सप्तमे मासे रोहिण्यां संप्राप्ते भगवतः साक्षात् हरिर् देवक्याः कुक्षिं प्रविष्टवान्, त्रैलोक्यस्य हिताय। तस्यैव दिवसे, यथोक्तं भगवता, योगमाया अपि यशोदायाः गर्भं प्रविवेश। तदा, द्विजोत्तम, गगने ग्रहाः सम्यग् विचरन्ति स्म; विष्णोः अंशावतरणे भूमौ ऋतवः शुभाः अभवन्। तदा देवक्या: शरीरात् असाधारणतेजसा दीप्तया कोऽपि निरीक्षितुं न शशाक; तस्याः प्रभां दृष्ट्वा सर्वेषां चेतांसि व्याकुलानि अभवन्। अदृश्याः देवगणाः निरन्तरं देवकीं स्तुवन्ति स्म, या विष्णोः रूपं धारयन्ती आसीत्। ते ताम् एवमूचुः—त्वं परा सूक्ष्मा प्रकृतिः, ब्रह्मणो गर्भस्य आदिः; ततः, सुन्दरी, त्वं सृष्टिकर्तुः वाक्, वेदानां गर्भः। त्वं सूर्यरूपस्य गर्भः, नित्यसृष्टेः कारणम्; त्वमेव सर्वबीजम्, यज्ञस्य सारः, त्रैवेद्यं च। त्वं फलगर्भः, पूज्यवस्तु; त्वं वह्नेर्गर्भः, अरणिः; त्वं अदितिः देवमाता, दितिर्हि दानवानां जननी। त्वं प्रकाशस्य गर्भः, दिवसस्य च गर्भः; त्वं विद्यायाः गर्भः, विनयः; त्वं मार्गदर्शनस्य गर्भः, उत्तमाचारः; त्वं लज्जा, सम्मानस्य गर्भः। त्वं कामस्य च इच्छायाश्च गर्भः, तुष्टिः, तृप्तिः; त्वं बुद्धिः, ज्ञानस्य गर्भः, धृतिः, शौर्यस्य गर्भः। त्वं ग्रहाणां, नक्षत्राणां, तारकाणां च गर्भः; व्योम तव विस्तारः। एते तव शक्तयः, देवी, तथा सहस्रशः अन्याः अपि। एवं, जगद्धात्रि, असंख्यालङ्काराः—सिन्धवः, पर्वताः, द्वीपाः, वनानि, पुरीश्च—सर्वे त्वद्गर्भे वर्तमानाः। ग्रामाः, पत्तनानि, सर्वं क्षेत्रं, शुभे, समग्रं पृथिव्याः; वह्नयः, आपः, सर्वे वायवः अपि त्वयि स्थिताः। व्योम, ग्रहैः, नक्षत्रैः, शतशः विहगयानैः च समाकीर्णम्, सर्वस्य स्थानम् ददाति। पृथिवीलोकः, अन्तरिक्षम्, स्वर्लोकः, तथा महर्लोकः, जनः, तपः, ब्रह्मलोकः, शुभे, समग्रं विश्वम्। तत्र देवा, दानवाः, गन्धर्वाः, चारणाः, महोरगाः, यक्षाः, राक्षसाः, पिशाचा, गुह्यकाः च वसन्ति। हे प्रभामये, सर्वे मनुष्याः, पशवः, अन्ये च जीवाः—तेषां मध्ये बहिः च, अनन्तः, सर्वेश्वरः, सर्वसृष्टिकर्ता वसति। यस्य रूपाणि कर्माणि च निरूपयितुं न शक्यन्ते, यस्य मितिः सर्वम् एव अस्ति—स एव विष्णुः तव गर्भे स्थितः। त्वं व्योम, त्वं स्वधा, विद्या, अमृतम्, त्वं दिव्यतेजः; त्वं स्वाहा, स्वधा, ज्ञानम्, अमृतम्, त्वं