नारदस्य वचनं श्रुत्वा कंसः कोपमाविष्टः, ततः देवकीं वसुदेवञ्च स्वगृहे निगृह्य सुदृढं रक्षां स्थापयामास। यथा पूर्वं वसुदेवः कंसाय उक्तवान्, तथा पुनः ब्राह्मण, वसुदेवः स्वं पुत्रं कंसाय समर्पयामास। तस्य देवक्याः गर्भे विष्णोः इच्छया योगनिद्रया, हिरण्यकशिपोः पुत्रा षट्, स्वप्नबलात् आनीता अभवन्। योगनिद्रा, या विष्णोः महा-माया, यस्याः मोहात् लोकः अज्ञानं प्राप्नोति, तां श्रीहरिः संबोधितवान्। भगवान् उवाच—हे निद्रे, मम आज्ञया अधः लोकं गच्छ, षट् पुत्रान् एकैकं क्रमशः देवक्याः गर्भे स्थापय। तान् कंसः हन्ति चेत्ततः, मम अंशः शेषः सप्तमः गर्भे अंशरूपेण भविष्यति। गोकुले वसुदेवस्य अन्यपत्नी रोहिणी निवसति; देवक्याः गर्भं तस्याः गर्भे त्वया स्थाप्यं, हे देवी, तस्मिन्नेव काले। भोजराजस्य भीत्या देवक्याः सप्तमः गर्भः गर्भपातितः इति लोकः वदिष्यति। गर्भपरिवर्तनेन स वीरः, श्वेतगिरिशिखराभः, संसारं संकर्षण इति प्रसिद्धो भविष्यति। ततः अहं देवक्याः शुभे गर्भे जन्म लभे; त्वं शीघ्रं यशोदायाः समीपं गच्छ, मम तेजः गृहीत्वा। वर्षाकाले, कृष्णपक्षाष्टम्यां, रात्रौ अहं जन्म लभे; त्वं नवम्यां प्रसवमवाप्स्यसि। यशोदायाः शय्यायां अहं स्थाप्यः, त्वं देवक्याः द्वारा स्थापिता; वसुदेवः, मम शक्त्या प्रेरितः, एतत् कार्यं करिष्यति। कंसः त्वां, हे देवी, पर्वतशिखरे क्षिप्यति, ततः त्वं स्वं दिव्यरूपं प्राप्स्यसि। ततः सहस्रनेत्रः चक्रधारी, मम सम्मानात्, शिरः नमयित्वा, त्वां भगिन्यं स्वीकरिष्यति। त्वं शुम्भनिशुम्भादीन् सहस्रशः दैत्यान् हनिष्यसि, भूमिं बहुधा निवासैः शोभयिष्यसि। त्वं श्रीः, विनयः, क्षमा, शोभा, व्योम, पृथिवी, धैर्यं, लज्जा, पोषणं, कोपः—यद् यद् अस्ति, सर्वं त्वमेव। ये त्वां आर्या, दुर्गा, वेदगर्भा, अम्बिका, भद्रा, भद्रकाली, क्षेमदा, भाग्यदा इति नामभिः आह्वयन्ति— प्रातः सायं च, ये भक्ताः नम्रभावेन त्वां स्तुवन्ति, तेषां यद् यद् इच्छन्ति, मम प्रसादेन दास्यामि। मांसमद्यादिभिः, भक्ष्योपभोग्यैः विविधैः, समर्पितैः, त्वं सर्वेषां कामान् अनुग्रहं कृत्वा दास्यसि। एवं भगवतः वचनानुसारं, या जगदधारिणी देवी, गर्भपरिवर्तनं गर्भोत्पादनं च व्यवस्थितवती। सप्तमे मासे रोहिण्याः, हरिः त्रैलोक्यहिताय देवक्याः गर्भे प्रविष्टः। तस्मिन्नेव