शतानन्दस्य पुत्रः सत्यधृतिर्नामाभूत्, यो धनुर्वेदस्य अन्तं सम्पूर्णतया अवगतवान्। सत्यधृतिः, उर्वशीं नाम अप्सरसं दृष्ट्वा, तस्य आकर्षणेन वीर्यं स्रष्टुम् अकरोत्। तत् वीर्यं एकस्य इषिकायाः उपरि पतितम्। सा इषिका द्विधा विभक्त्वा, द्वौ शिशू उत्पन्नौ—एकः बालकः, एकाऽपि बालिका। तौ शिशू वनं गत्वा, शन्तनुः तान् दृष्ट्वा, दयया प्रेरितः, तौ शिशू समादत्त। तत्र बालकः कृपः अभवत्, बालिका कृपी, या द्रोणाचार्यस्य पत्नी अभवत्, अश्वत्थामनः जननी च। दिवोदासस्य पुत्रः मित्रायुः अभवत्। मित्रायोः पुत्रः च्यवनः, स राजा अभवत्। च्यवनात् सुदासः, सुदासात् सौदासः, सौदासात् सहदेवः, सहदेवात् सोमकः। सोमकस्य पुत्रः जन्तुः, शतपुत्रेषु ज्येष्ठः अभवत्। तेषु, कनिष्ठः पृषतः अभवत्; पृषतात् द्रुपदः, द्रुपदात् धृष्टद्युम्नः, ततः धृष्टकेतुः। अजीमीडस्य अन्यः पुत्रः ऋक्षः अभवत्। ऋक्षस्य पुत्रः संवराणः, संवराणात् कुरुः अभवत्। स एव धर्मक्षेत्रं कुरुक्षेत्रं निर्मितवान्। कुरोः पुत्राः—सुधनुः, जह्नुः, परीक्षित्, अन्ये च। सुधनुः सुहोत्रस्य पिता अभवत्; सुहोत्रात् च्यवनः; च्यवनात् कृतकः। ततः उपरिचर वसु अभवत्। वसोरपि सप्त पुत्राः—बृहद्रथः, प्रत्यग्रः, कुशाम्बः, कुशेलः, मात्स्यः, अन्ये च। बृहद्रथात् कुशाग्रः, कुशाग्रात् वृषभः, वृषभात् पुष्पवान्, पुष्पवान्तः सत्यहितः, सत्यहितात् सुधन्वा, तस्य पुत्रः जातुः। बृहद्रथस्य अन्यः पुत्रः अपि अभवत्, द्विधा जातः, यः राक्षस्याः संयोगेन एकीकृतः, नाम्ना जरासन्धः। जरासन्धात् सहदेवः, सहदेवात् सोमपिः, सोमपितः श्रुतिश्रवा। एवं मगधराजानः मया कीर्तिताः। ततः श्रीपराशरः उवाच—परीक्षितस्य चत्वारः पुत्राः अभवन्—जनमेजयः, श्रुतसेनः, उग्रसेनः, भीमसेनः। जह्नोः पुत्रः सुरथः अभवत्। सुरथस्य पुत्रः विदुरथः, विदुरथात् सार्वभौमः, सार्वभौमात् जयसेनः, जयसेनात् आराधितः, आराधितात् आयुतायुः, आयुतायोः अक्रोधनः। अक्रोधनात् देवातिथिः, देवातिथेः ऋक्षः, ऋक्षात् भीमसेनः, भीमसेनात् दिलीपः, दिलीपात् प्रतीपः। प्रतीपस्य त्रयः पुत्राः—देवापिः, शन्तनुः, बाह्लीकः। देवापिः बाल्ये एव वनं प्रविष्टः। शन्तनुः राजा अभवत्। शन्तनोर्यं पृथिव्यां गीतिः अस्ति—यम् सः हस्तेन स्पृशति, सः युवा भवति; तस्य उत्तमकर्मणा शन्तनुः शान्तिं प्राप्नोति। शन्तनुना राज्ये द्वादशवर्षाणि देवः वर्षं न अकुरुत। तदा सर्वस्य राज्यस्य विनाशं दृष्ट्वा, राजा ब्राह्मणान् पप्रच्छ—'किं कारणं राज्ये वर्षा न अस्ति? मम दोषः कः?' तदा ब्राह्मणाः तं उचुः—'भ्रातृज्येष्ठस्य भूमिः त्वया भुज्यते; अतः त्वं अपहर्ता।' इति उक्त्वा, राजा पुनः पप्रच्छ—'किमत्र कर्तव्यम्?' तदा ब्राह्मणाः पुनः उक्तवन्तः।