सन्ततचित्ताः, सौम्याः शान्ताः च तपस्विनः, येषां मनसि प्रसादः वर्तते, तेषां कृते श्रद्धया, संयमेन, कोपं विहाय, अयं भोजनं समर्पयेत्। ततो, द्विजश्रेष्ठ, रक्षार्थं मन्त्रान् जपेत्, तिलान् भूमौ विकीर्य, पितॄन् ध्यानपूर्वकं स्मरेत्। तदा, "मम पिता, पितामहः, प्रपितामहश्च, ब्राह्मणदेहेषु स्थिताः, अद्य तृप्तिम् आप्नुयुः।" इति मनसा चिन्तयेत्। "य एते हविषा पुष्टस्वरूपाः, तेऽपि अद्य तृप्तिम् आप्नुयुः।" "य एते भूमौ दत्तेन पिण्डेन तृप्ताः, तेऽपि अद्य तृप्तिम् आप्नुयुः।" "मम भक्त्या, मया उक्तेन, पिता, पितामहः, प्रपितामहश्च, तृप्तिम् आप्नुयुः।" इति च। "मातामहः, तस्य पिता, तस्य च पिता तृप्तिम् आप्नुयुः; देवाः सर्वे परमां तृप्तिम् आप्नुयुः; पिशाचाः विनश्यन्तु।" इति प्रार्थयेत्। यज्ञेश्वरः हरिः, सर्वहविः भोक्ता, अव्ययः प्रभुः, अत्रैव स्थितः; तस्य सन्निधानेन, सर्वे दैत्याः असुराश्च शीघ्रं अपसरन्तु। तेषां तृप्तौ, भूमौ ब्राह्मणानां कृते अन्नं विकीर्य, पुनः पुनः तेषां आचमनीयम् आपः दद्यात्। यदा भूमौ स्थितेन अन्नेन तृप्ताः ब्राह्मणाः अनुमतिं ददति, तदा एकचित्तः तिलयुतं पिण्डं यथाविधि समर्पयेत्। तिलयुक्तेन आपः पितृतीर्थात् गृहीत्वा, मातामहादीनां पिण्डदानं तेनैव जलैः कुर्यात्। दक्षिणतो दर्भासने, पुष्पधूपादिभिः समलंकृते, प्रथमं स्वपितुः पिण्डं शेषस्य साक्षात् समर्पयेत्। अन्यं पितामहे, तथा प्रपितामहे दद्यात्; दर्भासनं कृत्वा, अभ्यञ्जनं मर्दनं च विधाय, तान् तर्पयेत्। एवं गन्धमाल्यभूषितान् पिण्डान् मातामहादिभ्यः दद्यात्; ततः ब्राह्मणश्रेष्ठान् पूज्य, तेषां आचमनीयम् आपः दद्यात्। अथ, भक्त्या एकचित्तः, राजन्, श्रद्धानुसारं पितृभ्यः दानं सम्यक् दद्यात्, "शिवम् अस्तु" इति आशीर्वचनेन सह। तेषां दानं कृत्वा, विश्वेदेवानां मन्त्रान् पठेत्—"अत्र विश्वे देवाः सर्वे तेन तुष्टाः सन्तु" इति। ब्राह्मणाः "एवं अस्तु" इति वदन्ति चेत्, तेषां आशीर्वादं प्रार्थयेत्; पशून् विसर्जयित्वा, पूर्वं पितॄन् विसर्जयेत्। एष एव क्रमः मातामहादीनां कृते अपि, देवैः सह, अन्नदानादिषु, दानविसर्जनयोः च। देवब्राह्मणयोर् यज्ञात् पूर्वं, शिरःपादपर्यन्तं शुद्धिं कुर्यात्; पितृणां मातामहानां च प्रथमं पिण्डं दद्यात्। स्नेहसम्मानपूर्वकं वाक्यं तान् प्रति ब्रूयात्, तेषां अनुमत्यनन्तरं, तान् द्वारपर्यन्तं अनुगम्य, स्वगृहं प्रतियात्। अनन्तरं, प्राज्ञः वैश्वदेवं नित्यकर्म समाचरेत्; ततो यथार्हानां, सेवकबान्धवानां च सह भोजनं कुर्यात्। एवं, पितृमातामहयोः श्रद्धं प्राज्ञः सम्यक् आचरन्, पितरः श्रद्धतृप्ताः सर्वान् कामान् ददाति। त्रयः श्रद्धं शुद्धयन्ति—पौत्रः, कुशः, तिलाश्च; रजतदानं, आख्यानपाठः, स्तुतिगानं च। श्रद्धकाले, कोपः, यात्रायाः, शीघ्रता च वर्जनीयाः; एते त्रयः भोक्तुः अपि न अनुशंस्यन्ते। विश्वेदेवाः, पितरः, मातामहाः, कुलं च, ये श्रद्धं सम्यक् आचरन्ति, तेन पोष्यन्ते। सोमेन पितृगणः तिष्ठति, चन्द्रः यज्ञस्य आधारः; तस्मात् योगसम्प्रयोगः श्रद्धायां प्रशस्यते। सहस्रब्राह्मणसन्निधौ योगी स्थितः चेत्, सः सर्वभोजकान् यजमानं च उद्धरति। और्व उवाच—श्रद्धायाः हविः, मीनः, शशमांसम्, नकुलः, वराहः, अजः, ऊर्णायुः, मृगः, महिषः च दातव्यः। तथैव, मासानुसारं मेषमहिषमांसं दद्यात्; वध्रीनसस्य मांसं पितरः सदा तुष्यन्ति। खड्गमीनमांसं, कालशाकं, मधु च, राजन्, श्रद्धायाः परमं तुष्टिदायकम्। राजेन्द्र, यः गयायां श्रद्धं करोति, सः सुकृतं जन्म लभते, पितॄणां च तृप्तिं प्राप्नोति। प्रशान्तिका, सनीवारा, द्वे श्यामाके, वनौषधयश्च, श्रद्धायां योग्याः। यवाः, प्रियङ्गवः, मुद्गाः, गोधूमाः, तण्डुलाः, तिलाः, कलायः, कोविदारः, सरिषपश्च शुभाः। राजन्, ये धान्याः प्रथमशाल्यर्पणाय न उपयुज्यन्ते, राजमाषः, अनु, मसूरश्च वर्जनीयाः। कूष्माण्डः, गृञ्जनः, पलाण्डुः, मूलकः, गन्धारकः, करम्बः, खनिजलवणं च उत्सृज्यन्ताम्। रक्तलाक्षा, दृश्यलवणं च, अप्रशंसितं च, श्रद्धायाः न उपयोग्यं। यत्र रात्रौ निरन्तरं दुग्धं गृह्यते, तत्र धेनुः न तुष्यति; दुर्गन्धि फेनिलं जलं श्रद्धायां न युज्यते। श्रद्धायाः, एकखुरिणां दुग्धं, ऊष्ट्रस्य, ऊर्णायोः, पथः, महिषस्य च दुग्धं वर्जयेत्। नपुंसकः, चाण्डालः, साङ्कर्यः, दुष्टः, पाखण्डी, रोगी, काकः, श्वा, नग्नः, कपिः, ग्राम्यः, वराहः—एतेषां साक्षात्कारः श्रद्धायां न कुर्यात्। यत्र जलहारी स्त्रियः, प्रसूता, अशौचस्था, मृतसंस्कारिण्यः स्त्रियः श्रद्धं पश्यन्ति, तत्र पितरः तद्दत्तं न भुञ्जते, नरश्रेष्ठ।