नारदः उवाच— मुनिवर! अहं नारदः मेघेषु निह्नुतः स्थित्वा केशिनं हतं दृष्ट्वा परमं हर्षं प्राप्नुवम्। तदा हर्षपरिपूर्णहृदयः अहम् उदाक्रन्दम्— "साधु साधु, जगन्नाथ! केवलं तव लीलया, अच्युत, देवदुःखदायकोऽयं केशिः त्वया निहतः।" "युद्धकाङ्क्षया अहं स्वर्गात् आगतः, इमानं पुरुषाश्वसमागमं, अद्भुतं महायुद्धं द्रष्टुम्। तवावतारकृतानि कर्माणि, मधुसूदन, मम मनसि विस्मयं तुष्टिं च जनयन्ति।" "इन्द्रादयः अपि देवाः अस्य अश्वस्य भीताः आसन्, कृष्ण, यः घोर्णं कृत्वा मेघान् निरीक्ष्य हिनस्ति स्म। त्वया पापात्मा केशिः निहतः, तस्मात् त्वं जनार्दन, 'केशव' इति लोके प्रसिद्धिं यास्यसि।" "स्वस्ति ते अस्तु; अहं गमिष्यामि, पुनः कंसयुद्धे आगमिष्यामि। श्वः त्वत्किंकरस्य केशिनो वधात् त्वां द्रक्ष्यामि।" "यदा कंसः उग्रसेनसुतः स्वसैन्यैः सह निहन्यते, तदा त्वं धर्मगुप्त, भूमेः भारं विमोक्ष्यसि। तत्र बहुविधानि अद्भुतानि युद्धानि त्वया नेतव्यानि, तानि अहं द्रष्टुम् इच्छामि।" "अतः अहं गच्छामि, गोविन्द; देवकार्यं महद् निष्पन्नम्। सर्वं त्वयि विदितं; शुभं ते अस्तु, अहं यास्यामि।" एवं नारदस्य निर्गम्य, कृष्णः गोपैः पूजितः, गोपीनां एकदृष्टिपथं गोकुलं प्रविवेश। ततः अक्रूरः अपि एकाकी शीघ्ररथेन नन्दगोकुलं प्रति कृष्णदर्शनाय प्रस्थितः। सः चिन्तयामास— "नास्ति कश्चन मत्तः भाग्यशाली, यः स्वांशेनावतारितं चक्रपाणेः मुखं द्रक्ष्यति।" "अद्य मम जन्म सफलं, रात्रिः शुभा जाता, यतः प्रसन्नपद्मलोचनस्य विष्णोः मुखं पश्यामि। अद्य मम नेत्रे सफले, अद्य मम वाचः सफलाः, यतः विष्णुदर्शनानन्तरं संवादो भविष्यति।" "यस्य स्मरणमात्रेण पुरुषपापं नश्यति, तं पद्मलोचनं विष्णोः मुखं द्रक्ष्यामि। यस्मात् वेदाः सर्वाङ्गानि च निष्पन्नानि, तं परमं धाम, तेजस्विनं भगवत्प्रसादं पश्यामि।" "यः यज्ञेषु पुरुषः, पुरुषेषु पुरुषोत्तमः, सर्वसमर्थः— तं जगन्नाथं पश्यामि। इन्द्रः शतयज्ञैः तं पूज्य अमरपतित्वं प्रपेदे; तं अनादिं केशवं पश्यामि।" "न ब्रह्मा, न इन्द्रः, न रुद्रः, न अश्विनौ, न वसवः, न आदित्याः, न मरुद्गणाः तस्य स्वरूपं जानन्ति; स एव हरिः माम् स्पृशिष्यति।" "यः सर्वात्मा, सर्वज्ञः, सर्वमयः, सर्वेषु भूतेषु स्थितः, सर्वत्र व्याप्य तिष्ठति— सः मया सह भाषिष्यते।" "यः मत्स्यकूर्मवराहाश्वसिंहादिरूपेण जगत् रक्षितवान्, सः अजः अद्य मया सह संवादं करिष्यति।" "भगवान् स्वेच्छया मानुषत्वं आश्रित्य, स्वकार्यसिद्धये शरीरं धारयन् अपि, स्वभावतः अविकारः अस्ति।" "अनन्तः, स्थिरायां पृथिव्यां स्थितिं धारयन्, लोकार्थं अवतीर्णः, सः माम् 'अक्रूर' इति सम्बोधयिष्यति।" "एषा पिता-पुत्र-मित्र-भ्रातृ-माता-बान्धवात्मिका माया लोके नातिक्रम्या; तस्मै पुनः पुनः नमः।" "यत्र चित्तं स्थाप्य महामोहं तरति, तं अचिन्त्ययोगिनं ज्ञानमूर्तिं नमामि।" "यज्ञैः यजमानैः 'यज्ञपुरुष' इति, सात्वतैः 'वासुदेव' इति, वेदान्तवित् 'विष्णु' इति उच्यते— तस्मै नमः।" "यथा सर्वस्य लोकस्याधिष्ठानं तस्मिन् प्रतिष्ठितम्, सत्-असत् तस्मिन् एव स्थितम्; सः माम् अनुग्रहीत्वा पश्यतु।" "यत्र स्मरणमात्रेण सर्वमङ्गलं लभ्यते, तं नित्यं अजं पुरुषं हरिं शरणं प्रपद्ये।" एवं भगवद्विष्णुं भक्तिनम्रचित्तः चिन्तयन्, अक्रूरः सूर्ये उदयति गोकुलं प्राप्तः। तत्र सः कृष्णं पश्यति— दुग्धदोहने गवां मध्ये, वत्सानां मध्ये स्थितम्, उत्पलदलश्यामवर्णं। तस्य नेत्रे पद्मदलसन्निभे, उरः श्रीवत्सलाञ्छितं, दीर्घबाहुं, उच्चकुक्षिं, विस्तीर्णवक्षसम्। तस्य मुखं पद्मसन्निभं सुमधुरस्मितं, पादौ रक्तनखौ पृथिव्यां स्थिरौ। पीताम्बरधारी, वनमाल्यभूषितः, हस्ते नीललता, श्वेतपद्मालङ्कृतः। हंसकदम्बचन्द्रसदृशश्वेतवस्त्रधारी, नीलाम्बरधरः च, समीपे बलभद्रं यदुप्रियम् अपश्यत्। सः उन्नतबाहुः, कमलप्रभामुखः, मेघमालया परिवृतः, कैलासशिखररूपः इव आसीत्। तौ दृष्ट्वा अक्रूरस्य हृदयं प्रातः पद्मवत् विकसितम्, सः रोमाञ्चितः, प्रमोदेन अभिभूतः। "एष एव परं ज्योतिः, एषा परा गतिर्भवति, यत्र भगवत्स्वांशः वासुदेवः स्थितः।" "एतेन नेत्रयुग्मेन जगद्धारिणं दृष्ट्वा प्रयोजनं सम्प्राप्तम्; भगवत्कृपया मम शरीरमपि तस्याङ्गस्पर्शफलम् आप्नुयात्।" "कियदिदं महद्भूतं, एष अनन्तरूपः भगवतः पद्महस्तेन पृष्ठं स्पृशेत्, यस्य स्पर्शमात्रेण सर्वपापं विनश्यति, अक्षयः सिद्धिः लभ्यते।