सर्वं श्रद्धया शृणु, द्विजश्रेष्ठ। यदुवंशे, तस्याः स्त्रियाः वज्रः उत्पन्नः। वज्रात् प्रत्यबाहुः जातः, प्रत्यबाहोः सुचारुः अभवत्। एवं यदुवंशस्य पुत्राणां गणना शतैः सह सहस्रैः, अपरिमेयः — शतवर्षे अपि न कथनीयः। अतः, एते श्लोकाः स्वकार्यं सम्पादितवन्तः। तत्र त्रिकोट्यष्टाशीतिसहस्राणि राजकुमाराणां गृहाचार्याणां च, शस्त्रप्रयोगे निष्ठितानां, अभवन्। को वा यदुवानां महात्मनां गणना कर्तुं शक्नोति, येषु दशसहस्राणि शतसहस्राणि च नित्यं निवसन्ति? ते महाबलिनः दैत्याः, ये देवाद्येषु हताः, मनुष्येषु उत्पन्नाः जनसमूहस्य विघातकाः अभवन्। तेषां विनाशाय, देवाः भूमौ अवतीर्य, यदुवंशे शतशाखाः शताधिकाः जाताः, द्विज। ते मनुष्येषु जन्म प्राप्ताः, यथायोग्यं शक्तिमान्, सर्वे यदवः तस्य आज्ञायाः पालनं कृत्वा, समृद्धाः अभवन्। यः सदा वृष्णीनां जन्मकथां शृणोति, सः सर्वपापेभ्यः विमुक्तः विष्णुलोकं प्राप्नोति। इदानीं, श्रीपराशरः उवाच — एवं समासः ते कथितः, तुर्वसुवंशं शृणु। तुर्वसुः पुत्रः वह्निः, वह्नेः पुत्रः गोभानुः, तस्य पुत्रः त्रैशम्भः, तस्मात् करन्धमः, करन्धमस्य पुत्रः मरुत्तः। सः पुत्रहीनः अभवत्; अतः, पौर्वस्य पुत्रं दुष्यन्तं स्थानं दत्तवान्। एवं ययातेशापात्, स वंशः पौर्ववंशे संलग्नः अभवत्। श्रीपराशरः पुनः उवाच — दृव्युः पुत्रः बभ्रुः। बभ्रुः पुत्रः सेतुः। सेतोः पुत्रः आरब्धः। आरब्धस्य पुत्रः गान्धारः, गान्धारस्य धर्मः, धर्मस्य घृतः, घृतस्य दुर्दमः, दुर्दमस्य प्रचेता। प्रचेता पुत्रः शतधर्मः, यः उत्तरेषु बहुषु म्लेच्छेषु राज्यं कृतवान्। श्रीपराशरः पुनः उवाच — पूरुः पुत्रः जनमेजयः, तस्य पुत्रः प्राचिन्वान्, प्राचिन्वानस्य पुत्रः प्रवीरः, प्रवीरस्य मनस्युः, मनस्योः अभयदः, अभयदस्य सुद्युम्नः, सुद्युम्नस्य बहुगतः, बहुगतस्य संयातिः, संयात्याः अहंयातिः, तस्मात् रौद्राश्वः। रौद्राश्वस्य दश पुत्राः — ऋतेषु, कक्षेषु, स्थंडिलेषु, कृतेषु, जलेषु, धर्मेषु, धृतेषु, थलेषु, सन्नतेषु, वनेषु। ऋतेषोः पुत्रः अन्तिनारः। अन्तिनारस्य पुत्राः सुमतिः, अप्रतिरथः, ध्रुवः। अप्रतिरथस्य पुत्रः कण्वः। कण्वस्य पुत्रः मेधातिथिः। तस्मात् कण्वायनब्राह्मणाः उत्पन्नाः। अप्रतिरथस्य अन्यः पुत्रः ऐलीनः। ऐलीनस्य चत्वारः पुत्राः — दुष्यन्तादयः। दुष्यन्तः सार्वभौमः अभवत्, तस्य पुत्रः भरतः। तस्मात् देवैः श्लोकः गाय्यते — "माता दाम, पिता जनयिता, पुत्रः तस्य एव जातः। दुष्यन्तं पुत्रं स्वीकुरु, शकुन्तलां मा तिरस्कुरु।" पुत्रः पितुः वीर्येण जातः राजानं यमलोकात् उद्धरति; त्वं तस्य गर्भस्य कर्ता — शकुन्तलायाः वचनं सत्यम्। भरतस्य त्रिषु पत्निषु नव पुत्राः अभवन्। मातरः, त्यागभयात्, "एते मम न योग्याः" इति उक्त्वा, तान् पुत्रान् हत्वा। ततः, पुत्रोत्पत्तौ असफलः सन्, मरुतः सोमयागिनः, पुत्रकाम्यया, ममतायाः — उतथ्यस्य पत्नी, दीर्घतमसः कन्या — बृहस्पतेः शक्त्या भरद्वाजं पुत्रं दत्तवन्तः। तस्य नाम्ना श्लोकः गाय्यते — "हे बृहस्पते, एतत् भारं, एतत् शिशुं, भरद्वाजं, उद्धर।" इति उक्त्वा, उभौ मातापितरौ गच्छताम्; अतः सः भरद्वाजः। भरद्वाजः, मरुतैः पुत्राभावे दत्तः, विथतः इति नाम प्राप्तवान्। विथतः पुत्रः मन्यु। मन्युः पुत्राः बृहत्क्षत्रः, महावीर्यः, नगरः, गर्गः। नगरस्य पुत्रः संकृति; संकृतितः गुरुप्रीतिः, अन्तिदेवः। गर्गात् शिनिः, तस्मात् गार्ग्यवंशः, तत्र क्षत्रियजात्या ब्राह्मणाः अभवन्। एवं, महर्षिपराशरेण, वंशानां प्रवृत्तिः, पुत्रपरम्परा, धर्मनिष्ठा, यशः, सर्वं श्रद्धया विधिवत् कथितम्।