श्रीपराशर उवाच— एवं श्रुत्वा देवकीसुतः श्रीकृष्णः सस्मितं वदनं कृत्वा, शक्रस्य करं गृहीत्वा, तस्मात् उत्तमासनात् समुत्थितः। स्वकृतं सर्वं चिन्तयन्, स गारुडं वाहनं, व्योमचरं गरुडं, आरुह्य, सत्यभामां तत्रोपवेश्य, प्राग्ज्योतिषपुरं प्रति जगाम। इन्द्रोऽपि, ऐरावतं गजश्रेष्ठं समारुह्य, स्वर्गलोकं प्रतस्थे; ततः कृष्णोऽपि द्वारकावासिनां पश्यतां तत्र प्रस्थितः। हे द्विजश्रेष्ठ, तत्र प्राग्ज्योतिषपुरस्य शतयोजनपर्यन्ते, मुरासुरेण रज्जूः तीक्ष्णशस्त्रपर्यन्ताः परिवेष्टिताः आसन्। हरिः ताः रज्जूः सुदर्शनचक्रेण छित्त्वा, तत्र मुरोऽसुरः समुत्थाय, केशवेण पतितः। ततः हरिणा मुरस्य सप्तसहस्राणि पुत्राणि, चक्राग्निना दग्धानि, पतङ्गवत् विनाशितानि। हयग्रीवमसुरं च, पञ्चजनं च, हत्वा, स बुद्धिमान् प्राज्योतिषपुरं समुपाजगाम। तत्र नरकः महतीं सेनां संहृत्य, हरिं युद्धाय समुपस्थितः। गोविन्देन सहस्रशो दैत्याः क्षिप्रम् निपातिताः। बलवान् भौम-नरकः शरवर्षं विसृजन्, सुदर्शनचक्रधारी हरिः चक्रं प्रक्षिप्य, तद् दैत्यव्यूहम् द्विधा चकार। नरके निहते, पृथ्वी आदित्याः कुण्डले गृहीत्वा, जगन्नाथं उपसृत्य, वाक्यमिदं व्याहरत्— "यदा त्वया वराहरूपिणा मे उद्धरणं कृतं, तदा तव स्पर्शात् एष पुत्रो मयि जातः। एष मया त्वत्तः लब्धः, त्वया च पतितः; एतानि कुण्डले गृहाण, तस्य वंशं च पालय। मम भारनिवृत्त्यर्थं, भगवन्, त्वमेव अंशेन जगति आगतः, सुमुख! त्वमेव सृष्टिकर्ता च संहर्ता च, आदिरन्तश्च, विश्वं त्वमेवाच्युत—किं तव स्तुत्या? व्याप्यव्यापको कर्ता च कर्म च, त्वमेव सर्वभूतात्मा—किं स्तुत्या? परात्मा सर्वभूतात्मा च, आत्मा चाक्षरः; यथायथं, कथं तव स्तुत्याऽर्थः? कृपां कुरु, सर्वभूतात्मन्; यद् नरकेन कृतं, तद् क्षम्यतां, न दोषाय; तव एव पुत्रः त्वया हतः।" श्रीपराशर उवाच— एवं उक्त्वा, भगवान् प्रजापतिः ‘एवं भवतु’ इति प्रत्युवाच। ततः स नरकस्य निकेतनात् रत्नानि समादाय, हे मुने, प्राज्योतिषपुरे कन्यायः षोडशसहस्राधिकाः दृष्टाः। चतुस्तुष्ट्रीणां गजानां षट्सहस्राणि, तथा कंबोजानां विंशतिः कोट्यः अश्वानां च अपश्यत्। ततः गोविन्दः ताः कन्याः, तान् गजान्, तान् अश्वांश्च, नरकस्य सेवकैः सह द्वारकां निनाय। वरुणस्य छत्रं, रत्नाचलमपि तत्र दृष्ट्वा, हरिः तानि सर्वाणि, गरुडाधिपे स्थापयामास। ततः कृष्णः सत्यभामया सह, आदित्याः कुण्डले च, दैत्यं च गृहीत्वा, स्वयमपि सुरालयं प्रति जगाम। श्रीपराशर उवाच— गरुडः, वरुणस्य छत्रं, रत्नाचलम्, तथा हृषीकेशं सत्यभामया सह, सुलभेन वहन्, सुरद्वारं प्रति गतः। तत्र हरिः स्वर्गद्वारे सम्प्राप्तः, शङ्खं दध्मौ; देवाः जनार्दनं समभ्यागच्छन्, हस्तेषु द्रव्याणि वहन्तः। देवैः पूजितः कृष्णः सुरमातरं धाम प्रविश्य, श्वेतमेघशिखरप्रतिमं तद् गृहं दृष्ट्वा, अदितिं ददर्श। स इन्द्रेण सह तस्यै नमस्कृत्य, तस्यै उत्तमं कुण्डलं दत्तवान्; जनार्दनः नरकवधं अपि तस्यै न्यवेदयत्। तदा प्रसन्नचित्ता जगन्माता अदितिः, भगवन्तं लोकपालकं हरिं, अनन्यचित्ता, स्तुत्वा उवाच— "पद्मनाभ! त्वां नमामि, भक्तानां अभयप्रदं, नित्यात्मानं, सर्वात्मानं, भूतात्मानं, प्रजापतिं। मनोबुद्धीन्द्रियचेष्टितं, गुणस्वरूपं, त्रिगुणातीतं, द्वन्द्वातीतं, विशुद्धस्वरूपं, हृदि स्थितं त्वां नमामि। श्वेताद्याख्यविकल्परहितं, जात्याद्यसंश्लेष्तं, स्वप्नाद्यविकाररहितं त्वां नमामि। त्वमेव सन्ध्या, रात्रिः, दिवसः, पृथ्वी, व्योम, वायु, जलं, अग्निः, मनः, बुद्धिः, भूतानि च, अच्युत! त्वमेव कर्ता, कर्तृपतिः, सृष्टिसंहारपालकः, स्वस्वरूपैः ब्रह्मविष्णुशिवाख्यैः। देवाः, दानवाः, यक्षराक्षसाः, सिद्धाः, सर्पाः, कूष्माण्डाः, पिशाचाः, गन्धर्वाः, मनुष्याः च—सर्वे त्वत्तः। पशवः, मृगाः, खगाः, सर्पाः, तरवः, लता, तृणानि—यावन्ति रूपाणि आत्मनां वर्तन्ते, स्थूलानि, मध्यमानि, सूक्ष्माणि, अतीव सूक्ष्माणि—सर्वं तव माया। या स्वस्वरूपेण अगम्या, सा मोहयति; तया अविद्वांसः आत्मानं अनात्मानं मन्यन्ते। यद् अन्यस्मिन्ममत्वबुद्धिः, अहंममेत्ययं भावः—एष तव माया, संसारजननी। ये तु स्वतः धर्मेण त्वां भक्त्या यजन्ति, ते एतां माया समुद्रे तितीर्षन्ति आत्ममुक्तये। ब्रह्मादयः सर्वे देवा, मनुष्याः, पशवः च, विष्णुमायया महतमसा मोहिता आवृताः।" इति।