अथ तस्मिन्नेव काले, मेघघोषैः स शब्दिताः दिशः, विद्योत्स्फुलिङ्गैः भीताः सन्तः, जलधाराभिः प्रपात्यमानाभिः समन्ततः प्रववुः। अनवरतवृष्ट्या जगत्सर्वं तमसा संवृतम्, ऊर्ध्वमधस्तिर्यग्भूतं सर्वं निमग्नमिवाभवत्। तत्र त्वरितवृष्टिवाताभिहताः गावः, पृष्ठोरूशीर्षकण्ठेषु कृशाः, प्राणान् त्यक्तुम् आरब्धाः। केचन गावः स्वैः वत्सैः समाश्लिष्य स्थिताः, अन्याः तु वत्सवियोगेन वह्निना वह्यमानाः सलिलप्रवाहैः प्रावर्तन्त। तदानीं वत्साः वातात्कम्पितग्रीवाः शोकवदनाः, कृशस्वरेण कृष्णं प्रति याचमानाः इव व्याहरन्। एवं सम्पूर्णं गोपग्रामं, गोवृषान्, गोप्यश्च महतीं क्लेशावस्थां प्राप्तान् दृष्ट्वा, श्रीहरिः, हे मैत्रेय महर्षे, मनसा विचिन्तयामास। स चिन्तयन्, “इन्द्रेणायं महात्मना, यज्ञविघातद्वेषेण, कृतः प्रकोपः; अधुना मया सर्वं गोक्षेत्रं रक्षितव्यम्। धैर्येणायं महान् गिरिरुत्पाट्य, छायायामिव महाच्छत्रमिव, गोकुलस्योपरि धारयिष्यामि” इति निश्चित्य, श्रीपराशर उवाच—कृष्णः क्रीडया एकहस्तेनैव गोवर्धनं महागिरिमुत्पाट्य धृतवान्। तं पर्वतमुत्पाट्य, सस्मितं वदन् कृष्णः गोपान् अवोचत्—“शीघ्रं प्रविशत; वृष्टिः निवारिता। एषु सुरक्षितेषु स्थानेषु यथेष्टं तिष्ठत; पर्वतपतनभीतः मा भूयात्।” तेनैवमुक्ताः सर्वे गोपाः, स्वैः पशुभिः सह, सामानि रथेषु स्थापयित्वा, श्रान्ताः गोप्यश्च तत्र प्रविविशुः। श्रीकृष्णः अपि तं पर्वतं स्थिरं धृत्वा, व्रजवासिभिः विस्मयप्रहर्षपूर्णनयनैः निरीक्ष्यमाणः स्थितवान्। तस्य कर्मणा हृष्टाः गोपगोप्यः, स्नेहविस्तृतलोचनाः, तं स्तुवन्तः, कृष्णः पर्वतं बिभ्रत् स्थितवान्। सप्त रात्र्यः, महती मेघमाला, इन्द्रेण प्रेरिता, नन्दगोकुले ववर्ष; गोपानां विनाशाय। तदा, धृतगिरिः कृष्णः, गोकुलं रक्षितवान्, मिथ्यावादिनः तान् मेघान् निवार्य, बलविघातकः बभूव। यदा नभः शुद्धमभवत्, हे ब्रह्मन्, इन्द्रः स्ववाक्यस्य व्यर्थत्वं ज्ञात्वा, हृष्टं गोकुलं दृष्ट्वा, स्वस्थानं प्रतिजगाम। अनन्तरं श्रीकृष्णः महतीं गोवर्धनगिरिं स्वस्थाने स्थापयामास; तं व्रजजनाः विस्मयपूर्णमुखैः निरीक्षन्त। अथ श्रीपराशर उवाच—यदा गोवर्धनधारणेन गोकुलं त्रातम्, तदा इन्द्रः, यज्ञपतिः, कृष्णदर्शनकामः अभवत्। तदा इन्द्रः, ऐरावतं महागजमारोह्य, रिपुसूदनः, गोवर्धनपर्वते स्थितं कृष्णं ददर्श। स महाबलम् कृष्णं, गोपालरूपिणं, जगत्सर्वरक्षकम्, गोपबालैः परिवृतं अपश्यत्। तत्रैव, गरुडं विहङ्गपतिं, स्वशक्त्या गूढम्, हर्याः शिरसि पत्रच्छायां कुर्वन्तं अपि ददर्श। ततः स इन्द्रः, नागपतिं दूरे त्यक्त्वा, हर्षविस्तृतलोचनः सस्मितः, मधुसूदनं वाक्यमुवाच—“कृष्ण, कृष्ण! यदर्थं अहम् आगतः, तत् शृणु; महाबाहो, अन्यथा न मन्यस्व। त्वमेव परमेश्वरः, लोकभारहरणाय अवतीर्णः, सर्वधारकः। मया यज्ञविघातद्वेषेण, गोकुलविनाशाय, महाभ्राणां प्रेषणं कृतम्; तैः एषोऽयं विनाशः कृतः। त्वया तु पर्वतोद्धरणेन गावः रक्षिता; तवैतत् वीर्यं अद्भुतं कर्म, तेन अहं तुष्टः। देवकार्यं सम्पन्नमिति मन्ये, यतः त्वया एकेन हस्तेनायं श्रेष्ठः पर्वतः धृतः। गवां प्रेरणया अहम् आगतः; त्वया महान् रक्षः कृतः, तव पूजार्थं। तस्मात्, गवां वचनेन प्रेरितः, त्वां अभिषिञ्चामि; उपेन्द्र! त्वं गोविन्दो, गोपतिः भविष्यसि।” ततो, श्रीपराशर उवाच—इन्द्रः ऐरावतात् सुवर्णपात्रं गृहित्वा, तेन शुद्धतोयेन उपेन्द्रं जनार्दनं गवां प्रार्थनया अभ्यषिञ्चत्। अभिषेकसमये, तत्रैव, गावः पृथिव्यां क्षीरधाराः स्रवयामासुः। अभिषिक्ते उपेन्द्रे जनार्दने, इन्द्रः स्नेहविनयपूर्वकं पुनः वाक्यमुवाच—“गवां याचना पूर्णा; अधुना शृणु ममान्यं वचनं, यदहं पृथिवीभारनिवृत्त्यर्थं वदामि। ममांशः पुरुषर्षभ! पृथिव्यां अर्जुनरूपेण जातः; सदा स रक्ष्यः त्वया। स वीरः पृथिवीभारनिवृत्तौ त्वाम् उपकरिष्यति; सदा आत्मवत् रक्ष्यः स्यात्। भगवानुवाच—जानामि, भारतवंशज, इन्द्रांशसम्भवः पार्थः पृथिव्यां जातः; यावत् अहं स्थास्यामि, तावत् तं रक्षिष्यामि। यावदहमिह, तावत्क: अपि युद्धे अर्जुनं न जयेत्, हे शत्रुतापन। कंसः महाबाहुः, अरिष्टासुरः, केशी, कुवलयापीडः, नरकः, अन्ये च—एतेषां वधे, हे इन्द्र, महायुद्धं भविष्यति; तदा, सहस्राक्ष, पृथिव्याः भारः निःसृतः स्यात्” इति। एवं श्रीविष्णुपुराणे कृष्णगोवर्धनधारणं, इन्द्रस्य तदनन्तरं आगमनं, अभिषेकः, अर्जुनरक्षावचनं च, सम्यक् सम्पन्नम्।