अथ तदा अक्रूरः सायं दुग्धदोहने गवां मध्ये स्थितं कृष्णं ददर्श, सः वत्सानां मध्ये तिष्ठन् उत्पलनीलदलसन्निभवर्णः बभौ। तस्य नेत्रे अपि कमलदलसन्निभे, उरः श्रीवत्सलाञ्छितं, दीर्घबाहू उरः पर्यन्तं गच्छतः, विस्तीर्णं ऊर्ध्वं च वक्षः समुन्नतम्। तस्य कमलसदृशमुखे मनोहरस्मितं विराजमानम्, पादौ पृथिव्याम् अधिष्ठितौ, तेषां नखाः रक्तवर्णाः उन्नतान्। पीताम्बरधारी सः वनमाल्यभूषितः, हस्ते नीललता, श्वेतपद्ममाल्येन शोभितः। हे द्विज, सः कृष्णः हंसकदम्बचन्द्रप्रभैः शुभ्रवस्त्रैः, अपि च नीलवस्त्रैः, अलङ्कृतः बभूव; तस्य समीपे बलभद्रः यदुकुलानन्दनः दृष्टः। सः उच्चैः उत्थितबाहुः, कमलवदनः, मेघमालया परिवृत इव कैलासशैलः, बभूव। तौ दृष्ट्वा अक्रूरस्य हृदयम् उदितार्ककमलमिव विकसत्, सर्वाङ्गे पुलकसम्पातः, सः परमानन्देन आप्लुतः। सः चिन्तयामास—एष एव परं ज्योतिः, एषा सर्वोत्तमा अवस्था, यत्र भगवत्स्वरूपस्य वासुदेवस्य अंशः स्थितः। एतेन लोचनयुग्मेन स्वार्थः प्राप्तः, यः विश्वधारिणं अत्र दृष्ट्वा, भगवत्कृपया मम गात्रं अपि तस्याङ्गस्पर्शफलम् प्राप्नुयात्। कदा एष अनन्तमूर्तिः स्वपद्महस्तेन मम पृष्ठं स्पृशेत्, यस्य केवलस्पर्शेन सर्वपापक्षयः, अक्षयः सिद्धिः च लभ्यते? यस्य तेजसा इव विद्युल्लतेः भीमरश्मयः दुष्टानां नेत्राणि कालिम्ना आवृत्य, दूरं प्रसरन्ति। यस्मिन् बलेः पाणिप्रक्षिप्तजलैः, पृथिव्यां वसन्, रम्यभोगाः प्राप्ताः, तेन अमरत्वं, सुरराज्यं, शत्रुविनिर्मुक्तं पूर्णमन्वन्तरं च लब्धम्। अहं तु कंससंसर्गदोषात् पतितः, सत्पुरुषैः तिरस्कृतः, किं सः मां दीनं स्वीकुर्यात्? किं तस्य अविज्ञातं अस्ति, यः विज्ञानस्वरूपः, शुद्धसत्तासमूहः, नित्यप्रकाशः, सर्वदोषवर्जितः, सर्वभूतहृद्गतः च? अतः भक्तिनम्रचित्तः अहं तं सर्वेश्वरं, पुरुषोत्तमांशं, अनादिमध्यान्तविहीनं विष्णुं शरणं गच्छामि। एवं विचिन्त्य, सः यादवः गोविन्दस्य समीपं जगाम; अहम् अक्रूरः इति प्रोक्त्वा, हरिपादयोः शिरसा प्रणनाम। सः चिह्नितध्वजवज्रपद्महस्तः कृष्णः, स्नेहेन अक्रूरं आलिङ्ग्य, समीपं कृत्वा गाढम् अङ्के अक्रूरम् उपाविशत्। ततः बलरामकृष्णौ, यथोचितं सत्कारं कृत्वा, अक्रूरं स्वगृहं नीतवन्तौ। तत्र अक्रूरः ताभ्यां सह यथाविधि कुशलं पृच्छ्य, भोजनं कृत्वा, सर्वं