सूर्यरश्मिरूपं विश्वं सृजसि, हे अज! तव गुणैः समस्तं जगत् व्याप्यते। तद् अक्षरं परमं रूपं सत् इति कीर्तितं, यथार्थं च अन्यथार्थं च, ज्ञानात्मने नमः। वासुदेवाय नमः, सङ्कर्षणाय नमः, प्रद्युम्नाय नमः, अनिरुद्धाय नमः। एवं तत्र जलमध्ये यदुवंशीयः विष्णुं स्तुत्वा, सर्वेश्वरं सुमनसः धूपैः पूजयामास। सर्वेषु विषयेषु मनः निवर्त्य, तत्र एव स्थिरं कृत्वा, स दीर्घकालं ब्रह्मस्थितौ निमग्नः अभवत्, ततः ध्यानात् निवृत्तः। स्वकार्यसिद्धिं मन्यमानः स बुद्धिमान् यमुनाजलात् निर्गत्य पुनः रथं समीपं जगाम। तत्र स रामकृष्णौ रथे तद्वत् स्थितौ अपश्यत्; अक्रूरः विस्मयविस्तीर्णनेत्रः अभवत्, तं कृष्णः सम्बोधितवान् — "अक्रूर, यमुनाजले किञ्चित् अद्भुतं दृष्टं त्वया, विस्मयेन तव नेत्राणि विस्तीर्णानि।" अक्रूरः उक्तवान् — "आच्युत, यद् अद्भुतं जलमध्ये दृष्टं, तदेव रूपं इह अपि स्थितं पश्यामि।" "तव परमशक्त्या, हे कृष्ण, त्वया सह एकत्वं प्राप्तवान्, तव अद्भुतरूपं जगदात्मा अस्ति।" "तर्हि किम् अत्र? मथुरां गच्छाम, हे मधुसूदन! कंसं भीतोऽस्मि — धिक् परजीवन्तः!" एवं उक्त्वा, स तीव्राश्वान् प्रेषयामास, अक्रूरः सायं समये मथुरां समुपागच्छत्। मथुरां दृष्ट्वा, यदुवंशीयः कृष्णरामौ उवाच — "महत् बलं कृत्वा, रथेन केवलं युवां आनयामि।" "वसुदेवगृहं गन्तव्यं, मम गृहं न; तव कारणात् तं वृद्धं कंसः निष्कासितवान्।" इति उक्त्वा, अक्रूरः नगरे प्रविष्टः, रामकृष्णौ राजमार्गे गतौ। तौ वीरौ, यौवनगजसमौ, रम्यगत्या नगरं विचरन्तौ, तत्र स्त्रीपुरुषैः हर्षपूर्णैः दृष्टौ। विचरन्तौ, तौ उज्ज्वलमुखौ, एकं वासोवस्त्रकारं च एकं रंगकारं अपश्यताम्, ताभ्यां शोभनानि वस्त्राणि याचितानि। तत्र कंसस्य वासोवस्त्रकारः, गर्वविस्मययुक्तः, रामकेशवयोः प्रति कठोराणि वचनानि उच्चैः उक्तवान्। ततः कृष्णः तं दुष्टं तलेन शिरः भूमौ पतितवान्। तं हत्वा, कृष्णरामौ पीतनीलवस्त्रधारिणौ, हर्षेण मालाकारगृहं गतौ। मालाकारः विस्मयविस्तीर्णनेत्रः चिन्तितवान् — 'कौ एतौ? कुत्र आगतौ?' तौ पीतनीलवस्त्रधारिणौ, अतीव मनोहarau, तदा देवौ भूमौ आगतौ इति अभिप्रायम् अकरोत्। ताभ्यां पद्ममुखाभ्यां पुष्पयाचिते, स भूमिं शिरसा स्पृशन्, हस्ताभ्यां उपस्थाय, उक्तवान् — 'अनुग्रहवन्तौ प्रभू मम गृहं आगतौ; धन्योऽस्मि, समृद्ध्याः पात्रं भविष्यामि।' ततः स हर्षपूर्णमुखः, ताभ्यां शोभनानि पुष्पाणि, अन्यानि च, प्रसन्नेन मनसा दत्तवान्। पुनः पुनः, तौ पुरुषश्रेष्ठौ नमस्कृत्य, सुगन्धितानि निर्मलानि पुष्पाणि दत्तवान्। तस्य प्रसन्नः कृष्णः वरान् दत्तवान् — 'भाग्यं त्वं भक्त्या यावत् स्थास्यसि, तावत् न त्यजेत्।' 'तेजः न हानिः, धनं न हानिः, यावत् जीवसि, कुलं न नश्येत्।' 'सुखानि भुक्त्वा, अन्ते मम कृपया, मम स्मरणं लब्ध्वा दिव्यं लोकं प्राप्स्यसि।' 'धर्मे तव मनः स्थिरं भूयात्, सदा तव वंशजा दीर्घायुषः।' 'रोगः दोषः च तव वंशे न भविष्यति, यावत् सूर्यः तिष्ठति।' एवं उक्त्वा, कृष्णः बलरामसहितः तस्मात् स्थलात् निर्गतः, मालाकारस्य पूजितः। ततः श्रीपाराशरः उवाच — राजमार्गे कृष्णः कुब्जां दृष्टवान्, यौवनवर्णितां, उष्णीषपात्राणि वहन्तीं। कृष्णः मधुरया वाचा तां उवाच — 'कस्यार्थं त्वया एषः उष्णीषः नीयते? सत्यं वद, पद्मनेत्रे।' सा, हरौ स्नेहपूर्णा, कृष्णं द्रष्ट्वा आकृष्टा, मधुरया वाचा प्रत्यवदत् — 'प्रिय, न जानासि? अहं कंसेन नियुक्ता त्रिवक्रा, उष्णीषनिर्माणे प्रसिद्धा।' 'कंसस्य सुखार्थं अन्यः उष्णीषः न इच्छ्यते; अहं तस्य मुख्यस्नेहपात्रं, धनस्य च।' श्रीकृष्णः उवाच — 'एषः उष्णीषः सुगन्धितः, योग्यः, सुन्दरीमुखि। अस्माकं देहाय योग्यः उष्णीषः दत्तव्यः।' श्रीपाराशरः उवाच — तस्यां श्रुत्वा, कुब्जा आदरात् उक्तवती — 'गृह्यताम्,' ताभ्यां योग्यं उष्णीषं दत्तवती। ततः तौ पुरुषश्रेष्ठौ, भक्तिप्रसादरजसा लिप्ताङ्गौ, धनुष्मन्तौ, श्वेतकृष्णवर्णौ, आकाशे मेघसमौ शोभायामासताम्। अनन्तरं, शौरिः, चिकित्सा-कौशलसम्पन्नः, तस्याः चिबुकं गृहीत्वा, अङ्गुल्यग्रैः उत्थाप्य, शनैः चालयामास।