श्राद्धकर्मविधिं विदित्वा, यः पुरुषः स्यात्, स देवतानां प्रति यथाविधि यवोदकं समर्पयेत्, तेषां च माल्यानि, गन्धान्, धूपान्, दीपांश्च विधिपूर्वकं निवेदयेत्। पितॄणां तु सर्वं तद्विधाय, सवाम्यनुज्ञया वाममार्गेण कृतं भवेत्; ततो द्विधाकृतां कुशां समर्पयेत्। मन्त्रैः सह पितॄणामाह्वानं कर्तव्यं, तेषां च वाममार्गेण तिलोदकाद्यर्घ्यं समर्पयेत्, हे राजन्। तस्मिन्नपि काले यदि कश्चित् अतिथिः, राजा वा यात्रिकः, भोजनकाङ्क्षी आगच्छेत्, स ब्राह्मणानामनुज्ञया यथेष्टं तं भोजयेत्। योगिनः च, स्वस्वरूपं न प्रकाशयन्तः, नानारूपधारिणः, मानवहिताय भूमौ विचरन्ति। अतः, श्राद्धकाले आगतमतिथिं सम्यक् सत्कुर्वीत; न सत्कृतो ह्यतिथि श्राद्धस्य फलं नाशयति। भक्ष्यं तु, लवणोपस्करवर्जितं, वह्नौ समर्पयेत्; ब्राह्मणानामनुज्ञया, हे नरश्रेष्ठ, त्रिवारं तदाचरेत्। प्रथमं वह्नये हविर्देयं “स्वाहा” इति उच्चार्य; ततः सोमाय, पितृसंबन्धिने, समर्पयेत्। ततो वैवस्वताय तृतीयं हविर्देयं; हविर्निष्कृष्टशेषं पितॄणां पात्रेषु स्थापयेत्। ततः, सुशिक्षितं रुचिकरं च अञ्जलिं भक्ष्यस्य दद्यात्; समर्प्य, यथेष्टं वचः सान्त्वपूर्वकं ब्रूयात्। शान्तचित्तैः, मृदुभावैः, प्रशान्तैः तपस्विभिः एतत् भोजनं भक्त्या, दमेन, क्रोधरहितं च समर्पयेत्। रक्षोमन्त्रान् जपेत्, तिलान् भूमौ विकीर्य, ततः पितॄन् ध्यायेत्, हे द्विजश्रेष्ठ। “मम पिता, पितामहः, प्रपितामहः च ब्राह्मणदेहेषु स्थिताः अद्य तृप्तिमवाप्नुयुः। ये च हव्यपोषितरूपाः, तेऽपि अद्य तृप्तिं लभन्ताम्। ये च पृथिव्यां मयार्पितपिण्डेन तृप्तिमर्हन्ति, तेऽपि तृप्तिमवाप्नुयुः। मम भक्त्या, मया यदुक्तं तेन च ते तृप्तिमवाप्नुयुः। मम मातामहः, तस्य पिता, तस्य च पिता तृप्तिमवाप्नुयुः; सर्वे देवाः परमां तृप्तिमाप्नुयुः, दुष्टात्मानः विनश्यन्तु।” “हरिः यज्ञेशः, सर्वहव्यानां भोक्ता, अक्षरः प्रभुः, अत्र स्थितः; तस्य सन्निधानेन सर्वे राक्षसाः, असुराः च शीघ्रं गच्छन्तु।” एवं तृप्ते ब्राह्मणेभ्यः भूमौ भोजनं विकीर्य, पुनः पुनः आचमनीयम् उदकं दद्यात्। तैः भूमिस्थभोजनैः तृप्तैः अनुमते, ततो मनसा एकाग्रः तिलयुतं पिण्डं सम्यक् समर्पयेत्। तिलोदकं पितृतीर्थात् आदाय, तेनैव जलैः मातामहादिभ्यः पिण्डं निवेदयेत्। दक्षिणतः