सर्वेषां नृपवंशानां प्रवृत्तिं शृणु, यथा श्रीपराशरमुनीः कथयति। सञ्जयस्य पुत्रः संवरण इति अभवत्। तस्मात् संवरणात् कुरुः अभवत्, यः धर्मक्षेत्रं कुरुक्षेत्रं निर्माय, तदिदं पुण्यभूमिं चकार। कुरोः पुत्राः आसन्—सुधनुः, जह्नु, परीक्षित्, अन्ये च। सुधनुना सुहोत्रः अभवत्; सुहोत्रात् च्यवनः; च्यवनात् कृतकः; कृतकात् उपरिचरवसुर्भवत्। उपरिचरवसोरपि सप्त पुत्राः अभवन्—बृहद्रथः, प्रत्यग्रः, कुशाम्बः, कुशेलः, मात्स्यः, अन्ये च। बृहद्रथात् कुशाग्रः, कुशाग्रात् वृषभः, वृषभात् पुष्पवान्, पुष्पवतः सत्यहितः, सत्यहितात् सुधन्वा, सुधन्वनः पुत्रः जातुः अभवत्। बृहद्रथस्यापि अन्यः पुत्रः अभवत्, द्विधा जातः, यं राक्षसी संधाय एकत्र चकार; सः जरासन्धः इति नाम्ना विख्यातः। जरासन्धात् सहदेवः, सहदेवात् सोमापिः, ततो श्रुतिश्रवाः अभवत्। एवं मयाऽत्र मागधराजानः कीर्तिताः। श्रीपराशर उवाच—परीक्षितः चत्वारः पुत्रान् अलभत—जनमेजयः, श्रुतसेनः, उग्रसेनः, भीमसेनः च। जह्नोः पुत्रः सुरथः अभवत्; सुरथस्य पुत्रः विदुरथः; विदुरथात् सार्वभौमः; सार्वभौमात् जयसेनः; जयसेनात् आराधितः; आराधितात् आयुतायुः; आयुतायोः अक्रोधनः। अक्रोधनात् देवातिथिः, तस्मात् ऋक्षः, ऋक्षात् भीमसेनः, तस्मात् दिलीपः, दिलीपात् प्रतीपः अभवत्। प्रतीपस्य त्रयः पुत्राः—देवापिः, शन्तनुः, बाह्लीकः। देवापिः शैशवे एव वनं प्रविष्टः। शन्तनुः नृपतित्वं प्राप। तस्य विषये पृथिव्यां गीतं श्लोकमेकं अस्ति—"यस्मिन्यः हस्तेन स्पृशति, सः युवाऽपि भवति; शन्तनुः स्वकर्मणा परमशान्तिम् आप्नोति।" शन्तनोराज्ये द्वादशवर्षाणि देवेन वर्षं न कृतम्। तदा राजा सर्वनाशं दृष्ट्वा ब्राह्मणान् पप्रच्छ—"किमर्थं वर्षा न भवति? का मम दोषः?" ब्राह्मणाः तं प्राहुः—"भवान् ज्येष्ठभ्रातुः भूमिं भोक्ते, अतस्त्वं अपराधी।" इति श्रुत्वा राजा पुनः पप्रच्छ—"किं कर्तव्यमत्र?" ते पुनः प्राहुः—"यावत् देवापिः धर्मभ्रंशादिदोषैः न बाध्यते, तावत् एषा भूमिः तस्यैव युक्ता।" तदा मन्त्रिणा अश्मारविणा वने स्थितान् तपस्विनः प्रेषिताः, ये वेदविपरीतवाक्यैः देवापेः चित्तं मोहितवन्तः। राजा शन्तनुः ब्राह्मणैः सह दुःखितः, तान् पुरतः स्थाप्य, वनं गतः ज्येष्ठभ्रात्रे राज्यं दातुम्। ते यदा आश्रमं प्राप्तवन्तः, तदा देवा अपि नम्रं देवापिं उपगम्य, ब्राह्मणाः वेदसंबद्धवाक्यैः तं प्राहुः—"राज्यं ज्येष्ठभ्राता भुञ्जीत।" देवापिः तु तेषां वचनानां प्रतिवचनानि बहुधा वदन्, वेदविपरीतयुक्त्या तान् प्रत्याख्यातवान्। तदा ब्राह्मणाः शन्तनुम् ऊचुः—"एहि राजन्, पर्याप्तं विलम्बनम्; वर्षाभावदोषः अपगतः, अनन्तकालं वेदविपरीतवाक्यप्रयुक्तः।" ज्येष्ठभ्रात्रः पतने सति, त्वं न अनुजः भवसि, इति उक्त्वा, शन्तनुः स्वपुरीं प्रत्यागत्य राज्यं शशास।