सर्वं मिथ्यैव विवादेषु विजयस्य कारणं अभवत्। केवलं उन्नतिः भूमेः कारणं अभवत्। ब्रह्मसूत्रमेव ब्राह्मण्यस्य कारणं अभवत्। रत्नधातुसंपत्तिः केवलं मानस्य कारणं अभवत्। चिह्नधारणमेव आश्रमत्वस्य कारणं अभवत्। अन्यायः जीविकायाः कारणं अभवत्। दुर्बलतैव अजैविकायाः कारणं अभवत्। निर्भयतया साहसिकवचनं पाण्डित्यस्य कारणं अभवत्। दरिद्रतैव धर्मस्य कारणं अभवत्। स्नानमेव शोभायाः कारणं अभवत्। दानमेव धर्मस्य कारणं अभवत्। केवलं स्वीकृतिमात्रं विवाहस्य कारणं अभवत्। उत्तमवस्त्रधारणमेव पात्रत्वस्य लक्षणं अभवत्। दूरस्थजलमेव तीर्थस्य कारणं अभवत्। मायामात्रधारणमेव महत्त्वस्य कारणं अभवत्। एवं भूमौ सर्वेषु वर्णेषु, यः तेषु बलिष्ठः स राजा भवति, दोषैः बहुभिः सन्निपातितः अपि। अतीव लोभिनां राज्ञां पीडनात् जनाः पर्वतानां गुहाश्रयणं कुर्वन्ति। तेषां मधुशाकमूलफलपत्रपुष्पाणि भोजनं भवति। बहवः जनाः वल्कलपत्रकाषायवस्त्राणि धारयन्ति, शीतवायुतापवर्षमपि सहन्ति। केचन द्वाविंशत्यधिकं वर्षं न जीविष्यन्ति, कलियुगे सर्वे जनाः अनवरतं ह्रासं गच्छन्ति। यदा वेदस्मृतिधर्माः समूलं विनश्यन्ति, शेषधर्ममात्रं तिष्ठति, तदा सर्वगतम् स्वतःसिद्धम् ब्रह्मस्वरूपं गुणशक्तिसम्पन्नं अनाद्यमध्यमन्तं श्रीवासुदेवस्य अंशः, शम्भलग्रामस्य प्रमुखब्राह्मणस्य विष्णुयशसः गृहे कल्किरूपेण अवतरिष्यति। स सर्वान् म्लेच्छचौरदुष्टवृत्तिपुरुषान् विनाशयित्वा, सर्वधर्मान् यथास्थानं स्थापयिष्यति। कल्यन्ते, निशान्ते, तेषां प्रदेशजनानां मनांसि शुद्धानि निर्मलानि स्फटिकदलवत् जागरितसुप्तवत् भविष्यन्ति। शुद्धजनानां मध्ये वृद्धाः अपि तदा यथाकालं सन्ततिं जनयिष्यन्ति। तेषां संततिः कृतयुगानुकूलाः भविष्यन्ति। इदं कथ्यते—यदा चन्द्रसूर्यबृहस्पतिः एकस्मिन राशौ समागताः, तदा कृतयुगं समुत्पद्यते। हे मुने, द्वयोः वंशयोः राजानः—अतीतान् वर्तमानान् भविष्यतः—एवमेव वर्णिताः। परीक्षितः जन्मतः नन्दाभिषेकपर्यन्तं सहस्रपञ्चाशद्वर्षाणि ज्ञेयानि। सप्तर्षीणां द्वौ यौ आदौ आकाशे उद्गच्छतः, तयोः मध्ये यः नक्षत्रं रात्रौ दृश्यते, तत् ज्ञेयम्। सप्तर्षयः तेन नक्षत्रे शतवर्षाणि तिष्ठन्ति; परीक्षित्काले ते मग्हायाम् स्थिताः। ततः कलियुगः आरभ्यते, द्वादशशतानि वर्षाणि अस्ति। यदा भगवान् विष्णोः दिव्यांशः वासुदेवकुले जातः स्वर्गं गतः, तदा कलिः अत्र प्रविष्टः। यावत् सः पद्मपदेन भूमिं स्पृशति, तावत् कलिः भूमिं न स्पृशितुम् शक्तः। यदा सः नित्यांशः विष्णोः स्वर्गं गतः, धर्मपुत्रः युधिष्ठिरः भ्रातृभिः सह राज्यं त्यक्तवान्। अशुभप्रदर्शनं दृष्ट्वा, कृष्णस्य गमनानन्तरं पाण्डवः परीक्षितं अभिषेचितवान्। यदा सप्तर्षयः पूर्वाषाढां गन्तुं आरभन्ते, तस्मात् कालात् गतीवृद्धिः भविष्यति। यः दिवसे कृष्णः स्वर्गं गतः, तस्मिन्नेव दिवसे कलियुगः आरभ्यते; तस्य आयुः अहं वक्ष्यामि। मनुष्यगणनायाम् कलियुगः त्रिशतषष्टिवर्षसहस्राणि भविष्यति। तानि सप्तशतानि पंच च दिव्यवर्षाणि; तस्य समाप्तौ पुनः कृतयुगः प्रादुर्भविष्यति। हे द्विजश्रेष्ठ, प्रतियुगे सहस्रशः महात्मानः ब्राह्मणक्षत्रियवैश्यशूद्रेषु जाताः। नाम्नां पुनः पुनः समान्यत्वाद्, वंशेषु तेषां गणना मया न कृताः।