यथावत् आख्यातवान्। कंसस्य, उग्रसेनात्मजस्य, दुराचारस्य तेषां पीडनम्, देवक्याः दुःखम्, कंसस्य उग्रसेनप्रतिअचारः, स्वयम् च सैन्येन सह किमर्थं प्रेषितः इति सर्वम् उक्तवान्। सर्वं विस्तारतः केशिनाशनं भगवन्तं शुश्राव। सः उवाच—"सर्वं मया पूर्वं ज्ञातम्, अहं यथोचितं करिष्यामि, नूनं कंसः मया हन्यते, अन्यथा न स्यात्।" "श्वः वयं राम त्वया सह मथुरां गमिष्यामः, वृद्धगोपाः अपि बहूनि द्रव्याणि गृहीत्वा यास्यन्ति। अद्य त्वं विश्रान्तिं कुरु, वीर; चिन्ता नास्ति। त्र्यहात् मध्ये कंसः सगणः मया निहन्यते।" इति कृत्वा, गोकुलवासिभ्यः आज्ञाप्य, अक्रूरः केशवः च बलभद्रसहितः नन्दगोपगृहे सुखेन शय्याम् उपाविशत्। प्रभाते दिवसम् उज्ज्वलम् अभवत्; तदा कृष्णः रामः च अक्रूरसहितौ मथुरायाः गमनाय उत्साहिताः आसन्। तद्विलोक्य गोप्यः मुक्तकङ्कणभुजाः, दुःखार्द्राः, दीर्घनिःश्वासं कृत्वा, परस्परं वदन्त्यः इदम् ऊचुः—"यदा गोविन्दः मथुरां गमिष्यति, कथं पुनः गोकुलम् आगमिष्यति? तत्र नगरस्त्रीणां मधुरवचनानि श्रोत्रैः पिबिष्यति। तस्य चेतः नगरीस्त्रीविलासवाक्यनिवासभूतं जातं चेत्, कथं पुनः गोकुलगोपिकासु प्रवर्तिष्यते? विधिना अस्माकं हृदयेश्वरः हरिः अपह्रियते, गोप्यः च तेन निःस्नेहेन परित्यज्यन्ते। तासां नगरस्त्रीणां रहस्ययुक्तवचनानि, सुकुमारगति, कटाक्षदृष्टयः अपूर्वाः एव। अस्य ग्रामवासिनः हरिणः, लीलाभिः शोभितस्य, को वा पुनः समीपं गमिष्यति?" "अद्य केशवः रथमारूढः मथुरां गच्छति, अत्र अक्रूरेण क्रूरेण मोहितः। एष निःस्नेहः न जानाति कियत् अस्माकं स्नेहः अस्ति, यः अस्मत्प्रियं हरिं अन्यत्र नयति। अयं निःकृपः गोविन्दः रामेण सह रथमारूढः निर्गच्छति, कश्चित् तं शीघ्रं निवारयतु। किं वृद्धजनान् पुरतः वदामः? न उचितम्; ते किम् करिष्यन्ति, ये वियोगाग्निना दग्धाः? नन्दमुख्यगोपाः अपि गन्तुं सज्जाः, किन्तु कोऽपि गोविन्दं प्रतिनिवर्तयितुं न यतते। अद्य निशा मथुरानारीणां सौभाग्येन व्यतीता, याः अच्युतस्य कमलवदनं अञ्जनचूर्णितलोचनाः पश्यन्ति। धन्याः ते, ये कृष्णेन सह निर्बाधेन मार्गे गच्छन्ति; तं दृष्ट्वा रोमाञ्चिताङ्गाः भवन्ति।" एवं गोकुले भगवतः श्रीकृष्णस्य मथुरागमनसमये अक्रूरस्य परमसौभाग्यं, गोपिकानां दुःखम्, च भगवतः कृपया सर्वं सम्पूर्णम् अभवत्।