मायया महतमसि निमग्नाः। त्वां सम्पूज्य इच्छन्ति कामान् दुःखनाशं च; एषापि ते माया, भगवन्। मया अपि पुत्रलाभाय रिपुजयाय च त्वं पूजितः, न मुक्तये; एषा माया लीला। यद् अयोग्यस्य कृत्ये काचिदपि वासोच्छिष्टेच्छा जायते, सा स्वदोषात् जाताऽपि कल्पतरुतोऽपि अधिका। तस्मात् अनघ! त्वं सर्वलोकान् मायया मोहयसि, अज्ञानं नाशय, यद् विज्ञानस्य साक्षात् स्थितिः। नमस्ते चक्रपाणये, शार्ङ्गपाणये, नन्दगदाशंखधारिणे विष्णवे। एवं स्थूलरूपं पश्यामि, न तु तव परं रूपं जानामि; कृपां कुरु परमेश्वर।" एवं स्तूयमानः भगवान् विष्णुः, सूर्यसङ्काशवपुः, स्मितपूर्वकं देवमातरं प्रोवाच—"देवि! त्वं अस्माकं जननी, वरं वृणीष्व।" अदितिरुवाच—"एवं भविष्यति; सर्वैः देवदैत्यैः सह सत्यलोके त्वं अजेयः भविष्यसि।" श्रीपाराशर उवाच—ततः सत्यभामा कृष्णपत्नी, इन्द्रेण सह अदितिं प्रणम्य, पुनः पुनः कृपां याचितवती। अदितिरुवाच—"मम प्रसादात् त्वम्, शुभे, न कदापि जरां विकारं वा प्राप्स्यसि; तव रूपं नित्ययौवनं स्थिरं भविष्यति।" ततः अदित्यनुज्ञया देवराजः जनार्दनं विधिवत् ससन्मानं पूजयामास। शची तु सत्यभामां मानुषीं मन्यमा न पारिजातपुष्पं तस्यै दत्तवती, स्वयमेव तैः पुष्पैः विभूषिता। ततः कृष्णः सत्यभामया सह नन्दनादीन् दिव्यान् उद्यानान् अपश्यत्। सः पारिजातवृक्षं अपि ददर्श—सुगन्धितं, पुष्पगुच्छैः विवर्धमानं, सदा प्रमोदजनकं, ताम्रारुणनवपत्रालङ्कृतं। स केशवः, केशिनाशनः, अमृतमथने समुत्थितं सुवर्णकान्तित्वचं पारिजातं ददर्श। स वृक्षराजः परमोत्कृष्टः, अतिविशिष्टः, कृष्णस्य मनः प्रहर्षयामास। तं दृष्ट्वा सत्यभामा गोविन्दं प्राह—"कृष्ण! किमर्थं अयं वृक्षः द्वारकायां न नीयते?" यदि तव वाक्यं सत्यं, यदि त्वं मामेव अतिशयप्रियाम् मन्यसे, तर्हि अयं वृक्षः मम गृहस्य शोभायै नीयताम्। जाम्बवती न रुक्मिणी च मम तुल्या तव प्रियायाः, यथा त्वं सदा प्रियवचनैः उक्तवान्। यदि एषा तव प्रियता न केवलं सौजन्येन, तर्हि अयं पारिजातवृक्षः मम गृहे भूषणे स्थाप्यताम्। अहं पारिजातपुष्पगुच्छं केशेषु धारयित्वा पत्नीषु मध्ये विराजितुम् इच्छामि।