ततः कंसबलवशेन सर्वे वयं निःसहायाः अभवाम, अतः पितः, एतानि सर्वाणि अपराधानि क्षन्तव्यानि, इति तेन निवेदितम्। एवं उक्त्वा सः तयोः पादौ वन्द्य, यदुवंशीयवृद्धान् यथाक्रमं सम्पूज्य, नगरवासिभिः सत्कारं प्राप। ततः कंसस्य भार्याः, भूमौ निहतं पतिं परिवृत्य, विलपन्त्यः अश्रुपूर्णलोचनाः अभवन्; तस्य मातरः अपि शोकविह्वलाः दुःखेन आकुलाः विलपन्त्यः स्थिताः। श्रीहरिः तु अश्रुविहीनलोचनः सन्, तासां बन्धुवियोगदुःखेन संतप्तानां विविधैः उपायैः सान्त्वनां कृतवान्। अनन्तरं माधुसूदनः उग्रसेनं बन्धनात् विमोच्य, तस्य पुत्रे हते स्वराज्ये स्थापितवान्। कृष्णेन यदुषु अभिषिक्तः उग्रसेनः, पुत्रस्य च अन्येषां च तत्र हतानां अन्त्यकर्म आचरितवान्। ततः कृतयुगविधिना समापिते कर्मणि, हरिः सिंहासनस्थः इदं वचनम् अवदत्—"भगवन्, यत् कार्यं कर्तव्यम्, तद् आज्ञापय; मम संदेहः नास्ति।" सः पुनः अवदत्—"ययातिशापात् अयं वंशः राज्ययोग्यः अपि अद्य राज्यहीनः अस्ति; अहं सेवकरूपे स्थितः, देवाः यथेष्टं आज्ञापयन्तु, किमत्र विलम्बः?" एवं उक्त्वा सः वायुम् स्मृत्वा, तं तत्क्षणं आगतम् अपश्यत्। भगवतः केशवस्य वचनं श्रुत्वा वायवे प्रोवाच—"एतत् कार्यं सम्पादय, हे दूत।" "गच्छ, हे वायो, इन्द्राय वद—'अलम् अहंकारेण, हे वासव! सुधर्मा नाम सभा उग्रसेनाय दीयताम्।' कृष्णस्य वचनम्—'एषा निर्मला सभा सुधर्मा नाम, राज्ञां योग्या; तत्र यदवः उपविशन्तु।'" एवं वायुः शचीपतिं सर्वं निवेद्य, पुरन्दरः सुधर्मा नाम सभां वायवे दत्तवान्। तया वायुप्रदत्तया दिव्यया सभया, सर्वरत्नसमन्वितया, गोविन्दबाहुपरिरक्षिताः यदवः रममाणाः आसन्। द्वौ यदुवीरौ, सर्वज्ञानविज्ञानसम्पन्नौ, शिष्यगुरुपरम्परां सर्वेषां दर्शयन्तौ प्रतिष्ठापयामासतुः। ततः बलदेवः जनार्दनश्च, अवन्तीनगरे काश्यां स्थितं सन्दीपनिं शस्त्रविद्यां शिखितुम् उपगतवन्तौ। तयोः शिष्यत्वं स्वीकृत्य, आचार्ये भक्त्या समन्वितौ, सर्वेषां पुरतः उचितं आचारं प्रदर्शितवन्तौ। षट्चत्वारिंशद्दिनरात्रेषु, तौ सर्वां गुह्यां धनुर्वेदविद्यां सम्यक् अधीतवन्तौ; एषा अद्भुतं कर्म, हे द्विजश्रेष्ठ। सन्दीपनिः तयोः अतिमानुषं कर्म दृष्ट्वा, तौ चन्द्रसूर्यौ इव भूमौ आगतौ इति चिन्तितवान्। यथोक्तं समस्तशस्त्रसमूहं लब्ध्वा, तौ उचतुर्व—"आचार्यदक्षिणां किं इच्छसि?" तयोः अतिमानुषं कर्म ज्ञात्वा, सः बुद्धिमान् आचार्यः प्राभासे लवणसागरे मृतं पुत्रं प्रतिग्रहीतुं याचितवान्। ततः शस्त्राणि लब्ध्वा, तौ महोदधिं प्राप्य, रत्नानि दत्त्वा, अवोचतुः—"सन्दीपन्याः पुत्रः मया न हतः।" सागरः अवदत्—"पञ्चजनः नाम दानवः, शङ्खरूपेण तत्र बालकं गृहीत्वा स्थितः, सः तत्र अस्ति, हे दैत्यनिषूदन।" इति श्रुत्वा, कृष्णः जलं प्रविश्य, तं दुष्टं पञ्चजनं हत्वा, अस्य अस्थिभिः निर्मितं उत्तमं शङ्खं गृहीत्वा निर्गतः। यस्य घोषेण दैत्यबलं क्षीणम्, देवतेजः वर्धितम्, अधर्मः विनाशितः। हरिः, तं पाञ्चजन्यं शङ्खं पूरयित्वा, बलदेवेन सह यमपुरीं गतः; तत्र विवस्वतः पुत्रं यमं विजित्य, तं बालकं, यथापूर्वं दुःखितं, पित्रे प्रत्यर्पितवान्। ततः रामजनार्दनौ, पुरुषैः स्त्रीभिः च साकं हृष्टचित्तौ, पुनः मथुरां प्रतिनिवृत्तौ, यत्र उग्रसेनः राज्यं कृतवान्। मैत्रेय! कंसः, जरासन्धस्य सुतः, आस्तिं प्राप्तिं च विवाह्य, तयोः पतिं हरिः हन्ता अभवत्। ततः बलसम्पन्नैः सैन्यैः परिवृतः मगधराजः जरासन्धः, क्रुद्धः यदूं हन्तुं मथुरां प्राप्तवान्। सः, त्रयोविंशतिभिः अक्षौहिणीभिः सहितः, मथुरां समभ्यायात्, तां परिवृत्य स्थितः। रामजनार्दनौ, लघुबलसमेतौ, तस्य महाबलिनः सैन्यैः समं युद्धे समप्रतीयेताम्। ततः बलकृष्णौ प्राचीनानि आयुधानि प्राप्तुम् उद्यतौ। तत्क्षणं, अक्षय्यशरासनं शार्ङ्गं, कौमोदकी गदा, चापेभ्यः पतित्वा, दिव्यरूपेण आगच्छतुः। बलभद्रस्य हलः, सौनन्दमुसलञ्च, मनसा कामयमानौ, आकाशात् आगच्छतुः। ततः, मगधराजं तस्य च सैन्यं विजित्य, रामजनार्दनौ नगरे प्रविष्टौ। जरासन्धः, अतीव दुष्टाचारः, जीवमानः अपि, कृष्णेन न पराजितः इति मन्यते। पुनः सः, सैन्येन सह आगत्य, रामकृष्णाभ्यां पराजितः, निवृत्तः। एवं जरासन्धः, अष्टादश युद्धेषु, यदूनां प्रमुखे कृष्णे, अहङ्कारसमन्वितः, युद्धं चकार। सर्वेषु तेषु युद्धेषु, जरासन्धस्य बलाधिक्ये अपि, यदवः विष्णोः सन्निध्येन चक्रिणः प्रभावेन, विजयं प्राप्य, सः केवलं स्वल्पसैन्येनैव पलायितः। हे बल, यदवः पुनः पुनः तं विजित्य, विष्णोः सन्निध्यप्रभावात् एव विजयं प्राप्नुवन्।