न्यस्ते कुशासनस्य पुष्पधूपाद्युपशोभिते, प्रथमं स्वपित्रे पिण्डं अन्नशेषे समर्पयेत्। पितामहाय, तस्य च पित्रे, क्रमशः अन्यान् पिण्डान् दद्यात्; कुशासनं आधाय, लेपनमर्दनपूर्वकं तान् तर्पयेत्। एवं मातामहादीनपि गन्धमाल्याभ्यां शोभितान् पिण्डान् समर्पयेत्; ततो ब्राह्मणश्रेष्ठान् पूज्य, तेषां पुनः आचमनीयम् जलं दद्यात्। प्रथमं भक्त्या, एकचित्तेन, निर्दिष्टं दानं पितृभ्यः “शिवं भवतु” इत्यनुग्रहपूर्वकं शक्त्यनुसारं दद्यात्। दानं समर्प्य, विश्वेदेवमन्त्रं जपेत्, “सर्वे विश्वेदेवाः अत्र एतेन तुष्टिमाप्नुयुः” इति। ब्राह्मणैः “एवं भवतु” इति उक्ते, तेषां आशिषः याचेत्; पशून् विसर्जयितुं पूर्वं पितॄन् विसर्जयेत्। एष एव क्रमः मातामहादीनां अपि, देवैः सह, भोजनदानविसर्जनेषु स्मृतः। देवद्विजपूजायाः पूर्वं, आत्मानं शिरःपादपर्यन्तं शुद्धीकुर्यात्; पितृमातामहयोः पूर्वमेव समर्पणं कुर्यात्। स्नेहसम्मानपूर्वकं वचनं दद्यात्, तान् पूजयेत्; तेषामनुज्ञया द्वारान्तं अनुगम्य निर्गच्छेत्। अनन्तरं, प्राज्ञः वैश्वदेवं नाम नित्यकर्म आचरन्, सत्कार्याः, सेवकाः, बान्धवाः चैव सह भोजनं कुर्यात्। एवं प्राज्ञः पितृमातामहयोः श्राद्धं सम्यक् आचरन्; श्राद्धतृप्तैः पितृभिः सर्वकामाः प्रदीयन्ते। त्रीणि श्राद्धस्य शोधकानि—पौत्रः, कुशा, तिलाः; रूप्यदानं, आख्यानश्रवणं, स्तुतिगानं च। श्राद्धकर्मणि क्रोधः, यात्रा, शीघ्रता च त्याज्याः; एतानि त्रयाणि भोक्त्रापि न वर्यन्ते, हे राजन्। विश्वेदेवाः, पितरः, मातामहाः, कुलं च यथावत् श्राद्धं कुर्वता पुष्यन्ति। पितृगणः सोमेन तर्प्यते, चन्द्रः यज्ञस्य आधारः; योगसंयुक्तं श्राद्धं तस्मात् प्रशस्यते, हे राजन्। सहस्रब्राह्मणसन्निधौ स्थितः योगी, सर्वान् भोक्तॄन् यजमानं च उद्धरति, हे राजन्। ततः, औरव उवाच—श्राद्धे हविर्भोजनं, मत्स्यं, शशमांसं, नकुलमांसं, वराहमांसं, अजमांसं, मेषमांसं, हरिणमांसं, गवयमांसं च दातव्यम्। एवं मासानुसारं मेषगवयमांसं च दत्तं पितॄन् तर्पयति; वध्रीनसस्य मांसं तु सदा तुष्टिदायकम्। खड्गमीनमांसं, कालशाकं, मधु च श्राद्धे श्रेष्ठं, हे राजन्, परमं तुष्टिदायकम् इति। एवं श्राद्धकर्मणः विधिः सम्यग् निरूपितः, येन पितरः, मातामहाः च तृप्तिमवाप्नुवन्ति, सर्वकामप्रदायिनः भवन्ति च।