हरिः, पुण्यकर्मा, तासां गोपीनां सह, यासाम् आनन्दितचित्तानां, रासमण्डले सन्मानपूर्वकं क्रीडितवान्। रासमण्डलं स्थापितं सति अपि, गोप्यः कृष्णसमीपं गन्तुम् उत्सुकाः, स्थिरं स्थाने न तिष्ठन्ति स्म। हरिः, प्रत्येकं गोपीं हस्तेन गृहीत्वा, रासमण्डलं निर्मितवान्; तस्य हस्तस्पर्शेन तासां नेत्राणि निमीलितानि। ततः रासक्रीडा आरभ्यते स्म, नूपुरध्वन्या, गीतैः च संगीतैः च अनुक्रमेण संयुक्ता। गोप्यः कृष्णं, शरदिन्दुं, चन्द्रप्रभां, पद्मसरोवरं च गायन्ति स्म; किन्तु पुनः पुनः केवलं कृष्णनामैव उच्चारयन्ति स्म। रासविलासेन श्रान्ता गोपी, नूपुरध्वन्या सह, मृदुलं बाहुं मधुसूदनस्य स्कन्धे स्थापयति स्म। अन्याः गोप्यः, दीप्तबाहवः, कृष्णं आलिंग्य च चुंबन्ति स्म, गीतैः स्तवैः च कौशलं मधुसूदनं स्तुवन्ति स्म। हरिणः गण्डे गण्डं संलग्नं कृत्वा, गोप्याः बाहवः रोमाञ्चिताः, स्वेदः च घनः अभवत्। रासगीतं गायमानाः, 'कृष्ण' शब्दः उच्चैः उच्चैः श्रूयते स्म; 'कृष्ण, कृष्ण' इति स्तुवन्त्यः तासां स्वरः त्रिधा अभवत्। हरिः यदा रासमण्डलात् निर्गतः, गोप्यः तं अग्रे स्थित्वा समागच्छन्ति स्म; प्रवाहस्य विपरीतेन च अनुगतेन च मार्गे, हरिं समीपं गच्छन्ति स्म। एवं गोपिकाभिः सह मधुसूदनः आनन्दं अवाप, यथा एकः क्षणः दशकोटियुगसमः अभवत्। पतिभिः, पितृभिः, भ्रातृभिः च निगृहीताः अपि, गोप्यः रात्रौ कृष्णेन सह रमन्ति स्म। मधुसूदनः तासां यौवनस्नेहं सम्मान्य, यस्य स्वरूपं अप्रमेयम्, तासां सह रात्रीनि क्षणवत् यायापयत्। भगवान्, स्वस्वरूपधारी, पतिषु, स्त्रीषु, सर्वेषु च प्राणिषु, सर्वत्र व्याप्य स्थितवान्। यथा आकाशं, अग्निः, पृथिवी, आपः, वायुः च सर्वेषु प्राणिषु व्याप्य स्थितानि, तथा सः सर्वत्र व्याप्य स्थितवान्। एकदा, सन्ध्याकाले, जनार्दनः रासविलासे निमग्नः अभवत्; तस्मिन्नेव समये, अरिष्टः गोकुलं प्रति आगतः, भीतिं जनयन्। सः, मेघछायातुल्यशरीरः, तीक्ष्णशृङ्गः, क्रूरदृष्टिः, शृङ्गाग्रैः भूमिं अतिशयम् उत्खनयन्। जिह्वया ओष्ठान् पुनः पुनः लिः, क्रोधात् पुच्छं उत्कटितम्, दृढस्कन्धः, तीव्रम् उद्देशं कृत्वा गतः। उन्नतकुब्जः, विशालः, अवारण्यः, मलमूत्रलिप्तशरीरः, गोषु क्लेशं जनयन्। शिथिलग्रीवः, विशालमुखः, वृक्षचिह्नितवदनः, वृषरूपराक्षसः वत्सान् भूमौ पतितवान्। सः, तपस्विषु क्रूरः, वनानि नित्यं विनाशयन् विचरति स्म। तं उग्ररूपं दृष्ट्वा, गोपाः गोप्यः च, भयात् आकुलाः, 'कृष्ण! कृष्ण!' इति उच्चैः चक्रुः। ततः केशवः सिंहनादं कृत्वा, ताडनं कृत्वा, तं शब्दं श्रुत्वा, अरिष्टः दामोदरं अभिमुखं अभवत्। शृङ्गाग्रं अग्रे स्थापयन्, कृष्णनाभिं निरीक्ष्य, दुष्टात्मा वृषराक्षसः कृष्णं प्रति अभ्यधावत्। तं वृषराक्षसं समीपं आगच्छन्तं दृष्ट्वा, कृष्णः स्थिरः, तिरस्कारस्मितं कृत्वा, तिष्ठति स्म। सः समीपं आगतः, मधुसूदनः तं आक्रान्तं इव गृहीत्वा, जानुना उदरे ताडितवान्, शृङ्गं दृढं गृहीत्वा। तस्य गौरवं बलं च भङ्क्त्वा, शृङ्गे गृहीत्वा, कृष्णः तस्य ग्रीवां जलद्रवमिव मथितवान्। एकं शृङ्गं निष्कृत्य, तेन तं ताडितवान्; महादैत्यः मुखात् रक्तं वमन् मृतः। तस्य दैत्यस्य वधेन, गोपाः जनार्दनं स्तुतवन्तः, यथा देवगणाः इन्द्रं जम्भवधसमये स्तुतवन्तः। पराशरः उवाच — यदा ककुद्मत् हतः, अरिष्टः वधितः, धेनुकः निपातितः, प्रलम्बः समाप्तः, गोवर्धनगिरिः धृतः, कालियः नागः शान्तः, तुङ्गद्रुमः गर्वितः भग्नः, पूतना हता, शकटः विपर्यस्तः, तदा नारदः कंसं सर्वं क्रमशः कथितवान्, देवकीयाः गर्भस्य यशोदां प्रति स्थानादारभ्य। नारदात् सर्वं श्रुत्वा, देवात् आगतम्, दुष्टचित्तः कंसः वसुदेवम् प्रति कोपितः अभवत्। क्रोधेन युक्तः, यदुवंशं सभायाम् अवमन्य, यदुवंशं निन्द्य, किं कर्तव्यम् इति चिन्तितवान्। रामकृष्णयोः बाल्ये स्थितयोः, यावत् पूर्णयौवनं न प्राप्नुतः, तावत् तौ मया हन्तव्यो, यतः वृद्धौ तौ दुर्जयौ भविष्यतः। चाणूरः महाबलः, मुष्टिकः अतिबलवान् — तयोः सह मल्लयुद्धं कृत्वा, तौ दुष्टचित्तौ बालौ मया हन्तव्यौ। व्रजात् धनुर्यागस्य निमित्तेन तौ आमंत्र्य, यथासंभवम् तयोः विनाशं करिष्यामि। श्वफलकस्य वीरपुत्रम् अक्रूरं, यदूनां श्रेष्ठम्, गोकुलं प्रेषयिष्यामि, तौ बालौ आनयितुं। भीमः केशिन् अपि, वृन्दावने विचरन्, तत्र तौ हन्तुं प्रेषयिष्यामि। कुबलयापीडः गजः, प्रमुखमहामत्तेन प्रेरितः, आगते तयोः वसुदेवपुत्रयोः गोपालयोः, तौ हन्ति। एवं श्रीपराशरः उक्तवान्।