राजन्, पितृभिः कीतान् श्लोकान् शृणु, येषां श्रवणेन भक्त्या युक्तः त्वं कर्तव्यं सम्यक् आचरितुम् अर्हसि। यः कश्चन बुद्धिमान् अस्माकं वंशे जातः, यो वित्ते विषयेषु कपटं विना पिण्डोदकं च अन्नं च ददाति, स धन्यः। योऽपि धनसम्पन्नः, अस्माकं निमित्तं ब्राह्मणेभ्यः रत्नानि, वस्त्राणि, वाहनानि, सर्वभोगांश्च प्रयच्छति, अथवा यथाशक्ति श्रद्धया विनयेन च श्रेष्ठान् ब्राह्मणान् भोजयति—even यदि तस्य अल्पं धनं अस्ति—स पितृकार्ये प्रशंसनीयः। यदि तु भोज्यं दातुं न शक्नोति, स यथाशक्ति अक्षात् धान्यं वा, किञ्चित् द्रव्यं वा द्विजातिभ्यः प्रयच्छेत्। यदि तदपि न शक्यते, स विशिष्टं ब्राह्मणं नमित्वा, अङ्गुल्यग्रेषु तिलांश्च दद्यात्। सप्त वा अष्ट तिलैः, अथवा अञ्जलिना जलस्य, श्रद्धया विनयेन च यः पृथिव्यां अस्माकं निमित्तं समर्पयति, स कृतकृत्यः। यद् यद् तेन प्राप्तं भवति, गोदुग्धाद्यपि वा, तस्य अभावे, श्रद्धया अस्माकं तुष्ट्यै समर्पयेत्। यदि किञ्चित् अपि नास्ति, स वने गत्वा वृक्षमूलानि दर्शयित्वा, सूर्यं च लोकपालांश्च सम्बोध्य उच्चैः वदेत्—"मम न सम्पदस्ति, न धनं, न श्राद्धाय योग्यं किञ्चित्। अहं पितृभ्यः नमामि। एतेन वायुमार्गे उद्धृतभुजाभ्यां भक्त्या मे पितरः तृप्यन्तु।" एवं पितृभिः prosperity–adversity मध्ये कर्तव्यं कीर्तितम्। यः एवं करोति, तस्य श्राद्धं सम्पन्नं भवति, राजन्। और्वः पुनः उवाच—श्राद्धकाले ब्राह्मणान् भोजयेत्; तेषां गुणान् शृणु। यः त्रयाणां अग्नीनां, त्रिविधस्य मधुनः, त्रयाणां सुपर्णानां च वेत्ता, षडङ्गवेदविद्, वेदज्ञः, श्रोत्रियः, योगी, ज्येष्ठः सामगश्च। ऋत्विजः, मातुलः, दौहित्रः, जामाता, श्वशुरः, भ्रातृमातुलः, तपस्वी, पञ्चाग्निपरायणः, शिष्यः, बान्धवः, मातापित्रोः भक्तः—एते पूर्वोक्ताः श्राद्धे प्रथमं नियोज्याः, अन्ये च ब्राह्मणाः यथाक्रमं पितृपूर्त्यै। यः मित्रद्रोही, विकृतनखः, क्लिबः, कृष्णदन्तः, ब्रह्मचारीदूषकः, अनग्निकः, सोमविक्रेता, शप्तः, चौरः, निन्दकः, ग्रामपुरोहितः, वेदविक्रयी, वेदाध्यायी विक्रयी, परस्त्रीपतिः, मातापितृत्यागी, शूद्रस्त्रीसम्भोगी वा तस्य पतिः, देवालयपुरोहितः—एते श्राद्धे न आह्वेयाः। प्रथमदिने श्रोत्रियादीन् प्रशंस्यान् आमन्त्रयेत्, पितृदेवताकर्मणि च तान् सूचयेत्। ततः तैः सह क्रोधं, मैथुनं, श्रमं वा नाचरेत्; तत्र महद् दोषः भवति। यः श्राद्धे नियुक्तः ब्राह्मणः, भोजनानन्तरं वा, भोज्यदानानन्तरं वा, अन्येषां नियुक्त्यानन्तरं वा मैथुनं करोति, स पितॄन् शुक्रकुपे पतति। तस्मात्, यथोक्तं, द्विजातीनाम् आमन्त्रणं प्रथमं कार्यम्; तान् विना आगतान् तपस्विनः न भोजयेत्। आगतान् द्विजातीन् पाद्यादिभिः सत्कारं कुर्यात्। शुद्धहस्तेन, तेषां मुखप्रक्षालनानन्तरं, आसनेषु स्थापयेत्; पितरः विघ्नरहिताः, देवाः, द्विजातयः च यथेष्टं स्थाप्याः। देवतानां पितॄणां च पृथक् पृथक् वा, एकस्मैकस्मै वा स्थानं दद्यात्। तथा मातामहस्यापि श्राद्धं वैश्वदेवेन सह, श्रद्धया पूर्णतया, वा वैश्वदेवविधिना कुर्यात्। ब्राह्मणान् देवस्वरूपान् पूर्वदिशं प्राचीं प्रति भोजयेत्; पितॄन् मातामहान् च उत्तरदिशं प्रति। केचन पृथक् श्राद्धं विधानं वदन्ति, अन्ये महर्षयः एकस्मिन्नेव पाके संभवमिति घोषयन्ति। आसनार्थं कुशतृणं समर्पयेत्, पाद्येन च पूजयेत्; तेषां अनुमतिं लब्ध्वा देवतानां आह्वानं कुर्वीत। विधिविद् यवोदकेन देवतानां अर्घ्यं दद्यात्; माल्यगन्धधूपदीपैश्च तान् पूजयेत्। पितृभ्यः सर्वं वामपार्श्वेन विधीयते; तेषां अनुमतिं लब्ध्वा द्विधाकृतां दर्भां दद्यात्। मन्त्रैः पितॄणां आह्वानं कुर्वीत, अर्घ्यादिकं तिलोदकेन वामपार्श्वेन दद्यात्, राजन्। तस्मिन्न समये यदि अतिथिः, राजा, यात्री वा, अन्नाकाङ्क्षी आगच्छेत्, ब्राह्मणानां अनुमत्याऽन्येभ्यः तं भोजयेत्। योगिनः विविधरूपिणः, मानवहितकारिणः, स्वभावं गूढं कृत्वा पृथिव्यां विचरन्ति। तस्मात्, श्राद्धकाले आगतम् अतिथिं सत्कार्यं विद्वान् पूजयेत्; अतिथिः अपूजितः श्राद्धफलनाशकः स्यात्। लवणकट्वरहितं भोजनं अग्नौ समर्पयेत्; ब्राह्मणानां अनुमत्याऽन्येभ्यः त्रिवारं तद् दद्यात्। प्रथमं होमं अग्नये स्वाहाकारः कृत्वा दद्यात्; ततः सोमाय पितृसंबन्धिने। तृतीयं वैश्वानवाय दद्यात्; शेषं पिण्डं पात्रेषु पितॄणां स्थापयेत्। ततः सुपक्वं काम्यं च अन्नं हस्तेन दद्यात्; समर्प्य, यथेष्टं वदेत्, न तु कठिनया वाचा। एवं राजन्, पितृकार्यस्य श्राद्धस्य विधानं और्वेण प्रवदितम्।