पृथिवी भगवन्तं संबोधयन्ती उवाच – हे महाभो, यदा त्वया वराहरूपेणोद्धृता अहम्, तदा तव स्पर्शात् एष पुत्रः मयि उत्पन्नः। एष मम त्वया दत्तः, त्वया च पतितः; तस्य कुंडलौ स्वीकरोतु, तस्य वंशं रक्षतु। हे भगवन्, मम भारनिवारणार्थं त्वमेव स्वांशेन जगति अवतरितः, हे सौम्यमुख! त्वं सृष्टिकर्ता, संहारकर्ता, लयकर्ता, आदिः च अन्तः च; त्वमेव विश्वम्, हे अच्युत, तव स्तुतिः का? व्याप्यव्याप्ययोः, कर्तृकर्मणोः, त्वमेव सर्वभूतात्मा, तव स्तुतिः का? त्वं परमात्मा, सर्वभूतात्मा, आत्मा च अक्षरः; यथा तथा, तव स्तुतिः किमर्थम्? हे सर्वभूतात्मन्, दया कुरु; यद् नरकस्य कृतं, तत् क्षम्यताम्, दोषरूपेण न गण्यताम्; तव पुत्रः त्वया हतः। श्रीपराशर उवाच – एवं उक्त्वा, भगवन्, प्रजापतिः, नरकालयात् रत्नानि गृह्णात्, हे मुनिश्रेष्ठ। कन्यापुर्यां स तत्र षोडशसहस्राधिकाः कन्याः अपश्यत्, हे महर्षे। चतुस्तुष्कानां गजानां श्रेष्ठान् षट्सहस्रं तथा कंबोजानां अश्वानां एकविंशतिसंख्यान् अपश्यत्। ततः गोविन्दः ताः कन्याः, गजान्, अश्वान् च नरकसेवकैः द्वारकां प्रापयामास। वरुणछत्रं मणिपर्वतं च दृष्ट्वा, हरिः तौ गरुडाधिपे स्थापयामास। ततः कृष्णः स्वयं सत्यभामया सह अदितिकुंडलौ दैत्यकुंडलौ च गृह्य, सुरालयं जगाम। श्रीपराशर उवाच – गरुडः वरुणछत्रं, मणिपर्वतं, हृषीकेशं तस्य पत्नीं च सहजं वहन् प्रस्थितः। ततः हरिः स्वर्गद्वारे सम्प्राप्तः, शंखं दध्मौ; देवाः जनार्दनं समागच्छन्, हस्ते समर्पणानि वहन्तः। देवैः सम्मानितः, कृष्णः देवमातुः निवासं प्रविष्टः, यः श्वेतमेघशिखरप्रतीकः, अदितिं अपश्यत्। स इन्द्रसहितः ताम् नमस्कृत्य, उत्तमं कुंडलौ दत्तवान्; जनार्दनः नरकवधं अपि तस्यै निवेदितवान्। ततः प्रसन्ना जगन्माता अदितिः, मनसा तं भक्त्या समर्प्य, हरिं लोकपालयं विच्छेदरहितं स्तुतवती। अदितिः उवाच – हे पद्मनयन! तुभ्यं नमः, भक्तानां अभयप्रद, नित्यात्मन्, सर्वात्मन्, भूतात्मन्, प्रजापते। मनोबुद्धीन्द्रियाणां प्रेरकः, गुणस्वरूपः, त्रिगुणातीतः, द्वन्द्वातीतः, शुद्धस्वभावः, हृदयस्थितः। श्वेतः, दीर्घः, इत्यादि सर्वकल्पनातीतः, जन्माद्यसंस्पृष्टः, स्वप्नाद्यनुपस्थितः। त्वं सन्ध्या, रात्रिः, दिवसः, पृथिवी, आकाशः, वायु, जलम्, अग्निः, मनः, बुद्धिः, तत्त्वानि च, हे अच्युत। त्वं कर्ता, कर्तृणां स्वामी, सृष्टिस्थितिसंहारकर्ता, ब्रह्मा-विष्णु-शिवरूपेण। देवाः, दानवाः, यक्षाः, राक्षसाः, सिद्धाः, सर्पाः, कूष्माण्डाः, पिशाचाः, गन्धर्वाः, मनुष्याश्च। पशवः, मृगाः, पक्षिणः, सर्पाः, वृक्षाः, लता, तृणानि च सर्वाणि। स्थूलमध्यमसूक्ष्माणि शरीराणि, अतीव सूक्ष्माणि च, येषु जीवः वर्तते, सर्वरूपाणि। एषा तव माया, यः स्वरूपेण अज्ञातः, महान् मोहं जनयति; तया अज्ञः आत्मानमात्मानं न जानाति। जनानां "मम" इति भावः, "अहं" "मम" इति सामान्यः भावः – हे भगवन्, तव माया, संसारजननी। ये पुरुषाः स्वधर्मभक्त्या त्वां पूजयन्ति, ते आत्ममोक्षार्थं सर्वमायां तरन्ति। ब्रह्माद्याः देवाः, मनुष्याः, पशवः, विष्णुमायया महतमोहं आवृताः। त्वां पूज्य, इच्छाफलप्राप्तिं दुःखनाशं च कामयन्ति; हे भगवन्, एषा अपि तव माया। मया पुत्रलाभाय, शत्रुविजयाय त्वं पूजितः, न मोक्षाय; एषा मायाया लीला। अपात्रेण कच्छपवस्त्रस्य इच्छा अपि कल्पवृक्षात् अधिका, तस्य दोषाद् उत्पन्ना। अतः, हे अक्षर, सर्वलोकान् मायया मोहितान्, कृपया अज्ञानं नाशय, यः ज्ञानस्य सन्निधिः। चक्रपाणे नमः; शार्ङ्गधनुष्मते नमः; नन्दगदाय शंखधारिणे विष्णवे नमः। स्थूललक्षणयुक्तं रूपं पश्यामि; तव परमं रूपं न जानामि; कृपया, हे परमेश्वर। श्रीपराशर उवाच – एवं स्तुता विष्णुः सूर्यसमानप्रभः, देवमातरं स्मितं कृत्वा उवाच – "हे देवी, त्वं अस्माकं माता; वरं दत्तुम् इच्छ।" अदितिः उवाच – "तथास्तु, यथा त्वं इच्छसि। सर्वैः देवैः दानवैः च, हे पुरुषसिंह, सत्यलोकं त्वं अजेयः भविष्यसि।" श्रीपराशर उवाच – ततः सत्यभामा कृष्णपत्नि, इन्द्रसहितः, अदितिं नमस्कृत्य पुनः पुनः कृपां याचितवती। अदितिः उवाच – "मम प्रसादात्, हे सुन्दरी, तव रूपं न वृद्धिः, न विकृतिर्भविष्यति; तव सौन्दर्यं नित्यं यौवनस्थं स्थिरं भविष्यति।