श्रीभगवान् देवकीं प्रति एकदा एवमुवाच—"वर्षाकाले कृष्णपक्षाष्टम्यां रात्रौ अहं अवतारं करिष्यामि, त्वं तु नवम्यां प्रसविष्यसे। अहं यशोदायाः शय्यायां स्थाप्ये, त्वं च देवक्याः कृपया तत्र स्थाप्यसे। वसुदेवः मम मायया प्रेरितः एतत् सर्वं सम्पादयिष्यति। कंसः त्वां, हे देवी, गृहीत्वा शिलाशृङ्गे क्षिपिष्यति; तदा त्वं स्वं दिव्यरूपं प्राप्स्यसि। अथ सहस्रलोचनः चक्रपाणिः मम मानात् शिरसा त्वां प्रणम्य भगिन्यां गृह्णीयात्। त्वं शुम्भनिशुम्भादीन् सहस्रशः दैत्यान् हनिष्यसि, पृथ्वीं च नानावासैः शोभयिष्यसि। त्वं श्रीः, विनयः, क्षमा, शोभा, व्योम, भूमिः, धृतिः, लज्जा, पुष्टिः, क्रोधः—यद् यदस्ति तत् सर्वं त्वमेव। ये त्वां आर्या, दुर्गा, वेदगर्भा, अम्बिका, भद्रा, भद्रकाली, क्षेमदा, भाग्यदा इति संस्तुवन्ति, ते भक्ताः प्रातः सायं च नतमूर्तयः स्तुवन्तः मम प्रसादात् यद्वाञ्छन्ति तत् प्राप्स्यन्ति। मद्य-मांस-भक्ष्य-भोज्यैः पूज्यमाना त्वं सर्वेषां जनानां कामान् अनुग्रहेण दास्यसि। एवं भगवता उक्ता सा जगद्धात्र्येव गर्भपरिवर्तनं गर्भोत्पादनं च सम्यक् व्यनुयोजयत्। सप्तमे मासे रोहिण्यां समुपस्थितायां, हरिः त्रैलोक्यहिताय देवक्याः गर्भं प्रविवेश। तस्मिन्नेव दिने, भगवताऽभिहिते, योगमाया अपि यशोदायाः गर्भं प्रविवेश। तदा, द्विजश्रेष्ठ, ग्रहाः आकाशे सम्यग्व्यवस्थिताः; विष्णोः अंशावतारे भूमौ गते, ऋतवः शुभाः अभवन्। देवकीं तु, अद्भुततेजसा दीप्तां, कश्चन साक्षात् द्रष्टुं न शशाक; तस्याः प्रभाम् आलोक्य, जनानां चित्तानि व्याकुलानि अभवन्। देवकीं विष्णुरूपिणीं, देवता: स्त्रीपुरुषैः अदृश्याः, निरन्तरं स्तोतुम् आरब्धाः। "त्वं परा सूक्ष्मा प्रकृतिः, ब्रह्मगर्भस्य कारणं; त्वं लॊककर्तुः वाणी, वेदगर्भा अभवः। त्वं सूर्यरूपस्य गर्भः, नित्यसृष्टेः कारणं; त्वं सर्वबीजं, यज्ञसारः, त्रैविध्यं च। त्वं फलस्य गर्भः, पूज्या; त्वं वह्नेः गर्भः, अरणीः; त्वम् अदितिः देवगर्भा, दितिः दानवगर्भा च। त्वं तेजसां गर्भः, दिवसः गर्भः; त्वं विद्यायाः गर्भः, विनयः; त्वं नेतृगर्भः, श्रेष्ठाचारः; त्वं लज्जा, मानगर्भः। त्वं कामस्य गर्भः, इच्छायाः, तुष्टेः, तृप्तेश्च; त्वं बुद्धिः, प्रज्ञागर्भः, धृतिः, वीर्यगर्भः। त्वं ग्रहाणां, नक्षत्राणां, तारकाणां गर्भः; आकाशः तव विस्तीर्णं अधिष्ठानम्। एते तव शक्तयः, हे देवी, सहस्रशश्चान्याः।" इति। "एवं, जगद्धात्रि, अनन्तानि भूषणानि—सागराः, पर्वताः, द्वीपाः, वनानि, नगराणि—सर्वाणि तव गर्भे स्थितानि। ग्रामाः, पद्मानि, वसतयः, समग्रं भूमण्डलम्; वह्नयः, आपः, वायवः, सर्वे त्वयि एव। व्योम, ग्रह-तारक-विमानैः चितं, सर्वस्य स्थानं ददाति। भूमिः, अन्तरिक्षम्, दिवम्, महर्लोकः, जनलोकः, तपोलोकः, ब्रह्मलोकः च, हे शुभे, समग्रं विश्वम्। तत्र देवाः, दानवाः, गन्धर्वाः, चारणाः, महोरगाः, यक्षाः, राक्षसाः, पिशाचाः, गुह्यकाः निवसन्ति। हे तेजस्विनि, मनुष्याः, पशवः, यानि चान्यानि भूतानि, तेषु सर्वेषु अन्तर् बाह्यं च अनन्तः सर्वेश्वरः विश्वकर्ता वर्तते। यस्य रूपाणि कर्माणि च वर्णनातीतानि, यस्य प्रमाणानि सर्वाणि, स विष्णुः तव गर्भे स्थितः। त्वं व्योम, त्वं स्वधा, विद्या, अमृतं, त्वं दिवि तेजः; त्वं स्वाहा, स्वधा, विद्या, अमृतं, त्वं दिवि तेजः; त्वं सर्वलोकानां रक्षायै भूमौ अवतीर्णा। कृपां कुरु, हे देवि, समग्रस्य जगतः कल्याणं शान्तिं च कुरु। स्नेहेन त्वं तं धारयसि, येन विश्वं धार्यते।" एवं देवैः स्तूयमाना सा जगद्धात्र्येव स्वगर्भे पद्मनाभं जगत्पालनहेतुमधारयत्। ततः, विश्वस्य प्रबोधनाय, प्रभाते, देवक्या: पुरतः, महात्मा अच्युतः प्रादुरभूत्। तस्य जन्मदिने सर्वदिशः प्रमोदिताः, चन्द्रप्रभया यथा जगत् प्रमुद्यते। साधवः अधिकतरं तुष्टिम् अलभन्त, तीव्रवाताः शान्ताः, मृगाः मृदुत्वं प्राप्नुवन्, जनार्दने जातमात्रे। नद्यः स्वस्वरं निनादयन्, गन्धर्वाधिपाः गायन्ति, अप्सरसां गणाः नृत्यन्ति। दिवि भूमौ च देवाः पुष्पवृष्टिं कुर्वन्ति, शान्ताः वह्नयः दीप्तिमन्तः जाताः, जनार्दने जातमात्रे। अर्धरात्रे, सर्वाधारः जनार्दनः जातः, मेघाः मृदु गर्जन्ति, पुष्पवृष्टिं च कुर्वन्ति। तम्, उत्पलदलश्यामं, चतुर्भुजं, श्रीवत्साङ्कितवक्षसम्, दृष्ट्वा वसुदेवः स्तुतिं चकार। स तं वाक्यैः हृष्टचित्तः पूज्य, कंसभीतः, तमुवाच—"त्वं ख्यातः, देवेश, शङ्खचक्रगदाधरः। एषा दिव्या मूर्तिः त्वया प्रसादात् संहर्यताम्।