सः तपस्विनां प्रति क्रूरः सदा वनानि विचरन् तानि विनाशयामास। तदा तं भीषणरूपं दृष्ट्वा गोपालाः तेषां पत्न्यश्च भयाकुलाः “कृष्ण! कृष्ण!” इति आक्रन्दन्। ततः केशवः सिंहनादं कृत्वा ताडनं च कृत्वा तं ध्वनिं श्रुत्वा अरिष्टः दामोदरं समीपं जगाम। शृंगाग्रं अग्रे स्थापयन्, दृष्टिं कृष्णनाभौ स्थापयन्, स पापात्मा अरिष्टासुरः कृष्णं प्रति धावन्। तं वृषासुरं समीपं आगच्छन्तं दृष्ट्वा कृष्णः बलसम्पन्नः स्थाने स्थिता उपहासस्मितं कृत्वा न चचाल। स समीपं आगच्छन्, मधुसूदनः तं आक्रमणं इव गृहीत्वा, जानुना उदरे ताडितवान्, शृंगं दृढं गृहीत्वा। तस्य गर्वं बलं च भङ्क्त्वा, शृंगयोः गृहीत्वा, कृष्णः अरिष्टस्य ग्रीवं जलवस्त्रं इव मर्दितवान्। शृंगं एकं विदार्य तेन ताडितवान्; स महासुरः मुखात् रुधिरं वमन् मृतः। तस्मिन् दैत्ये हते, गोपालाः जनार्दनं स्तुतवन्तः, यथा देवाः पुरा इन्द्रं जम्भनाशे स्तुतवन्तः। श्रीपराशरः उवाच — यदा ककुद्मत् हतः, अरिष्टः निहतः, धेनुकः पतितः, प्रलम्बः नीतः, गोवर्धनगिरिः धृतः, यदा कालियः नागः निग्रहितः, तुङ्गद्रुमः गर्वितः भग्नः, पूतना हता, शकटः उलूखलः च उलूखलितः, तदा नारदः कंसं सर्वं यथाक्रमं उक्तवान्, देवकीत् यशोदायाः गर्भपरिवर्तनादि आरभ्य। एतत् सर्वं नारदात् श्रुत्वा, देवात् आगतम्, कंसः पापबुद्धिः वसुदेवम् प्रति कोपितः। क्रोधेन गृहीतः, यदूनां सभायां सर्वान् यदून् तिरस्कृत्य, यदुवंशं निन्द्य, किं कर्तव्यं इति चिन्तयामास। “रामकृष्णयोः बालयोः, यावत् तौ न वृद्धौ न बलसम्पन्नौ, तावत् तौ मया हन्तव्यौ; वृद्धौ तु अवध्यौ भविष्यतः। चाणूरः महाबलः, मुष्टिकः महाबलः — ताभ्यां मल्लयुद्धं आयोज्य, तौ दुष्टबुद्धी बालौ मया मारयिष्ये। व्रजाद् धनुष्यमहोत्सवम् उपलक्ष्य, तौ आमन्त्र्य, यत्नं करिष्ये यथा तौ विनश्यतः। श्वफलकस्य वीरपुत्रम् अक्रूरम्, यदूनां श्रेष्ठम्, गोकुलं प्रेषयिष्ये, तौ बालौ आनयितुं। केशिनं च भीषणम्, वृन्दावने विचरन्तम्, प्रेषयिष्ये; स बलसम्पन्नः तौ हन्तुं यतिष्यते। गजः कुवलयापीडः, मम श्रेष्ठमहामत्तेन प्रेरितः, तौ वसुदेवपुत्रौ गोपालबालौ आगच्छन् हन्तुं यतिष्यते।” श्रीपराशरः उवाच — एवं चिन्तयित्वा, पापहृदयः कंसः अक्रूरं वीरं यदुं सम्बोध्य, रामजनार्दनयोः वधाय उक्तवान्। कंसः उवाच — “हे दानाध्यक्ष! मम प्रियार्थं यथा वदामि तथा कुरु; रथं आरोह्य नन्दस्य गोकुलं गच्छ। तत्र वसुदेवस्य पुत्रौ, विष्णुंशस्य अंशात् जातौ, वर्धमानौ, मम विनाशाय नियतौ, दुष्टौ। मम धनुष्यमहोत्सवः चतुर्दशीदिवसे भविष्यति; तौ मल्लयुद्धाय आनय। चाणूरमुष्टिकौ मम मल्लौ युद्धकुशलौ ताभ्यां युद्धं कर्तुं योजय; सर्वलोकः तेषां स्पर्धां पश्यतु। कुवलयापीडः गजः श्रेष्ठमहामत्तेन प्रेरितः, तौ वसुदेवपुत्रौ पापौ बालौ हन्तुं यतिष्यते। वसुदेवम्, नन्दगोपं, तयोः पितरौ, उग्रसेनं च पापबुद्धिं हत्वा, गोपालानां सर्वं धनं पशूं च ग्राह्य। त्वं दानाध्यक्षः, अन्ये सर्वे यदवः मम शत्रवः; तान् एकैकं नाशयिष्ये। तदा यदुवंशं कण्टकवर्जितं स्थापयिष्यामि; अतः त्वं वीरः मम प्रियार्थं गच्छ। यथा महिषाय घृतं दधि च आनयन्ति, तथा त्वं स्वजनान् शीघ्रं गोपालान् आनयितुं प्रेरय।” श्रीपराशरः उवाच — एवं आज्ञां प्राप्य, अक्रूरः भक्तः द्विजः, हर्षितः, कृष्णदर्शनाय उत्सुकः, श्वः गन्तुं उद्यतः। “एवं भविष्यति” इति राज्ञे उक्त्वा, दिव्यं रथं आरोह्य, मधुप्रियां मथुरां नगरीं त्यक्त्वा निर्गच्छत्। श्रीपराशरः उवाच — केशी, बलसम्पन्नः, कंसस्य दूतः, कृष्णवधकामः, वृन्दावनं प्रविष्टवान्। स भूमिं खुरैः विदारयन्, पुच्छप्रक्षेपेण मेघान् विक्षिपन्, चन्द्रसूर्यपथेषु धावन्, गोपालान् प्रति आक्रमन्। तस्य घर्षणध्वनिं श्रुत्वा, गोपालाः, तस्य अश्वदैत्यानां सेवकाः, भयाकुलाः गोपिकाः च, गोविन्दं शरणं गच्छन्। तेषां “रक्ष रक्ष!” इति आक्रन्दं श्रुत्वा, गोविन्दः मेघनिनादसदृशं वाक्यं उवाच — “अलम् भयेन गोपालाः! केशीद्वारेण किमर्थं भयाकुलाः? गोपजन्मिनां मध्ये वीर्यं भयेन नष्टम्। किम् अस्ति अस्मिन् तुच्छे जीवने, यस्य घर्षणं केवलं भयम् जनयति, असुरबलसम्पन्नः पापात्मा अश्वः क्रीडति। आगच्छ, आगच्छ, पापिन्! अहम् कृष्णः, पिनाकधरस्य पूष्णः सदृशः; ते मुखात् सर्वदन्तान् निष्क्रान्तान् करिष्यामि।” एवं स गोपालान् रक्षायै स्थितः, केशिनं हन्तुं उद्यतः।