पाण्डुः वनमध्यमे मृगयायां संलग्नः कस्यचित् ऋषेः शापेन पुत्रोत्पत्त्यसमर्थः अभवत्। तदा कुन्ती धर्मराजस्य, वायोः, इन्द्रस्य च प्रसादेन युधिष्ठिरं, भीमसेनं, अर्जुनं च सुतरां प्राप्तवती। मद्री अपि अश्विनौ प्रार्थ्य नकुलं सहदेवं च ससूत। एवं पाण्डोः पञ्च पुत्राः अभवन्। एतेषां पञ्चानां द्रौपदी पत्नी आसीत्। युधिष्ठिरात् प्रतिविन्ध्यः, भीमसेनात् श्रुतसेनः, अर्जुनात् श्रुतकीर्तिः, नकुलात् शतकर्मा, सहदेवात् श्रुतकर्मा इति पुत्राः अभवन्। काश्याः अपि भीमसेनात् सर्वगः नाम पुत्रः जातः। यौधेयी युधिष्ठिरस्य देवकं नाम पुत्रं अलभत। भीमसेनस्य हिडिम्बायां घटोत्कचः अभवत्। सहदेवस्य विजय्यां कुहोत्रः नाम पुत्रः जातः। नकुलस्य रेणुमत्यां निरमित्रः अपि पुत्रः अभवत्। अर्जुनस्य उलूप्यां नागकन्यायां इरावान् नाम पुत्रः जातः। मणिपुरराजकन्यायां पुत्रिकाधिकारात् अर्जुनस्य बभ्रुवाहनः अभवत्। अर्जुनस्य अन्यायां पत्न्यां सुभद्रायाम् अभिमन्युः जातः, सः बालेऽपि महाबलपराक्रमेण सर्वान् शत्रुसैन्यान् विजिग्ये। अभिमन्योर् भार्यायां उत्तरायां गर्भस्थः पुत्रः आसीत्, तस्मिन् काले अश्वत्थाम्ना ब्रह्मास्त्रप्रयोगेण सः गर्भस्थः शिशुः भस्मीकृतः। तदा भगवतः सर्वदेवदानववन्दितपादस्य इच्छया शक्त्या च सः शिशुः पुनः जीवितः, परीक्षित् नाम जातः। स एव इदानीं धर्मेण पृथिवीं पालयति। अनन्तरं भविष्यतः राज्ञः कथयिष्ये। अद्य शासनं कुर्वन् राजा परीक्षित्, तस्य पुत्राः भविष्यन्ति—जनमेजयः, श्रुतसेनः, उग्रसेनः, भीमसेनश्च। जनमेजयस्य शतानीकः नाम पुत्रः भविष्यति, यः याज्ञवल्क्यात् वेदाध्ययनं कृत्वा, कृपाचर्यात् शस्त्रविद्यां प्राप्य, सुखदुःखयोः अनासक्तचित्तः शौनकाचार्येण आत्मविद्यां श्रुत्वा परमं मोक्षं लभते। शतानीकात् अश्वमेधदत्तः, तस्मात् अधिसीमकृष्णः, तस्मात् निचक्षुः, यः हस्तिनापुरं गङ्गया हृतं दृष्ट्वा कौशाम्ब्याम् निवत्स्यति। तस्य उष्णः नाम पुत्रः, तस्मात् विचित्ररथः, तस्मात् शुचिरथः, तस्मात् वृष्णिमान्, तस्मात् सुषेणः, तस्मात् सुनीतः, तस्मात् ऋचः, तस्मात् नृचक्षुः, तस्मात् सुखाबलः, तस्मात् परिप्लवः, तस्मात् सुनयः, तस्मात् मेधावी, तस्मात् नृपञ्जयः, तस्मात् मृदुः, तस्मात् तिग्मः, तस्मात् वसुदानः, तस्मात् शतानीकः पुनः। तस्मात् उदयनः, तस्मात् विहीनरः, तस्मात् दण्डपाणिः, तस्मात् निरमित्रः, तस्मात् क्षेमकः। अत्र श्लोकः—यः ब्राह्मणक्षत्रियकारणं वंशः राजर्षिभिः पूजितः, सः क्षेमके नृपौ कलेः अन्ते समाप्तिम् आप्स्यति। श्रीपराशर उवाच—अथ भविष्यतः इक्ष्वाकुवंश्याः राजानः वक्ष्यामि। बृहद्बलस्य पुत्रः बृहद्क्षणः भविष्यति। तस्मात् उरुक्षयः, तस्मात् वत्सव्यूहः, तस्मात् प्रतिव्योमाः, तस्मात् दिवाकरः। तस्मात् सहदेवः, तस्मात् बृहदश्वः, तस्मात् भानुरथः, तस्मात् प्रतीताश्वः, तस्मात् सुप्रतीकः, तस्मात् मरुदेवः, तस्मात् सुनक्षत्रः, तस्मात् किन्नरः। किन्नरात् अन्तरिक्षः, तस्मात् सुपर्णः, तस्मात् अमित्रजित्। तस्मात् बृहद्भाजः, तस्मात् धर्मी, तस्मात् कृतञ्जयः। कृतञ्जयात् रणञ्जयः, तस्मात् संजयः, तस्मात् शाक्यः, तस्मात् शुद्धोदनः, तस्मात् राहुलः, तस्मात् प्रसैनजित्। तस्मात् क्षुद्रकः, तस्मात् कुण्डकः, तस्मात् सुरथः। तस्य पुत्रः सुमित्रः भविष्यति। एवं बृहद्बलानां इक्ष्वाकवः, अत्र श्लोकः—अयम् इक्ष्वाकुवंशः सुमित्रे समाप्तिं गमिष्यति, कलेः अन्ते स राजा अन्तिमः भविष्यति। अथ भविष्यतः बार्हद्रथानां मागधेषु वंशानुक्रमणं वक्ष्यामि। अस्मिन्स वंशे बलवन्तः नृपतेः, तेषु प्रमुखः जरासन्धः। जरासन्धस्य पुत्रात् सहदेवः, तस्मात् सोमापिः, तस्मात् श्रुतवान्, तस्मात् अयुतायुः, तस्मात् निरमित्रः, तस्मात् सुक्षत्रः, तस्मात् बृहद्कर्मा, तस्मात् सेनजित्, तस्मात् श्रुतञ्जयः, तस्मात् विप्रः, तस्मात् शुचिः, तस्मात् क्षेम्यः, तस्मात् सुव्रतस्य धर्मः, तस्मात् सुष्रमः, तस्मात् दृढसेनः, तस्मात् सुमतिः, तस्मात् सुबलः, तस्मात् सुनीतः, तस्मात् सत्यजित्, तस्मात् विशजित्, तस्य पुत्रः रिपुञ्जयः। एते बार्हद्रथराजानः सहस्रवर्षाणि राज्यं करिष्यन्ति। श्रीपराशर उवाच—सः रिपुञ्जयः बार्हद्रथानां अन्त्यः, तस्य मन्त्री मुनिकः नाम। सः स्वामिनं हत्वा स्वपुत्रं प्रद्योतम् अभिषेक्ष्यति। सः अपि बालकं नाम पुत्रं लप्स्यते। तस्मात् विशाखयूपः, तस्मात् जनकः, तस्मात् नन्दिवर्धनः। एवं सम्पूर्णः वंशपरम्पर्युपाख्यानस्य कथा।