दिवसे, यथा भगवता उक्तं, योगमाया यशोदायाः गर्भे प्रविष्टा। ततः, द्विज, ग्रहाः आकाशे सम्यक् स्थिताः; विष्णोः अंशः पृथिव्यां अवतरति, तदा ऋतवः शुभाः अभवन्। कोऽपि देवक्याः तेजोमयं रूपं सहनं न शशाक; तां दीप्तिमतीं दृष्ट्वा, जनानां मनः विक्षिप्तम् अभवत्। देवक्याः गर्भस्थं विष्णुं दृष्ट्वा, देवाः, अदृश्याः, सततं स्तुतिं अकुर्वन्। त्वं सूक्ष्मा प्रकृतिः, ब्रह्मणः गर्भाधारः; ततः, हे सुन्दरी, त्वं सृष्टिकर्तुः वाणी, वेदानां गर्भः अभवः। त्वं सूर्यस्य रूपस्य गर्भः, नित्यसृष्टिस्थानम्; त्वं सर्वस्य बीजम्, यज्ञस्य सारः, त्रिवेदः च। त्वं फलस्य गर्भः, पूज्यवस्तु; त्वं अग्नेः गर्भः, अरनिः; त्वं अदितिः, देवतानां गर्भः, दितिः दानवानां गर्भः। त्वं प्रकाशस्य गर्भः, दिवस्य गर्भः; त्वं ज्ञानस्य, विनयस्य गर्भः; त्वं मार्गस्य गर्भः, उत्तमाचरणस्य; त्वं लज्जा, सम्मानस्य गर्भः। त्वं इच्छायाः गर्भः, तुष्टेः, संतोषस्य; त्वं बुद्धिः, ज्ञानस्य गर्भः, धैर्यस्य गर्भः। त्वं ग्रहाणां, तारा, नक्षत्राणां गर्भः; आकाशः तव विशालं आश्रयम्। एताः तव शक्तयः, हे देवी, तथा सहस्रशः अन्याः। एवं, हे जगदधारिणि, अनन्ता भूषणानि—सागराः, पर्वताः, द्वीपाः, वनानि, नगराणि—सर्वाणि तव गर्भे सन्ति। ग्रामाः, पल्ल्यः, निकेतनानि, हे शुभे, समस्तभूमिः; अग्नयः, आपः, सर्वे वाताः तव अन्तः। आकाशे ग्रहाणां, तारा, शतशः विमानानां अद्भुतानि सन्ति, सर्वस्य स्थानं दत्तम्। भूमिलोकः, अन्तरिक्षम्, स्वर्गः, महर्लोकः, जनलोकः, तपः, ब्रह्मलोकः च, हे शुभे, समस्तं विश्वं तव गर्भे। तत्र देवाः, दानवाः, गन्धर्वाः, चारणाः, महाभुजंगाः, यक्षाः, राक्षसाः, पिशाचाः, गुह्याः च वसन्ति। हे तेजस्विनि, सर्वे मनुष्याः, पशवः, अन्ये जीवाः—तेषु, अन्तर्बहिः, अनन्तः, सर्वेश्वरः, सर्वसृष्टिकर्ता वसति। यस्य रूपाणि कर्माणि च वाच्यस्य पारम न प्राप्नुवन्ति, यस्य प्रमाणम् सर्वम्; स विष्णुः तव गर्भे वसति। त्वं आकाशः, स्वधा, ज्ञानम्, अमृतम्, त्वं दिवि प्रकाशः; त्वं स्वाहा, स्वधा, ज्ञानम्, अमृतम्, दिवि प्रकाशः; त्वं सर्वलोकरक्षणाय पृथिव्यां अवतीर्णा। हे देवी, अनुग्रहं कुरु; सर्वजगतः शुभं शान्तिं च दत्तु। स्नेहात् त्वं तं भगवन्तं धारयन्ती, यस्य बलात् समस्तं विश्वं स्थितम्।