ततः यजमानः तैः ब्राह्मणैः सह कोपं मैथुनं श्रमं वा नाचरेत्, तत्र हि महत् दोषः जायते। यदि श्राद्धे नियुक्तः ब्राह्मणः भुक्त्वा वा भोजयित्वा वा अन्यान् नियुक्त्वा वा मैथुनं कुर्यात्, तदा सः पितॄन् शुक्रकूपे पतति। अतः पूर्वोक्तवत्, द्विजश्रेष्ठानां आमन्त्रणं पूर्वमेव कार्यम्; द्विजातीन् आमन्त्रयित्वा विना आगतान् यतिनः न भोजयेत्। आगतान् द्विजातीन् पाद्यादिभिः पूजयेत्। ते मुखप्रक्षालनं कृत्वा शुद्धहस्तेन, उपवेशने आसाद्य, विघ्नरहितान् पितॄन्, देवान्, द्विजातीन् च इच्छया स्थापयेत्। देवान् च पितॄन् च पृथक् पृथक् वा एकैकशः नियोजयेत्। तथैव मातामहस्य श्राद्धं वैश्वदेवेन सह भक्त्या सम्यक् वा वैश्वदेवविधिना कुर्यात्। ब्राह्मणान् पूर्वाभिमुखान्, ये देवस्वरूपिणः, भोजयेत्; पितॄन् च मातामहान् च उत्तराभिमुखान् भोजयेत्। केचित् पृथक् पृथक् श्राद्धे एतयोः विधानं वदन्ति; अन्ये महर्षयः एकेनैव पक्वेन सम्यक् इति निगदन्ति। आसनार्थं कुशशाखां दद्यात्, सम्यक् आचमनीयेन पूजयेत्; तेषां अनुमत्यै देवतानां आवाहनं कृतज्ञः कुर्यात्। विधिज्ञः देवतानां बर्हिष्मते जलेन अर्घ्यं दद्यात्; माल्यं, गन्धं, धूपं, दीपं च नियोजयेत्। पितॄणां सर्वमिदं वामपक्षे समुपकल्प्य, तेषां अनुमत्यै द्विधाकृतां दर्भां दद्यात्। मन्त्रैः पितॄणां प्राज्ञः आवाहनं कुर्यात्; तस्मिन्नेव वामपक्षे तिलोदकेन अर्घ्यादिकं दद्यात्। यदि तस्मिन्हि काले अतिथिः, राजा वा पथि यातः, भोजनकामः आगच्छेत्, तर्हि ब्राह्मणानां अनुमत्यै तमपि यथाकामं भोजयेत्। योगिनः विविधरूपिणः, मानवहितकारिणः, स्वस्वरूपमज्ञाताः, भूमौ विचरन्ति। अतः श्राद्धकाले आगतम् अतिथिं विद्वान् पूजयेत्; अपूजितः अतिथिः श्राद्धस्य फलं नाशयति। लवणपाकवर्जितं भोजनं वह्नौ जुहोति; ब्राह्मणानामनुमत्यै त्रिः तच्छ कुर्यात्। प्रथमं स्वाहा इति मन्त्रेण वह्नये हविर्दद्यात्; ततः सोमाय पितृसंयुक्ताय च। ततो वैवस्वताय तृतीयं जुहोति; शेषं तु पिण्डं पात्रेषु पितॄणां स्थापयेत्। ततः सुपक्वं काम्यं अञ्जलिं दद्यात्; दत्वा, यथाकामं, कोपवर्जितया, वदेत्। तदन्नं तैः शान्तचित्तैः मृदुभावैः मुनिभिः भक्त्या दमेन च कोपवर्जितया भोक्तव्यम्। रक्षोमन्त्रं जपेत्, तिलान् भूमौ क्षिपेत्, ततः पितॄन् ध्यायेत्। "मम पितरः पितामहः प्रपितामहः च ब्राह्मणदेहेषु स्थिताः अद्य तृप्तिमाप्नुयुः। ये हविरूपधारिणः, ते अपि अद्य तृप्तिमाप्नुयुः। मयाऽर्पितेन पिण्डेन भूमौ ये तृप्तिं यान्ति, ते पितरः पितामहः प्रपितामहः तृप्तिमाप्नुयुः। मम भक्त्या मया चोक्तेन तृप्तिमाप्नुयुः। मातामहः तस्य पिता च तस्य च पिता तृप्तिमाप्नुयुः; सर्वे देवा परां तृप्तिमाप्नुयुः; पिशाचाः विनश्यन्तु।" "हरिः यज्ञेश्वरः सर्वहोत्रभुगक्षरः प्रभुः अत्र स्थितः; तस्य सन्निधाने सर्वे राक्षसाः असुराश्च शीघ्रं गच्छन्तु।" एतेषां तृप्तौ, तदा भूमौ ब्राह्मणानां अन्नं विकिर्य, पुनः पुनः पानं दद्यात्। तैः अन्नेन तृप्तैः अनुमतिः लब्धा, तदा एकचित्तः तिलयुतं पिण्डं सम्यक् दद्यात्। तिलोदकं पितृतीर्थात् आहृत्य, तेनैव मातामहानां तर्पणं पिण्डदानं च कुर्यात्। दक्षिणे दर्भासने, पुष्पधूपादिभिः भूषिते, प्रथमं स्वपितरं पिण्डेन तर्पयेत्। अन्यं पितामहाय, तृतीयं प्रपितामहाय दद्यात्; दर्भे स्थाप्य, अनुलेपनं मर्दनं च कृत्वा तान् तर्पयेत्। एवं गन्धमाल्यभूषितं पिण्डं मातामहान् अपि दद्यात्; ब्राह्मणश्रेष्ठान् पूजयित्वा, तान् आचमनीयं दद्यात्। आदौ भक्त्या एकचित्तेन नियतं पितृभ्यः दानं दद्यात्, "शिवमस्तु" इति वदन्, शक्त्या। तदनन्तरं तेषां दानं दत्वा, विश्वेदेवानां मन्त्रान् जपेत्, "अत्रैव सर्वे विश्वेदेवाः तृप्यन्तु" इति। ब्राह्मणाः "एवमस्तु" इति वदन्ति चेत्, तेषां आशीर्वादं याचेत; पशून् मोचयितुम् पूर्वं, पितॄन् विसर्जयेत्। एषः क्रमः मातामहानां अपि, देवैः सह, भोजने, दाने, विसर्जने च। देवद्विजातिभ्यः कर्मणि पूर्वं शिरस्तः पादपर्यन्तं शुद्धिं कुर्यात्; पितॄणां मातामहानां च प्रथमं तर्पणं दद्यात्। प्रियवाक्यं सन्मानं च तेषां दद्यात्; तेषां अनुमत्यै, तान् अनुगम्य, द्वारपर्यन्तं यात्। एवं श्राद्धविधिः पवित्रः, श्रद्धया, नियमेन, शान्त्या च सम्पूर्णः भवति।