पराशरः उवाच — एवमुक्तसारं तव कथितम्, अधुनाऽपि तुर्वसवंशस्य वृत्तान्तं शृणु। तुर्वसस्य पुत्रः वह्निः अभवत्; वह्नेः पुत्रः गोभानुः, तस्य पुत्रः त्रैशम्भः; त्रैशम्भात् करन्धमः, करन्धमात् मरुत्तः अभवत्। सः पुत्रहीनः आसीत्; अतः सः पौर्वपुत्रं दुष्मन्तं आत्मस्थानं नियुक्तवान्। एवं ययातेशापात् तस्य वंशः पौर्ववंशे समन्वितः अभवत्। पराशरः पुनः उवाच — द्रुह्यु-पुत्रः बभ्रुः आसीत्। बभ्रुः पुत्रः सेतुः; सेतोः पुत्रः आरब्धः; आरब्धस्य पुत्रः गान्धारः; गान्धारस्य धर्मः; धर्मात् घृतः; घृतात् दुर्दमः; दुर्दमात् प्रचेता अभवत्। प्रचेता-पुत्रः शतधर्मः, यः बहून् उत्तरदिग्वर्तीन् म्लेच्छान् अधिपत्येन शासितवान्। ततः पराशरः पुनरुवाच — पूरुः पुत्रः जनमेजयः; जनमेजयस्य पुत्रः प्राचिन्वान्; प्राचिन्वानस्य पुत्रः प्रवीरः; प्रवीरस्य पुत्रः मनस्युः; मनस्योः पुत्रः अभयदः; अभयदस्य पुत्रः सुध्युम्नः; सुध्युम्नस्य पुत्रः बहुगतः; बहुगतस्य पुत्रः संयातिः; संयात्याः पुत्रः अहंयातिः; अहंयात्याः पुत्रः रौद्राश्वः अभवत्। रौद्राश्वस्य दश पुत्राः आसन् — ऋतेषु, कक्षेषु, स्थंडिलेषु, कृतेषु, जलेषु, धर्मेषु, धृतेषु, थलेषु, सन्नतेषु, वनेषु। ऋतेषोः पुत्रः अन्तिनारः अभवत्। अन्तिनारस्य पुत्राः सुमतिः, अप्रतिरथः, ध्रुवः च। अप्रतिरथस्य पुत्रः कण्वः; कण्वस्य पुत्रः मेधातिथिः; तस्माद् कण्वायनब्राह्मणाः उत्पन्नाः। अप्रतिरथस्य अन्यः पुत्रः ऐलीनः अभवत्। ऐलीनस्य चत्वारः पुत्राः आसन्, तेषु प्रथमः दुष्यन्तः। दुष्यन्तः सार्वभौमः अभवत्; तस्य पुत्रः भरतः आसीत्। भरतस्य सम्बन्धेन देवा एकं श्लोकं गायन्ति — "माता धात्री, पिता बीजदाता; पुत्रः तस्य एव सुतः। दुष्यन्तं पुत्रं गृहाण, शकुन्तलां मा तिरस्कुरु।" यः पुरुषस्य बीजेन जातः पुत्रः, सः राजानं यमलोकात् उद्धरति; त्वमेव अस्य गर्भस्य कर्ता, शकुन्तला सत्यम् उक्तवती। भरतस्य त्रिषु पत्निषु नव पुत्राः उत्पन्नाः। मातरः, तान् "एते मम योग्याः न" इति श्रुत्वा, परित्यागभयात् तान् पुत्रान् हत्वा। ततः, पुत्रोत्पत्तौ असफलः सन्, सोमयागकर्तारः मरुतः तस्मै पुत्रकामनया, ममतायाः (उतथ्यपत्नी, दीर्घतमसः कन्या) गर्भात् बृहस्पतेः शक्त्या भरद्वाजं पुत्रं दत्तवन्तः। तस्य नाम्ना सम्बन्धितः श्लोकः पठ्यते — "हे बृहस्पते, एतद् भारं (शिशुं) उत्तोलय, भरद्वाजम्!" इत्युक्त्वा, उभौ जनकौ तं त्यक्तवन्तौ; अतः सः भरद्वाजः इति प्रसिद्धः। मरुतैः दत्तः पुत्राभावे तस्य नाम विथतः इति अभवत्। विथतः पुत्रः मन्युः अभवत्। मन्यु-पुत्राः बृहत्क्षत्रः, महावीर्यः, नगरः, गर्गः च। नगरस्य पुत्रः संकृति; संकृतितः गुरुप्रीति, अन्तिदेवः च। गर्गात् शिनिः, तस्मात् गार्ग्यवंशः उत्पन्नः, तत्र क्षत्रियजाता ब्राह्मणाः अपि अभवन्। महावीर्यस्य पुत्रः दुरुक्षयः; दुरुक्षयस्य त्रयः पुत्राः — त्रय्यारुणिः, पुष्करिणः, कपी च। एते त्रयः अनन्तरं ब्राह्मणत्वं प्राप्तवन्तः। बृहत्क्षत्रस्य पुत्रः सुहोत्रः; सुहोत्रात् हस्तिः, यः हस्तिनापुरं नगरं स्थापितवान्। हस्तेः त्रयः पुत्राः — अजमीढः, द्विजमीढः, पुरुमीढः। अजमीढात् कण्वः; कण्वात् मेधातिथिः; तस्मात् कण्वायनब्राह्मणाः अभवन्। अजमीढस्य अन्यः पुत्रः बृहदिषुः अभवत्। एवं पराशरमुनिना उक्तं वंशवृत्तान्तं श्रुत्वा, वंशानां प्रवाहः, ऋषिप्रसादः, धर्मपरम्परा च सुस्पष्टा अभवत्।