दानमेव धर्मस्य कारणं जातम्। केवलं स्वीकृतिः विवाहस्य निमित्तं बभूव। उत्तमानि वस्त्राणि धारयन्तः पुरुषाः पात्रतायाः चिह्नं प्राप्नुवन्ति स्म। दूरदेशात् प्राप्तं जलमेव तीर्थस्य कारणं जातम्। मिथ्या-रूपधारणमेव महत्त्वस्य कारणं भवति स्म। एवं पृथिव्यां सर्वेषु वर्णेषु यः कोऽपि बलिष्ठः स एव, दोषैः परिपूर्णः अपि, राजा भवति। एवं लोका लोभेनात्यर्थं पीड्यमानाः राज्ञः शरणं पर्वतानां कन्दरासु गच्छन्ति स्म। तेषां मधु-शाक-मूल-फल-पत्र-पुष्पादि भोजनम्। ते जनाः वृक्षच्छिद्रवस्त्र-पत्र-स्थूलवस्त्राणि धारयन्तः शीत-वात-ताप-वृष्टिं सहन्ति। कश्चन जनः त्रिंशद्वर्षात् अधिकं न जीवति स्म; कलियुगे सर्वेऽपि जनाः अनवच्छिन्नं पतनं प्रतिपद्यन्ते स्म। यदा वेद-स्मृत्यादिधर्माः समूलं विनश्यन्ति, धर्मस्य केवलं शेषमात्रं तिष्ठति, तदा सर्वव्यापिनः स्वयम्भूः ब्रह्मस्वरूपस्य श्रीवासुदेवस्यांशः, अनाद्यन्तः सर्वगुणैः सर्वशक्तिभिः युक्तः, कल्किरूपेण शम्भल-ग्रामस्य मुख्यब्राह्मणस्य विष्णुयशसः गृहे अवतीर्य, सर्वान् म्लेच्छ-चौर-दुष्टाचारदुष्टचित्तान् विनाशयित्वा, सर्वान् धर्मान् यथास्थानं स्थापयिष्यति। कल्यन्ते, निशान्ते, जनानां मनांसि निर्मलानि निर्मलस्फटिकदलसमानि जागरितवत् शुद्धानि भवन्ति। तेषु शुद्धेषु जनेषु, वृद्धाः अपि तस्मिन् काले योग्यतानुकूलान् सन्ततिं जनयन्ति। तेषां सन्ततिः कृतयुगधर्मानुसारिणी भविष्यति। अत्रोच्यते—यदा चन्द्रमाः सूर्यः बृहस्पतिश्च एकराशौ सन्निपत्य तिष्ठन्ति, तदा कृतयुगं निश्चितं प्रवर्तते। एवं भूतपूर्वं भविष्यद्वत् वर्तमानानां द्वाभ्यां वंशाभ्यां राजानः, हे मुने, वर्णिताः। परीक्षितः जन्म यावत् नन्दस्याभिषेकपर्यन्तं सहस्रद्वयं पञ्चाशच्च वर्षाणि विज्ञेयम्। सप्तर्षिभ्यां यौ द्वौ पूर्वं नभसि दृश्येते, तयोः मध्ये रात्रौ या नक्षत्रं दृश्यते, सा ज्ञेया। सप्तर्षयस्तु तस्मिन्नक्षत्रे शतवर्षाणि तिष्ठन्ति; परीक्षित्काले, हे द्विजोत्तम, ते मघासु स्थिताः। ततः कलियुगं द्वादशशतवर्षात्मकं प्रवृत्तम्। यदा भगवान् विष्णोरंशः वासुदेवकुले जातः स्वर्गं गतः, तदा कलिः प्रविष्टः। यावत् सः पादपद्मेन पृथिवीं स्पृशति स्म, तावत् कलिः पृथिवीं न स्प्रष्टुं शक्तः। यदा सः नित्यांशः विष्णोः स्वर्गं गतः, धर्मपुत्रः युधिष्ठिरः भ्रातृभिः सह राज्यं परित्यक्तवान्। कौरवः पाण्डवोऽपि, अशुभानि निमित्तानि दृष्ट्वा, कृष्णस्य प्रयाणानन्तरं परीक्षितं अभिषेचितवान्। यदा सप्तर्षयः पूर्वाषाढाम् गन्तुं प्रवर्तन्ते, तस्मात्कालात् गतिशीघ्रता जायते। यदा कृष्णः स्वर्गं गतः, तस्मिन्नेव दिने कलियुगस्यारम्भः; तस्य कालपरिमाणं शृणु। मानुषगणनया कलियुगस्य त्रिसहस्रषष्टिशतसहस्रवर्षाणि भविष्यन्ति। तानि सप्तशतानि पञ्च च दिव्यवर्षाणि; तदनन्तरं कृतयुगं पुनः प्रवर्तते। प्रतियुगे, हे द्विजश्रेष्ठ, सहस्रशः महात्मानः ब्राह्मण-क्षत्रिय-वैश्य-शूद्रेषु जाताः। नाम्नां बहुल्येन पुनः पुनः तेषां वंशेषु तादृश्याद्यादिभेदेन सर्वाणि नामानि न प्रवक्तव्यानि। देवापिः पौरेवं राजा, पुरुः च इक्ष्वाकुवंशसम्भूतः, महायोगबलसम्पन्नौ, कालापग्रामे वसतः। कृतयुगे तौ द्वौ कष्ट्रियवंशस्य प्रवर्तकौ भविष्यतः, मनोः वंशस्य बीजारूपेण स्थितौ। एवं कृतत्रेताद्वापरयुगेषु मनुपुत्रैः पृथिवी पालिता। कलियुगे तेषां बीजभूतानां किञ्चित् अत्रैव स्थिता, यथा देवापिः पुरुश्च। एवं राजवंशः संक्षेपेण ते कथितः; शतवर्षेऽपि सर्वं न निवेदयितुं शक्यते। एतेऽन्ये च राजानः मोहविमूढाः, नित्यनश्वरशरीराः अपि, पृथिवीं स्वामिनमिव मन्यन्ते। 'कथमियं स्थिरा मे? कथं मम पुत्रस्य वा वंशस्य वा भविष्यति?' इति चिन्तयन्तः त एव विनष्टाः। अन्ये तेषां पूर्वे, अन्ये पश्चात्, ये च भविष्यन्ति तेषां अपि अन्यैः अनुगमनं भविष्यति। राज्ञः विजयकाङ्क्षिणः दिग्विजयव्यग्रांश्च दृष्ट्वा, पृथिवी शरदृतौ पुष्पविकासेन हसतीव दृश्यते। मैत्रेय, शृणु तान् श्लोकान् यान् पृथिवी, ऋषिणा असितेन धर्मध्वजाय धर्मात्मने गीतवन्ति।