और्वः राजानमिदं प्राह—एवं समृद्धौ च विपत्तौ च कर्तव्यमित्येतत् पितृभिः पूर्वं गीतम्। यः एवं करोति तस्य श्राद्धं सम्पूर्णं भवति, हे राजन्। श्राद्धकाले ब्राह्मणान् भोजयेत्; तेषां गुणान् शृणु। यः त्रिणि अग्नीन् वेद, त्रिविधं मधु जानाति, त्रयः सुपर्णान् वेद, षडङ्गवेदविद्, वेदवित्, श्रोत्रियः, योगी च, तथा ज्येष्ठः सामगः। ऋत्विजः, मातुलः, दौहित्रः, जामाता, श्वशुरः, मातुलः, तपस्वी, पञ्चाग्निपरायणः, शिष्यः, बान्धवः, मातापित्रोः भक्तः च—एते पूर्वोक्ताः श्राद्धे प्रथमं नियोजनीयाः, हे राजन्, अन्ये च ब्राह्मणाः यथाक्रमं पितृप्रीत्यर्थं नियोज्याः। यो मित्रद्रोही, विकलनखः, क्लिबः, कृष्णदन्तः, ब्राह्मणः यो कन्यागामी, अग्नित्यागी, सोमविक्रेता, शप्तः, चौरः, निन्दकः, ग्रामपुरोहितः, वेदविक्रयी, वेदाध्यायी विक्रयी, परपत्नीभर्ता, मातापित्रोस्त्यागी, शूद्रस्त्रीभर्ता वा तस्य पतिः, देवालयपुरोहितः—एवंविधाः श्राद्धे न आमन्त्रयितव्याः। प्रथमदिने श्रोत्रियादीन् पुण्यशीलान् आमन्त्रयेत्, तेषां कर्माणि पितृदेवताभ्यः निवेदयेत्। ततः तैः ब्राह्मणैः सह क्रोधं, मैथुनं, श्रमं वा नाचरेत्; तत्र महद्दोषः स्यात्। श्राद्धे नियुक्तः ब्राह्मणः यदि भुक्त्वा वा भोजयित्वा वा अन्यान् नियुक्त्वा मैथुनं कुर्यात्, सः पितॄन् शुक्रकूपे पतितान् करोति। अतः यथोक्तं द्विजश्रेष्ठानाम् आमन्त्रणं प्रथमं कर्तव्यम्; द्विजान् विना आगतान् तपस्विनः न भोजयेत्। आगतान् द्विजातीन् पाद्यादिभिः सत्कारं कुर्यात्। शुद्धहस्तेन, तेषां मुखप्रक्षालनानन्तरं, आसनेषु स्थापयेत्; विघ्नरहिताः पितरः, देवाः, द्विजातयश्च इच्छया स्थापनीयाः। देवतानां पितॄणां च पृथक् पृथक् वा एकैकशः नियोजनं कुर्यात्। एवमेव मातामहस्य श्राद्धं वैश्वदेवेन सह भक्त्या सम्यक् वा वैश्वदेवविधिना कुर्यात्। पूर्वोन्मुखान् ब्राह्मणान् देवस्वरूपान् भोजयेत्; उत्तराभिमुखान् पितॄन् मातामहान् च भोजयेत्। केचित् प्राहुः एते द्वौ श्राद्धे पृथक् कर्तव्यौ; अन्ये महर्षयः एकेन पाकेन अपि सम्यक् इति वदन्ति। आसनाय कुशदलं दद्यात्, अर्घ्यं च विधिवत् जलं समर्पयेत्; तेषां अनुमत्यै देवतानां आह्वानं कुर्वीत। यः विधिं वेद सः जलेन यवयुक्तेन अर्घ्यं देवतानाम् दद्यात्; माल्यं, गन्धं, धूपं, दीपं च नियोजयेत्। पितॄणां सर्वं वामपवित्रेण कर्तव्यम्; तेषां अनुमत्यै द्विधा कुशं दद्यात्। मन्त्रैः पितॄणां आह्वानं कुर्यात्; अर्घ्यं च अन्यं च तिलजलैः वामपवित्रेण समर्पयेत्, हे राजन्। तस्मिन्काले यः अतिथिः अन्नकामः, राजा वा यात्री वा आगच्छेत्, सः ब्राह्मणानां अनुमत्यै इच्छया भोजनीयः। योगिनः विविधरूपिणः, नृणां हितकारिणः, स्वस्वरूपं गोपयन्तः भूमौ विचरन्ति। अतः श्राद्धकाले आगतम् अतिथिं सत्कुर्यात्; अतिथ्यं न कृत्वा श्राद्धस्य फलं नश्यति। लवणाद्यं विहाय अन्नं वह्नौ जुहोति; तेषां ब्राह्मणानां अनुमत्यै त्रिवारं कुर्यात्, हे नरश्रेष्ठ। प्रथमं हव्यवाहनाग्नये ‘स्वाहा’ इत्युक्त्वा होमं दद्यात्; ततः सोमाय पितृसंयुक्ताय। ततो वैवस्वताय तृतीयं होमं दद्यात्; शेषं पिण्डं पितृपात्रेषु स्थापयेत्। ततः सुपक्वं मनोऽनुकूलं पिण्डं दद्यात्; समर्प्य यथाकामं वदेत्, क्रूरतया न वदेत्। मनःशान्तानां मुनिनां सौम्यानां प्रशान्तानां च अयं भोजनं भक्त्या, दमेन, अक्रोधेन च दद्यात्। रक्षामन्त्रान् जपेत्, तिलान् भूमौ विकिर्य, हे द्विजोत्तम, पितॄन् ध्यानयेत्। ‘मम पिता पितामहः प्रपितामहश्च य एते ब्राह्मणदेहेषु स्थिताः, अद्य तृप्तिं प्राप्नुयुः। ये च हविषा पुष्टदेहाः, पिण्डेन च मया पृथिव्यां समर्पितेन, भक्त्या च मया समर्पितेन, तृप्तिं प्राप्नुयुः। मम मातामहः, तस्य पिता, तस्य च पिता तृप्तिं यान्तु; सर्वे देवाः परां तुष्टिं यान्तु, पिशाचाः विनश्यन्तु। हरिः यज्ञेश्वरः, सर्वहविषां भोक्ता, अक्षरः प्रभुः अत्र स्थितः; तस्य सान्निध्येन सर्वे दानवाः असुराश्च शीघ्रं गच्छन्तु। एतेषां तृप्तौ, भूमौ अन्नं ब्राह्मणानां विकिर्य, तेषां पुनः पुनः आचमनीयं जलं दद्यात्। तैरन्नेन पूर्णतृप्तैः अनुमत्यै, ततो ध्यानपूर्वकं तिलयुतं पिण्डं यथाविधि समर्पयेत्।