श्रीकृष्णः तदा सर्वेषां राज्ञां योग्यां दिव्यां सभां "सुधर्मा"नाम्नीं रत्नवतीं सभां यदूनां प्रवेशाय निर्दिष्टवान्। तस्य आज्ञया वायुः सर्वमिदं शचीपतये निवेद्य, तेन पुरन्दरः वायवे तां सुधर्मां सभां दत्तवान्। तत्र वायुनोपनयिता सा दिव्या सभा गोविन्दबाहुपरिपालिते यदुवर्यैः स्वीकृता, सर्वरत्नमयी सा सभा तैः उपभुज्यते स्म। ततो ज्ञानविज्ञानसम्पन्नौ बलरामजनार्दनौ यदू द्वौ, गुरुशिष्यपरम्परां सर्वेषां दर्शयन्तौ, अवन्तिनगरे काश्यां सन्दीपनिं शस्त्रविद्यायाः अध्ययनाय जग्मतुः। तस्य शिष्यभावमुपगम्य, तौ वीरौ सततं गुरुभक्त्या सम्यगाचारं सर्वेषां पुरतः प्रकाशयामासतुः। षष्ट्यां दिव्याह्निषु सन्दीपनिगुरोः समस्तां गूढां धनुर्वेदविद्यां सम्पूर्णं सह संहितया अधीतवन्तौ—एषा अद्भुतं कार्यं द्विजश्रेष्ठ। गुरुः सन्दीपनिः तयोः अतिमानुषं कर्म दृष्ट्वा, तौ चन्द्रसूर्याविव भूमौ आगतौ इति चिन्तयामास। सम्पूर्णायुधसङ्ग्रहं लब्ध्वा, तौ उचतुः—"गुरुदक्षिणां यदिच्छसि तत् वद।" तदा सः प्राज्ञः आचार्यः तयोः अतिमानुषं कर्म विज्ञाय, स्वपुत्रस्य प्रत्यागमनमेव प्रार्थयामास, यः प्रभासे लवणसागरे नष्टः। ततो दिव्यास्त्राणि लब्ध्वा, तौ महासागरमुपेत्य, तत्र रत्नानि समर्प्य, "सन्दीपनिगुरोः पुत्रः मया न हतः," इति सागराय उक्तवन्तौ। सागरः च अवदत्—"पाञ्चजनो नाम दैत्यः शङ्खरूपधारी तत्र बालकं जलमध्यगतम्; सः तत्रैव, दानवघ्न।" एवं श्रुत्वा कृष्णः सलिलं प्रविश्य, तं दुष्टं पाञ्चजनं हत्वा, अस्य अस्थिभ्यः उत्तमं शङ्खं गृहीत्वा निर्गतः। यस्य शब्देन दानवानां बलं ह्रासमुपयाय, देवानां तेजो वृद्धिं, अधर्मश्च नाशमुपयात्। हरिः पाञ्चजन्यशङ्खं पूरयन्, बलदेवेन सह यमपुरीमगच्छत्; तत्र विवस्वतः पुत्रं यमं जित्वा, तं बालकं पूर्वदेहे दुःखमपि भुञ्जानं तस्य पित्रे प्रत्यर्पयत्। ततः रामजनार्दनौ प्रमुदितौ, नरनार्यः सहित्य, पुनः मथुरां प्रतिनिवृत्तवन्तौ, या उग्रसेनपतितीति। तस्मिन्नेव काले, महाबलः कंसः, जरासन्धस्य पुत्रः, अस्तिं प्राप्तिं च विवाहितवान्; तयोः पतिघ्नः हरिरेव जातः। तदा क्रुद्धः मगधाधिपः जरासन्धः, बहुभिः बलाढ्यैः वीरैः परिवृत्य, यदून् हन्तुं मथुरां प्राप्तवान्। सः विंशतित्रय्याः अक्षौहिणीनां सैन्येन सह मथुरां परिवव्रे। तत्र रामजनार्दनौ स्वल्पैः एव अनुयायिभिः निर्गत्य, तस्य महावीर्यैः समं युद्धे समसज्जेताम्। तदा बलेन कृष्णेन च प्राचीनानि दिव्यान्यस्त्राणि प्राप्तुम् अभिलष्यन्तौ, तत्रैव क्षणेन, अक्षय्ये तूणी, शार्ङ्गधनुः, कौमोदकी गदा च हर्याः, आकाशात् अवतीर्णानि। तथा बलभद्रस्य हलम् सौनन्दमुसलञ्च, यद् मनसा कामितम्, आकाशात् आगतम्। ततः मगधाधिपतिं तस्य च सैन्यं पराजित्य, बलरामजनार्दनौ पुरीमाविशताम्। यद्यपि दुष्टाचारः जरासन्धः जीवितः, कृष्णेन सः न विजितः इति मन्यते। पुनः सः जरासन्धः सैन्येन सह आगत्य, रामकृष्णाभ्यां पराजितः, निवृत्तः। एवं अष्टादशवारं मगधनृपः महाबलः यदून् कृष्णप्रधानान् युद्धायाभ्यागतः। सर्वेषु संग्रामेषु, जरासन्धः बलेन अधिकः सन्, यदुभिः पराजितः, शेषितैः स्वकेयैः सह निवृत्तः। यदूनां पुनः पुनः जयः विष्णोः सन्निधानेन महात्मना जातः। एवं लोकनाथस्य लीलया, मानुषधर्मानुष्ठानेन, विविधरूपाणि आयुधानि शत्रुषु विमुञ्चतः। सः मनसा एव सृष्ट्वा संहरति च जगत्—किं तस्य शत्रुनाशाय विशेषप्रयत्नस्य आवश्यकता? तथापि, मानवधर्मं पालयन्, सः शक्तिमन्तः सह सन्धिं करोति, दुर्बलैः युद्धं करोति। सः सामदानभेददण्डान् यथायोग्यं प्रयुञ्जते, कदाचित् प्रत्यागममपि करोति। एवं देहिनां आचरणं पालयन्, भगवान् स्वेच्छया लोकलीलां प्रकाशयति। एवं काले, श्रीपाराशरः उवाच—तदा मुचुकुन्देन प्रशस्तः श्रीहरिः, सनातनः सर्वभूताधिपः, वाक्यमुवाच। सः भगवांश्च—"गच्छ राजन्, यथाकामं दिव्यलोकान्, मदीयप्रसादात् अनवरोधितपरमैश्वर्यसम्पन्नः। दिव्यसुखानि भुक्त्वा, मम प्रसादेन पूर्वजन्मस्मृतियुतः, कुलीनकुले जन्म लभसे, ततः मोक्षं यास्यसि।" एवं उक्त्वा, राजा तं अच्युतं विश्वेश्वरं प्रणम्य, गुहामुखात् निर्गत्य, अल्पाहारकान् नरान् ददर्श। तदा कलियुगं प्रविष्टमिति ज्ञात्वा, राजा तपः कर्तुं गन्धमादनं, यत्र नरनारायणौ वसतः, गन्तुम् उद्यतः।