सुरक्षितेषु तेषु स्थलेषु, गोपालकाः स्वेच्छया निवसन्तु, निर्भयमनाः प्रविशन्तु, न च गिरिशस्य पतनात् भीतिम् अन्वविन्दन्—इति श्रीकृष्णेन समाश्वास्य, ते गोपालकाः स्वैः पशुभिः सह, रथेषु स्वधनानि स्थापयित्वा, क्लान्ताः गोप्यः चानुगच्छन्त्यः, तत्र प्रविविशुः। श्रीकृष्णः अपि तं गोवर्धनगिरिं स्थिरतया धृत्वा, व्रजवासिभिः विस्मय-हर्ष-पूरित-नेत्रैः निरीयमानः, तत्र स्थितवान्। तस्य कर्मणा प्रमुदितैः गोपैः गोप्यश्च, प्रेम्णा विस्तीर्णलोचनैः, सः स्तूयमानः, गिरिं बिभ्रद् दृष्टः। सप्त रात्राणि, महती मेघमाला, इन्द्रेण प्रेरिता, नन्दस्य गोकुलं प्रावृष्य, गोपालानां विनाशाय वर्षन्त्यभूत्। तदा श्रीकृष्णः, गोवर्धनं धृत्वा, गोकुलं रक्षितवान्, तान् मृषावादिनः मेघान् अवारयत्। आकाशे शान्ते, इन्द्रः स्ववाक्यस्य व्यर्थत्वं दृष्ट्वा, हृष्टं गोकुलं निरीक्ष्य, स्वस्थानं प्रत्यगच्छत्। अनन्तरं श्रीकृष्णः, व्रजजनैः विस्मितमुखैः पश्यद्भिः, तं महागिरिं स्वस्थाने न्यवेशयत्। अथ श्रीपाराशरः उवाच—यदा गोवर्धनः धृतः, गोकुलं च रक्षितम्, तदा इन्द्रः, यज्ञपतिः, कृष्णदर्शनाय कामयामास। सः शत्रुनाशनः, ऐरावतं गजेन्द्रं आरुह्य, गोवर्धनगिरौ कृष्णं ददर्श। सः कृष्णं, महाबलम्, गोपालरूपेण सर्वलोकपालकम्, गोपबालैः परिवृतं, पश्यन्, गरुडं च, स्वबलच्छन्नं, श्रीहर्याः शिरसि पक्षैः छायां कुर्वाणं, ददर्श। सर्पराजात् दूरे अवतीर्य, इन्द्रः, हर्षविस्तीर्णलोचनः, सस्मितः, मधुसूदनं इदं वचनमुवाच—"कृष्ण, कृष्ण, तद् शृणुष्व यदर्थं अहं प्राप्तः। महाबाहो, अन्यथा न मन्यथाः। त्वमेव परः प्रभुः, जगतः भारहरणाय अवतीर्णः। मदीययज्ञविरोधात्, अहं मेघान् गोपविनाशाय आज्ञापयम्। तैः इयं आपत्तिर्नीताः। त्वं तु गिरिं उद्धृत्य गाः रक्षितवान्; तव वीर्यं अद्भुतं च कर्म दृष्ट्वा तुष्टोऽस्मि। देवकार्यं सिद्धम् इति मे मतिः, यतः त्वं गिरिं एकहस्तेन धारयामास। गवां प्रेरणया अहं त्वत्समीपं प्राप्तः; त्वया महता रक्षणं कृतम्, तव पूजार्थम्। अतः, कृष्ण, गवां वचसा प्रेरितः, त्वां अभिषेचयिष्यामि; उपेन्द्र, त्वं गोविन्दः, गवां नाथः भविष्यसि।" ततः श्रीपाराशरः उवाच—इन्द्रः, ऐरावतगजात् सुवर्णपात्रं गृहित्वा, तेन शुद्धतोयेन श्रीकृष्णस्याभिषेकं चकार। तस्मिन्नभिषेके समुपस्थिते, गावः पृथिव्यां दुग्धधाराः स्रवयामासुः। उपेन्द्रजनार्दनस्य गवां प्रार्थनया अभिषेकं कृत्वा, इन्द्रः स्नेहेन विनयेन च पुनरुवाच—"गवां याचना पूर्णा; शृणु, अन्यदपि वचः मम, यदहं पृथिव्याः भारनिवृत्त्यर्थं वदामि। मम अंशः अर्जुनः पृथिव्यां अवतीर्णः; सदा सः त्वया रक्षितव्यः। सः वीरः भारहरणाय त्वां साहाय्यं करिष्यति; त्वया सः आत्मवत् रक्षितव्यः।" भगवानुवाच—"वेदाहं, भारतनन्दन, पार्थः तवांशसम्भूतः, पृथिव्यां जातः; यावत् अहं स्थास्यामि, तावत् तं रक्षिष्यामि। यावत् अहं पृथिव्यां तिष्ठामि, तावत् कश्चन युद्धे अर्जुनं न जयेत्, शत्रुसूदन। कंसो महाबलः, अरिष्टासुरः, केशी, कुवलयापीडः, नरकः, अन्ये च—एतेषां नाशे महायुद्धं भविष्यति; तदा, सहस्राक्ष, पृथिव्याः भारः निष्कास्यते। अतः त्वं गन्तुमर्हसि; पुत्रस्य दुःखं मा कृथाः; अर्जुनस्य शत्रवः मम सन्निधौ न विजेष्यन्ति। अर्जुनस्य कृते, युद्धे समाप्ते, सर्वान् युधिष्ठिरप्रमुखान् पुत्रान् अक्लिष्टान् कुन्त्यै प्रत्यापयिष्यामि।" एवमुक्त्वा, देवराजः जनार्दनं परिष्वज्य, ऐरावतगजमारुह्य, दिवं पुनर्ययौ। कृष्णः, गाः गोपालांश्च गृहीत्वा, गोपिकानां कटाक्षपवित्रितेन मार्गेण, पुनः व्रजं प्रतिजगाम। इन्द्रे निर्गते, गोपाः कृष्णं, निष्कल्मषकर्मणं, गोवर्धनधारिणं दृष्ट्वा, स्नेहेन इदं वचनमूचुः—"महाबाहो, त्वया अस्माकं गवां च महतो भयात् रक्षणं कृतम्, गिरिधारणेन। बाल्यलीला च गोपालभावः च अयुक्तम्; तव कर्माणि दिव्यानि—किमेतदर्थम्, प्रिय? वद। त्वं कालयं जलस्थं जितवान्, प्रलम्बं हतवान्, गोवर्धनं च धृतवान्—एतानि दृष्ट्वा अस्माकं मनांसि विचलितानि। सत्यं सत्यं, अचिन्त्यवीर्य, एतानि तव कर्माणि दृष्ट्वा, त्वां मानुषमिव न मन्यामहे। केशव, व्रजस्य स्त्रीबालानां स्नेहः त्वयि, तवैतानि कर्माणि सर्वैः अपि देवैः असाध्यानि।" एवं, श्रीकृष्णस्य अद्भुतकर्माणि, गोवर्धनधारणं, इन्द्रस्य पूजनं च, व्रजवासिनां विस्मयं, स्नेहं च जनयामासुः।