ततः बुद्धिमान् पुरुषः प्रतिदिनं वैश्वदेवाख्यं कर्म सम्यग् आचरितुम् अर्हति। तत्रानन्तरं मान्यैः सह सेवकैः बान्धवैश्च सह भोजनं कर्तव्यम्। एवमुक्त्वा, पितृमातामहयोः श्राद्धं यथाविधि कर्तव्यम्, यतः तेन तृप्ताः पितरः सर्वान् कामान् ददाति। त्रयः पदार्थाः श्राद्धस्य शुद्धये निर्दिष्टाः—पौत्रः, कुशः, तिलाः; तथा रजतदानं, आख्यानश्रवणं, स्तुतिगानं च। श्राद्धकर्मणि कोपः, यात्रा, शीघ्रता च वर्जनीया, एतानि त्रीणि भोजकस्यापि न शस्यन्ते, हे राजन्। यः श्राद्धं सम्यग् आचरति, तेन वैश्वदेवाः, पितरः, मातामहाः, कुलं च सर्वं पुष्यते। पितृगणः सोमेन तुष्यन्ति, सोमश्च यज्ञस्य आधारः; अतः श्राद्धे योगसंयोगः स्तूयते, हे राजन्। यदि सहस्रब्राह्मणानां मध्ये योगी तिष्ठति, तेन भोजकाः यजमानश्च सर्वे उद्ध्रियन्ते, हे राजन्। ततः औरव ऋषिः उवाच—श्राद्धे हविष्यन्नं, मत्स्यः, शशमांसं, नकुलमांसं, वराहमांसं, अजमांसं, मेषमांसं, हरिणमांसं, ऋष्यशृङ्गमांसं च दातव्यम्। तथैव मासानुसारं मेषमांसं ऋष्यशृङ्गमांसं च दत्वा पितरः तुष्यन्ति; ते वध्रीनसस्य मांसैः सदा तुष्यन्ति। खड्गमीनमांसं, कालशाकं, मधु च श्राद्धे उत्तमं, हे राजन्, तेन परमं तृप्तिं लभन्ते पितरः। हे पृथिवीपत्, यः पुरुषः गया क्षेत्रे श्राद्धं करोति, स उत्तमां संतानप्राप्तिं लभते, पितरश्च तृप्तिं यान्ति। प्रशान्तिका, सनीवारा, द्विविधा श्यामाका, औषधयश्च श्राद्धे योग्याः, हे नरश्रेष्ठ। यवाः, प्रियङ्गवः, मुद्गाः, गोधूमाः, तण्डुलाः, तिलाः, कलायाः, कोविदाराः, सरषपाः चात्र शुभाः। हे राजन्, अपूर्वधान्यं, राजमाषः, अनु, मसूरः च वर्जनीयाः। कूष्माण्डः, गृञ्जनः, पलाण्डुः, मूली, गन्धारकः, करम्बः, खानिजलवणं च वर्जनीयम्। रक्तसारः, दृश्यलवणं च तथा यत् वाक्ये न प्रशस्यते, तदपि त्याज्यम्। यत्र रात्रौ दुग्धं नित्यं गृह्यते, तत्र गौः न तुष्यति; दूषितं, फेनिलं जलं श्राद्धे न योग्यं, हे राजन्। एकशफदुग्धं, उष्ट्रदुग्धं, मेषदुग्धं, पथः, महिषी च श्राद्धे वर्जनीयम्। नपुंसकैः, चाण्डालैः, मिश्रजातैः, दुष्टैः, पाखण्डिभिः, रोगिभिः, काकैः, श्वभिः, नग्नैः, वानरैः, ग्राम्यैः, वराहैश्च श्राद्धं न दृश्यते। यत्र जलहारी स्त्रियः, प्रसूता, अशौचस्था, शवग्रहिण्यः च श्राद्धं पश्यन्ति, तत्र पितरः नैव तृप्तिं यान्ति, हे नरश्रेष्ठ। अतः श्रद्धया