एवं उक्त्वा स त्वरितान् अश्वान् प्रेरयामास, अक्रूरश्च सायन्तने काले मथुरां पुरीम् अगच्छत्। मथुरां दृष्ट्वा स यादवः कृष्णं रामं च उवाच—"महत् बलं समाश्रित्य, अहं केवलं रथेन युवाम् अत्र आनयम्। उचितं भवतोः वसुदेवगृहं गन्तुम्, न मम, यतो हि तावद् वृद्धः कंसस्य हेतोः बहिर्निर्वासितः।" इति उक्त्वा अक्रूरः मथुरां प्रविवेश, रामकृष्णौ च राजमार्गेण प्रस्थितवन्तौ। तौ वीरौ नवद्विपसमौ, लीलया विचरन्तौ, स्त्रीभिः पुरुषैश्च हर्षेण निरीयेताम्। तयोः मुखे दीप्तिमन्तौ, विचरन्तौ, एकं रञ्जकं एकं च वासोवायकं दृष्ट्वा, ताभ्यां शोभनानि वस्त्राणि याचितानि। तदा कंसस्य वासोवायः विस्मितमानसः गर्वितश्च, रामकृष्णयोः प्रति कठोराणि वचनानि उच्चैः प्रोवाच। ततः कृष्णः तं दुष्टम् एकेन तलेन शिरसि प्रहारं कृत्वा भूमौ पतितवान्। तं हत्वा, कृष्णरामौ पीतनीलाम्बरधारिणौ प्रमोदेन मालाकारगृहं जग्मतुः। मालाकारः तौ दृष्ट्वा, विस्फारितलोचनः, चिन्तयामास—'कौ एते? कुत्र आगतौ?' तौ पीतनीलाम्बरधारिणौ, अतीव मनोज्ञौ, दैवतौ इव भूमौ अवतीर्णौ इति स तत्कालं मेने। ताभ्यां कमलवदनाभ्यां पुष्पयाचिते, स भूमौ शिरसा स्पृष्ट्वा हस्ताभ्यां प्रणम्य तिष्ठन् उवाच—"अनुग्रहार्हौ भगवन्तौ मम गृहे आगतौ; अहं धन्यः, संपद्ये।" इति मालाकारः हर्षपूर्णमुखः पुष्पाणि, मनोहराणि अन्यानि च, ताभ्यां समर्पयामास। पुनः पुनः प्रणम्य, स मालाकारः ताभ्यां सुगन्धीनि निर्मलानि पुष्पाणि दत्तवान्। तदाऽनुगृहीतः कृष्णः तं मालाकारं वरान् दत्तवान्—"यावत् मत्प्रणयः तव वर्तते, तावत् लक्ष्मीः त्वां न वियास्यति।" "बलहानिर्न भविष्यति, न च वित्तहानिः; यावदायुः, तव वंशः न नश्यति।" "सुखानि भुक्त्वा, अन्ते मम कृपया मम स्मृतिः प्राप्य दिव्यं लोकं गमिष्यसि।" "धर्मे मनः स्थाप्यताम्, सदा तव सन्ततिः दीर्घायुषी भविष्यति।" "यावत् सूर्यः तिष्ठति, तव वंशे जातानां न व्याधिः न दोषः भविष्यति।" इति उक्त्वा, कृष्णः बलरामेण सह तस्मात् स्थलात् निर्गत्य, मालाकारेण पूजितः, प्रस्थितवान्। ततः श्रीपराशर उवाच—राजमार्गे कृष्णः कुब्जां दृष्टवान्, या युवावयस्ये दीप्तिमती गन्धपात्राणि वहन्ती समुपैति स्म। कृष्णः तां मधुरया वाचा पप्रच्छ—"कस्यायं गन्धो यया वह्यते? सत्यं वद, कमललोचने।" सा, कृष्णदर्शनबलात् हृष्टा, हर्षपूर्णा, हरौ अनुरागवती, मधुरं प्रत्युवाच—"प्रिय, न जानासि किम्? अहं कंसेन नियुक्ता त्रिवक्रा नाम, गन्धानां संयोजने प्रवृत्ता।" "कस्मैचिद् अन्ये गन्धः न रोचते कंसस्य; अहमेव तस्य प्रियंवदा, धनप्राप्ता च।" श्रीकृष्णः उवाच—"एष गन्धः सुगन्धि च योग्यश्च, सुन्दरमुखि, अस्माकं शरीराय योग्यं गन्धं दातव्यं।" श्रीपराशर उवाच—इति श्रुत्वा, कुब्जा सस्मितं प्राह—"स्वीकुरुताम्," इति, ताभ्यां शरीरसौख्याय गन्धं दत्तवती। ततः तौ पुरुषश्रेष्ठौ, भक्तिप्रसूनधूलिधूसराङ्गौ, धनुष्पाणिनौ, श्वेतनीलमेघाविव, विराजेताम्। ततः शौरिः, चिकित्साशास्त्रकुशलः, तस्याः चिबुकं गृहीत्वा, अङ्गुल्यग्रैः समुन्नम्य, शनैः समीकृतवान्। ततः केशवः पादाभ्यां ताम् ऊर्ध्वं कृत्वा, तस्याः सौरभ्यं सम्यग् दर्शयन्, तां स्त्रीणां श्रेष्ठां रूपेण कृतवान्। सा लीलया, प्रेमभारपूरिता, गोविन्दस्य वस्त्रं गृहीत्वा, हृष्टा प्राह—"मम गृहम् आगच्छ।" एवं तया उक्तः, शौरिः रामस्य मुखं वीक्ष्य, सस्मितं कुब्जां प्रति प्राह—"गृहम् आगमिष्यामि," इति हसितः, तां विसर्ज्य, रामस्य मुखं पश्यन्, पुनः हसन् जगाम। भक्तिप्रसूनधूलिलिप्ताङ्गौ, नीलपीताम्बरधारिणौ, तौ सुश्रितमालाभरणौ धनुर्भवनं प्राप्नुताम्। तत्र रक्षिभिः धनुः विषये पृष्टौ, कृष्णः शीघ्रं धनुः गृहित्वा तं जिघृक्षुः आरभत। बलवता तेन धनुः संनद्धं कृत्वा, तद् धनुः भग्नम्, महती च ध्वनिः उत्पन्ना या मथुरां व्याप्तवती। ततः धनुः भग्नम् इति ज्ञात्वा, रक्षिभिः तौ प्रार्थितौ; तौ रक्षिणः हत्वा धनुर्भवनात् निर्गतौ। अक्रूरस्य आगमनं श्रुत्वा, महत् धनुः भग्नं च ज्ञात्वा, कंसः चाणूरमुष्टिकाभ्यां सन्देशं दत्तवान्। कंसः उवाच—"गोपबालकौ मम पुरतः आगतौ; युवां मल्लयुद्धेन तौ हन्तव्यौ, यतो हि तौ मम प्राणान् बाधेते।" इति श्रीविष्णुपुराणे पञ्चमस्कन्धे एकविंशेऽध्याये एवं क्रीडारसपूरितं कृष्णबलरामयोः मथुराप्रवेशकथनं सम्पन्नम्।