गोपाः पर्वतगवयज्ञे समर्पिताः वनगिरिषु वसन्तः वयं पर्वतगवयज्ञे नित्यं समर्पिताः स्मः; ब्राह्मणाः मन्त्रयज्ञे, कृषकाः हलयज्ञे युक्ताः, इति गोपालाः स्वधर्मं विवृण्वन्ति। अतः गोवर्धनपर्वतः विविधैः नैवेद्यैः पूजनीयः, यथाविधि पशवः सम्पादनीयाः। ग्रामस्य सर्वसमूहः संकायः सङ्ग्रहीतव्यः, ब्राह्मणाः च इच्छुकाः च तत्र भागं कुर्वन्तु। पूजायां कृतायां, होमसम्पन्ने, ब्राह्मणेषु भोजितेषु, गाः शरच्चदनमालाभिः भूषिताः विचरन्तु। यदि मम मतं गोपालैः ससन्तोषं क्रियते, तदा गाः, पर्वतः, अहं च तुष्टिं प्राप्नुयाम्। एवं श्रुत्वा नन्दः अन्ये च वृजवासिनः प्रमोदितमुखाः "साधु साधु" इति उच्चैः अभ्यनन्दन्। "तव मतं उत्तमं, वत्स; यथोक्तं सर्वं करिष्यामः; पर्वतयज्ञः सम्पाद्यताम्" इति गोपालाः प्रत्युः। ततः वृजवासिनः पर्वतयज्ञं कृतवन्तः; पर्वते दधि, क्षीरपाकं, मांसं, अन्यानि च नैवेद्यानि अर्पितवन्तः। शतशः सहस्रशः ब्राह्मणान् भोजयित्वा, आगतान् अन्यान् च, कृष्णस्य पूर्वनिर्देशानुसारं तृप्तिम् अकरोत्। ततः पूजिताः गाः पर्वतं परिक्रम्य, वृषाः गर्जन्तः जलसञ्चितमेघानिव अभवत्। कृष्णः पर्वतशिखरे रूपं धृत्वा "अहं पर्वतः" इति उक्त्वा, गोपश्रेष्ठैः लब्धं भोजनं बहुलं अदद्। अन्यरूपेण कृष्णः गोपालैः सह पर्वतशिखरं आरोह्य, स्वस्य द्वितीयं शरीरं प्रकट्य, पर्वतं पूजितवान्। दृष्ट्यन्तरं कृत्वा, वरदानं लब्ध्वा, गोपालाः पर्वतं परिधाय, स्वगोष्ठं प्रत्यगच्छन्। इन्द्रस्य कोपः यज्ञे विघ्नं जातं दृष्ट्वा, इन्द्रः महाक्रोधेन सम्वर्तकवर्षगणं संबोधितवान्। "मम वचनं श्रुत्वा, त्वं तत्कालं आदेशं निर्वर्तय। नन्दः गोपालः, दुर्बुद्धिः, अन्यैः गोपालैः सह, कृष्णं आश्रित्य, यज्ञविनाशं कृतवान्। तेषां जीविका गोषु निर्भरति; अतः गाः वर्षेण पीड्यन्तु। अहं अपि पर्वतशिखरं गजसदृशं आरोह्य, वायुवर्षसञ्चारे साहाय्यं करिष्यामि।" एवं आज्ञां लब्ध्वा, वर्षमेखाः तीव्रं वातवर्षं प्रचिक्षिपुः, गोषु दुःखं उत्पन्नम्। क्षणेन भूमिः, दिशः, आकाशः एकवर्षघनस्रोतसा आवृताः। विद्युत्प्रभया भीताः मेघाः गर्जन्तः, दिशः शब्दैः पूर्णाः, वर्षः धाराभिः प्रवहन्। अनवरतवर्षेण लोकः तमसि निमग्नः, उपरि अधः सर्वत्र जलमयः अभवत्। गाः तीव्रवर्षवायुभिः पीडिताः, जिव्हितं हिनस्तु, पृष्ठजंघाशिरःग्रीवाः दुर्बलाः। केचन गाः, शिशवः पार्श्वे स्थापयित्वा, स्थिरा अभवन्; अन्याः शिशवः वियुक्ताः, प्रवाहे नीताः। शिशवः दुःखितमुखाः, कम्पितग्रीवाः, कृष्णं मन्दं रुदन्तः, सहाय्यं याचन्ति। कृष्णस्य पर्वतधारणम् सर्वं गोष्ठं, गाः, गोपिकाः महादुःखं प्राप्य, हरिः गम्भीरं चिन्तयामास। "महाबलवान् इन्द्रः यज्ञभङ्गविरोधे एतत् कृतवान्; इदानीं सर्वं गोष्ठं रक्षेयम्। साहसं कृत्वा, पर्वतं शिखरसमूहयुक्तं उत्खाय, गोष्ठे छत्राकारं धारणं करिष्यामि।" इति निश्चित्य, कृष्णः एकेन हस्तेन गोवर्धनं पर्वतं क्रीडया उत्खाय, उपरि धृतवान्। पर्वतं उत्खाय, कृष्णः हसन् गोपालान् उवाच—"शीघ्रं प्रविशन्तु; वर्षः निरुद्धः।" "एषु सुरक्षितेषु स्थानेषु यथेष्टं तिष्ठन्तु; निर्भयः प्रविशन्तु; पर्वतपातात् न भयं कुर्वन्तु।" इति उक्त्वा, गोपालाः गोष्ठैः सह, सामानि रथेषु स्थापयित्वा, श्रान्ताः गोपिकाः च अनुवर्तन्ति। कृष्णः अपि पर्वतं स्थिरं धृत्वा, वृजवासिनाम् विस्मयप्रमोदपूर्णदृष्ट्या निरीक्षितः। गोपालगोपिकाभिः प्रेमपूर्णदृष्ट्या स्तुतः, कृष्णः पर्वतं धृतवान्। सप्तरात्रं महावर्षम् सप्तरात्रं, इन्द्रेण प्रेरितैः, महामेघाः नन्दस्य गोकुले वर्षन्ति, गोपालविनाशाय। पर्वतं धृत्वा, गोकुलं रक्षितम्, बलवद्विघ्नकर्ता कृष्णः मिथ्यावचनैः मेघान् निवारयामास। आकाशे निर्मले जाते, इन्द्रः मिथ्यावचनः, स्वस्थानं प्रत्यगच्छत्, गोकुलं हृष्टं दृष्ट्वा। ततः कृष्णः गोवर्धनं महापर्वतं स्वस्थाने स्थापयित्वा, वृजवासिनां विस्मितमुखैः निरीक्षितः। इन्द्रस्य आगमनम् गोवर्धनधारणे, गोकुलरक्षणे, इन्द्रः, यज्ञपतिः, कृष्णं द्रष्टुम् इच्छितवान्। ऐरावतं महागजं आरोह्य, सुरपतिः इन्द्रः, गोवर्धनपर्वते कृष्णं ददर्श।