श्रीकृष्णः गिरिशृङ्गे स्वरूपमाधाय, "अहं गिरिर्भवामि" इति घोषयन्, गोपश्रेष्ठैः समानीयमानं बहु भोजनं स्वीकृतवान्। तत्रैव अन्येन स्वरूपेण कृष्णः गोपैः सह गिरिशिखरमुत्पत्य, तं गिरिं पूजयामास, स्वस्य द्वितीयं रूपं प्रकटयन्। ततः स दृष्टेः अन्तर्धाय, गोपाः वरान् प्राप्य, तं गिरिं परिवेष्ट्य स्वगोकुलं प्रत्युपाजग्मुः। अथ श्रीपराशरः उवाच—यदा तद्देवयजनं भग्नं, तदा इन्द्रः महाक्रोधेन सम्पूर्णः, संवर्तकाख्यान् वर्षगणान् मेघान् सम्बोधितवान्। "मे मम वचः श्रुत्वा, हे मेघाः, त्वरया मम आज्ञां निर्वर्तयत। नन्दगोपः, दुर्बुद्धिः सः, अन्यैः गोपैः सह, कृष्णे आश्रित्य तस्य बलेन च, यज्ञविघातं कृतवान्। तेषां जीविका गावः एव, तस्मात् मम आज्ञया ताः गावः वर्षेण पीड्यन्ताम्। अहम् अपि गजराजोपमं गिरिशिखरं समारुह्य वायुवर्षविसर्गे सहकारं करिष्यामि।" एवं समादिष्टाः तैः, मेघाः तीव्रं वातवर्षसंभारं सृष्टवन्तः, येन गावः क्लेशं प्राप्नुवन्। क्षणेन भूमिः, दिशः, आकाशश्च एकेन महावर्षेण आवृताः। मेघघोषैः, विद्युद्भिः भीतैः, दिशः शब्दैः पूरिताः, जलधाराः स्रवत्। अनवरतवर्षेण जगत् तमसि मग्नम्, उपरि अधः सर्वत्र निमग्नवत् अभवत्। शीघ्रवर्षवायुभिः पीडिताः गावः, जठरपृष्ठजानुशिरोग्रीवाः दुर्बलाः, प्राणान् त्यक्तवन्त्यः। केचन गावः वत्सान् पार्श्वे स्थापयित्वा स्थिताः, अन्याः वत्सैः वियुक्ताः आप्लावनेन नीताः। वत्साः, वातेन कम्पितग्रीवाः, दुःखितमुखाः, कृशान् स्वरेण कृष्णं प्रति आर्त्या आक्रन्दन्तः। तदा सर्वं गोकुलं, गावः, गोपाः, गोप्यः च महतीं विपत्तिं प्राप्य, हरिः गम्भीरं चिन्तयामास, "इदं महेन्द्रेण कृतं, यज्ञभङ्गद्वेषेण। अधुना सम्पूर्णं गोकुलं रक्षितव्यम्। साहसं कृत्वा, अयं महागिरिः घनशिखरः, एकेन हस्तेनोत्पाट्य, गोपस्थानस्य उपरि महाछत्रवत् धारयिष्यामि।" एवं निश्चित्य, श्रीकृष्णः क्रीडया एकेन हस्तेन गोवर्धनं महागिरिं समुत्पाट्य, उन्नद्धवान्। सस्मितः सः गोपान् उवाच—"शीघ्रं प्रविशत, वर्षो निवारितम्। एषु सुरक्षितेषु स्थलेषु यथेष्टं तिष्ठत, न गिरिपतनात् भीताः भवत।" तेन उक्ताः गोपाः, गवां समूहम्, स्वद्रव्याणि रथेषु स्थापयित्वा, क्लान्ताः गोप्यः च सह प्रविविशुः। कृष्णः अपि तं गिरिं स्थिरतया धारयन्, व्रजवासिभिः विस्मयानन्दपूरितदृष्टिभिः निरीयमानः तस्थौ। तस्य कर्मणि हृष्टैः गोपैः गोप्यश्च, प्रेमविस्तारितलोचनैः, स्तूयमानः कृष्णः गिरिं बिभ्रत् आसीत्। सप्तरात्राणि, महतो मेघाः इन्द्रेण प्रेरिताः, नन्दगोकुले वर्षन्तः, गोपविनाशाय प्रयत्नवन्तः। तदा, महागिरिं धारयन् कृष्णः, गोकुलं रक्षितवान्, मिथ्याप्रतिज्ञान् तान् मेघान् निरोधयन्। यदा आकाशं विशुद्धम्, इन्द्रः, मिथ्यावचनो, गोकुलं प्रसन्नं दृष्ट्वा, स्वस्थानं प्रत्युपाजगाम। ततः कृष्णः गोवर्धनमहागिरिं स्वस्थाने स्थापयामास, व्रजजनैः विस्मितमुखैः निरीक्षितः। अथ श्रीपराशरः पुनरुवाच—यदा गोवर्धनगिरिः धृतः, गोकुलं च रक्षितम्, तदा इन्द्रः, यज्ञपतिः, कृष्णदर्शनकामः अभवत्। ऐरावतं महागजं आरुह्य, शत्रुघ्नः इन्द्रः, गोवर्धनगिरौ स्थितं कृष्णं दृष्टवान्। सः कृष्णं, महाबलम्, गोपालरूपेण गाः पालयन्तम्, गोपबालकैः परिवृतं, लोकपालकम् अपश्यत्। गरुडं अपि, विहगाधिपं, स्वशक्त्या गूढं, हरिशिरसि छायां वितन्वानं ददर्श। सः इन्द्रः, नागपतिं दूरात् अवतीर्य, हृष्टलोचनः, सस्मितः, मधुसूदनं संबोधितवान्—"कृष्ण, कृष्ण, शृणु, यदर्थं अहम् अत्र आगतः। महाबाहो, अन्यथा न मन्यस्व। त्वमेव परं देवम्, जगद्भारहरणाय भूमौ अवतीर्णः, सर्वसंस्थापकः। यज्ञविरोधेन मया महतः मेघान् गोकुलविनाशाय प्रेरितम्, तैः एषा आपत्ति कृतम्। त्वया तु गिरिं उद्धृत्य गावः रक्षिताः, तव वीर्येण अतिविचित्रं कर्म कृतम्, तेन अहं तुष्टः। देवकार्यं सिद्धम् इति मन्ये, यतः त्वया एकेन हस्तेन अयं श्रेष्ठगिरिः धृतः। गावः प्रेरयित्वा अहं त्वत्समीपं प्राप्तः, तैः त्वं रक्षितः, तव पूजार्थं। अतः, कृष्ण, गवां वचोभिः प्रेरितः, त्वामभिषिञ्चामि; उपेन्द्र, त्वं गोविन्दः, गवां नाथः भविष्यसि।" एवं श्रीमद्विष्णुपुराणे गोवर्धनोद्धरणकथा श्रद्धया प्रवहति।