दिव्यतेजः; त्वं सर्वलोकस्य रक्षायै भूमौ अवतीर्णा। अनुगृहाण, देवि, सर्वलोकस्य मंगलं शान्तिं च कुरु। स्नेहेन त्वं तं पालयसि, येन विश्वं धार्यते। एवं स्तूयमाना देवगणैः, सा देवकी कमललोचनं, जगत्पालनकारणं, गर्भे धारयामास। ततः, सर्वलोकस्य बोधाय, प्रभाते देवक्या अग्रे महात्मा अच्युतः प्रादुरभवत्। तस्य जन्मदिनं सर्वदिशः हर्षानन्दं च वितन्वत्, यथा चन्द्ररश्मिः जगत् हर्षयति। धर्मात्मानः अधिकं तुष्टिं प्रापुः, तीव्रवाताः शान्ताः अभवन्, मृगपशवः मृदुत्वं जग्रुः, यदा जनार्दनः जातः। नद्यः स्वीयं मधुरध्वनिं कूर्वन्, गन्धर्वाधिपतयः गायन्ति स्म, अप्सरसां गणाः नृत्यन्ति स्म। दिवि भूमौ च देवा पुष्पवृष्टिं कृतवन्तः, शान्ता वह्नयः दीप्तिमन्तः अभवन्, यदा जनार्दनः जातः। मध्यरात्रौ, यदा जनार्दनः सर्वस्य आधारः जातः, मेघाः मन्दनिनादेन पुष्पवृष्टिं च कृतवन्तः। तं दृष्ट्वा, उत्पलदलश्यामलप्रभं, चतुर्भुजं, श्रीवत्सलाञ्छनं वक्षसि, वसुदेवः तम् अर्चयामास। वचनैः प्रीत्या च पूज्य, कंसभीत्या वसुदेवः तं प्रोवाच, द्विजोत्तम। त्वं विख्यातः, देवानां प्रभो, शङ्खचक्रगदाधरः। एष त्वं दिव्यं रूपं संहर, भगवन्, कृपया। अद्य कंसः मां हन्तुम् इच्छति, जानन् त्वं मम गृहे अवतीर्णः। योऽयं अनन्तरूपः, सर्वरूपधारी, यस्य शरीरे लोकाः गर्भेषु स्थिताः—स देवेशः स्वशक्त्या शिशुरूपेण प्रकटितः, कृपां करोतु। त्वं सर्वात्मन्, एतत् चतुर्भुजं रूपं संहर, यथा कंसः, स दितिसुतः दुष्टः, तवावतरणं न वेद। यत् त्वया पूर्वं मे प्रतिज्ञातम्, पुत्रार्थिनि मयि, तदद्य संपन्नम्, भगवति; अहं तव गर्भात् जातः। इति उक्त्वा, भगवान् तूष्णीं बभूव, महर्षे। ततः वसुदेवः तं निशि गृहीत्वा बहिः निर्गतः। तत्र रक्षिणः, येषां अश्वाः योगमायया निद्रिताः, ते अनकदुन्दुभेः निर्गमनम् न जानन्। तस्मिन्रात्रौ मेघाः तीव्रं वृष्टिं ववर्षुः, शेषश्च अनकदुन्दुभेः पृष्ठतः फणया तं छादयन् अन्वयात्। वसुदेवः विष्णुं गृहीत्वा, गभीरां यमुनाम्, वेगवतीं प्रविष्टः, जलं जानुपर्यन्तम् अगच्छत्। तत्र तीरे, कंसस्य करं दत्त्वा, सः नन्दं गोपालांश्च, ये मथुरात् आगताः, अपश्यत्। तस्मिन्काले, योगमायया निद्रावशे, यशोदा अपि तं कन्यां प्रसूतवती, मैत्रेय, सर्वे जनाः निद्रावशे स्थिताः।