शुद्धे स्थले पृथिव्याम् एव श्राद्धं कर्तव्यम्; तत्र राक्षसैः तिलविक्षेपः निरोध्यः। यत् अन्नं नखकेशादिभिः दूषितं, कृम्यादिभिः वा, अवशिष्टं, पुरातनं वा, तदपि न योज्यम्, हे राजन्। यः श्रद्धया कुलनामानि उच्चार्य पितृभ्यः अन्नं ददाति, तदन्नं तेषां पोषणं भवति। श्रुतम् अपि, हे राजन्, कलापवने प्राचीनकाले पितरः इक्ष्वाकवे, मनोः पुत्राय, इदं श्लोकं गायतः। "अस्तु नः कुलपथे धर्मशीलः कश्चित्, यः गया क्षेत्रे श्रद्धया पिण्डदानं करिष्यति।" "अस्तु कश्चन नः कुलोत्पन्नः, यः वर्षासु, मघानक्षत्रे, दधिक्षीरमधुघृतयुतं त्रयोदशं पिण्डं दास्यति।" "वा स्याद् रूपवतीं कन्यां विवाहयेत्, श्यामं वृषभं मोचयेत्, अश्वमेधं वा विधिवत् ससामग्रीकं यजेत्।" एवं श्राद्धविधिं परिष्कृत्य, परमर्षिः पराशरः पुनः यदुनां वंशं कथयितुम् आरब्धवान्। ययातेश्च ज्येष्ठपुत्रस्य यदोर् वंशे जयध्वजस्य पुत्रः तालजङ्घ इति प्रसिद्धः। अन्यानपि वंशान् वर्णयन्, पराशरः अवदत्—ययातेश्चतुर्थपुत्रस्य अनुना त्रयः पुत्राः अभवन्—सभानलः, चक्षुः, परमेषुः च। सभानलस्य पुत्रः कालानलः अभवत्। एवं प्रश्नं शौनकस्य शिष्यः मैत्रेयः पप्रच्छ—"कल्पादौ भगवतः ब्रह्मणो नारायणरूपिणः सर्वसृष्टिं कथय, हे महर्षे।" तत्र पराशरः प्राह—"भगवान् ब्रह्मा नारायणस्वरूपः प्रजाः ससर्ज; सृष्टेः यथाक्रमं शृणु।" पर्वकल्पान्ते, रात्र्याः अन्ते जागरितः स ब्रह्मा, सत्त्वगुणयुक्तः, जगद् रिक्तमपश्यत्। नारायणः परः, अचिन्त्यः, परात्परः, स एव ब्रह्मरूपः, सर्वस्य आदिः, सर्वोत्पत्तिस्थितिलयकारणम्। त्रैष्लोक्ये नारायणस्य श्लोकः गायते—"यो देवः ब्रह्मरूपः स एव जगतः उत्पत्तिलयकारणम्।" "आपः 'नाराः' इति कथ्यन्ते; नाराः नरस्य अपत्यं; तासां निवासः आदौ तस्मिन् आसीत्, तस्मात् सः नारायणः इति स्मृतः।" जलमयस्य जगतः अन्तर्भूतां पृथिवीं ज्ञात्वा, एकार्णवे जगति, प्रजापतिः तां उद्धर्तुम् उपायं विचिन्त्य। यथापूर्वे, सः अन्यं देहम् अधत्त—मत्स्यादिरूपेण; तथैव वराहरूपं गृहीत्वा। सः प्रजापतिः, सर्वात्मा, परमात्मा, वेदयज्ञमयम् रूपम् अधत्त, जगत्स्थित्यर्थम्। जनलोकवासीभिः सिद्धैः सनकादिभिः स्तूयमानः, सः सर्वधारः, पृथिवीधारः, जलं प्रविष्टवान्। तं दृष्ट्वा, अधोऽधः पातालात् समुत्थितां पृथिवीं, सा देवी भक्त्या नमस्कृत्य, हर्षपूर्णहृदया, तं स्तोतुं प्रवृत्ता।