नारदस्य गमनानन्तरं, श्रीकृष्णः गोपैः सम्मानितः, गोपिकानां एकमात्रदृष्टिपथः सन्, गोकुलं प्रविष्टः। तस्मिन् काले अक्रूरः अपि एकाकी शीघ्ररथेन नन्दस्य गोकुलं प्रति प्रस्थितः, श्रीकृष्णं द्रष्टुं याय। मार्गे सः चिन्तयामास—"मम भाग्यं महदस्ति, यस्य अहं स्वांशेन अवतरितस्य चक्रधरस्य मुखं द्रक्ष्यामि। अद्य मम जन्म सफलम्, रात्रिः शुभा जाता, यतः पद्मदलायताक्षं विष्णोः मुखं पश्यामि। अद्य मम नेत्राणि सफलानि, अद्य मम वाक् सफलः, यतः विष्णुं दृष्ट्वा संवादः भविष्यति। यस्य स्मरणमात्रेण पुरुषाणां पापं नश्यति, तस्य पद्माक्षस्य मुखं पश्यामि। यस्मात् वेदाः सर्वाङ्गानि च उत्पन्नानि, तं परमधामं, भगवतः उज्ज्वलमुखं पश्यामि। यः यज्ञेषु पुरुषः, मनुष्यानां परमपुरुषः, सर्वस्य आधारः, लोकनाथः—तं पश्यामि। इन्द्रः यं शतयज्ञैः पूज्य स्वर्गाधिपत्यं प्राप्तवान्, तं अनादिं केशवं पश्यामि। ब्रह्मा, इन्द्रः, रुद्रः, अश्विनौ, वसवः, आदित्याः, मरुतः च यस्य स्वरूपं न जानन्ति, सः हरिः मां स्पृशिष्यति। यः सर्वात्मा, सर्वज्ञः, सर्वः, सर्वभूतस्थः, सर्वं व्याप्य च तिष्ठति, सः मया सह भाषिष्यति। यः मत्स्य-कूर्म-वराह-हय-नरसिंहादिरूपैः जगत् रक्षितवान्, अजः, अद्य मया सह संवादं करिष्यति। स्वेच्छया मानवत्वं धृत्वा, कार्यसिद्ध्यर्थं शरीरं धृतवान्, सः अविकृतः लोकनाथः। अनन्तः पृथिवीं स्थिरीकृत्य, लोकहिताय अवतरितः, सः 'अक्रूर' इति मां संबोधितुम् इच्छति। पितृ-पुत्र-मित्र-भ्रातृ-मातृ-बान्धवमयी माया लोकैः न जय्यते, तस्मै पुनः पुनः नमः। यस्मिन् मनः स्थाप्य, महान् अज्ञानः तर्यते—ज्ञानमूर्तये, अप्रमेययोगिने नमः। यज्ञैः यः यज्ञपुरुषः, सात्वतैः वासुदेवः, वेदान्तविद्भिः विष्णुः इति कथ्यते, तस्मै नमः। यथा जगत् तस्मिन् अधिष्ठितम्, सत्-असत् तस्मिन् सत्ये स्थितम्, सः मां अनुग्रहीतुं इच्छेत्। यस्मिन् स्मरणे सर्वमङ्गलं लभ्यते, तं नित्यं अजं पुरुषं हरिं शरणं गच्छामि। एवं विष्णुं भक्तिनम्रचित्तः चिन्तयन्, अक्रूरः गोकुलं प्राप्नोत्, सूर्यस्य उदयकाले। तत्र अक्रूरः कृष्णं गवां दुहे समये, वत्समध्यस्थं, विकसत्पद्मनीलवर्णं दृष्टवान्। तस्य नेत्रे पद्मदलसमानि, वक्षः श्रीवत्सेन अंकितम्, दीर्घबाहू, उन्नतविस्तीर्णवक्षाः। तस्य मुखं पद्मसदृशं, मोहकस्मितं, चरणौ उच्चरक्तनखौ, भूमौ दृढं स्थितौ। पीतवस्त्रधारी, वनपुष्पैः भूषितः, हस्ते नीललता, श्वेतपद्ममालया विभूषितः। हे विप्र, स्वेतवस्त्रैः—हंस, मल्लिका, चन्द्रसमानैः—नीलवस्त्रैः च युक्तः, तस्य समीपे बलभद्रं यदुप्रियम् अपि दृष्टवान्। तस्य उच्चबाहू, उज्ज्वलपद्ममुखः, मेघमालया परिवृतः, कैलासशैलमिव आसीत्। तौ दृष्ट्वा अक्रूरस्य हृदयम् सूर्ये पद्ममिव विकसत्, सर्वाङ्गं रोमाञ्चितम्, सः विस्मितः अभवत्। एषा परमज्योतिः, एषा परमगतिः, यत्र भगवतः वासुदेवस्य अंशः दृढः स्थितः। एतौ नेत्रे जगतः धारयितारम् दृष्ट्वा फलिते, भगवतः अनुग्रहात् शरीरम् अपि तस्याङ्गस्पर्शफलम् इच्छेत्। किम् एष अनन्तरूपः, पद्महस्तेन पृष्ठं स्पृशिष्यति, यस्य स्पर्शमात्रेण सर्वपापं नश्यति, अक्षयः सिद्धिः लभ्यते। यस्य विद्युत्सदृशं उग्रं, भयानकं, रंगरश्मिव्याप्तं, पापिनां नेत्राणि श्यामयति। यस्मिन् बलेः जलं स्थाप्य, भूमौ सुखान् भुञ्जन्, अमरत्वं, देवाधिपत्यं, पूर्णमन्वन्तरं च प्राप्तवान्। किम् सः, अहं कंससंसर्गात् दोषसंपन्नः, पतितः, साधुभिः निन्दितः, अपमानपीडितः, मां स्वीकर्तुम् इच्छेत्? किम् तस्य ज्ञानेन अज्ञेयम्, यः ज्ञानमूर्तिः, शुद्धसत्तासमूहः, नित्यप्रकाशः, सर्वदोषवर्जितः, सर्वभूतहृदयं स्थितः? अतः भक्तिनम्रचित्तः अहं सर्वनाथं, परमपुरुषांशं, अनादिमध्यान्तविहीनं विष्णुं उपगच्छामि। एवं चिन्तयन्, अक्रूरः गोविन्दं समीपं गतः—"अहम् अक्रूरः" इति उक्त्वा, हरिं प्रणम्य, शिरसा चरणौ स्पृष्टवान्। तं, whose हस्तयोः ध्वज-वज्र-पद्मचिह्नानि सन्ति, कृष्णः स्नेहेन समीपं आकर्ष्य, गाढम् आलिङ्गितवान्। यथोचितं अभिवादनं कृत्वा, बलः केशवः च तं गृहं नीतवन्तौ। तत्र अक्रूरः ताभ्यां सह अभिवादनादिकं कृत्वा, यथायोग्यं भोजनं कृतवान्, ततः सर्वं वृत्तान्तं निवेदितवान्। कंसस्य, उग्रसेनपुत्रस्य, तान् दीनान् पीडनम्, देवक्याः च तया दुष्टात्मना राक्षसेन यातना कथितवान्।